Pan Lodowego Ogrodu. Tom II

Gdybym nadal mieszkał w Tygrysim Pałacu, byłbym z kolei jednym z następców tronu. Pomagającym w rządzeniu, czującym na karku ciężar losów milionów poddanych. Żyłbym sprawami cesarskimi i pod wieloma względami musiałbym być bardziej dorosły niż normalny szesnastolatek.

Na to jednak, by borykać się z losem, który przypadł mi teraz w udziale, byłem wciąż zbyt słaby. Brakowało mi spokoju, rozsądku i odporności ludzi w sile wieku. Z drugiej strony, jakoś sobie radziłem i szybciej niż oni potrafiłem dojść do siebie.

Przeleżałem tak wiele godzin, na zmianę śpiąc, patrząc przed siebie i nasiąkając milczeniem. Nawet nie chciało mi się myśleć, ile razu w ciągu ostatnich paru dni żegnałem się z życiem, przekonany, że tym razem nadszedł mój koniec.

Byłem wyczerpany.

Późnym popołudniem jednak zacząłem dochodzić do siebie, co poznałem po tym, że poczułem głód. Życie wracało i miało swoje prawa. Wciąż też dręczył mnie niepokój o Brusa. Czułem, że muszę go zobaczyć, ale po prostu nie mogłem się ruszyć. Wreszcie wstałem i niechętnie opuściłem swoją cichą, bezpieczną kopułę. Wszedłem na powrót w świat, którego miałem już dosyć.

Przede wszystkim poszukałem jakiegoś miejsca, w którym można oczyścić brzuch. W skale naturalnie nie mogli wykopać latryny, ale okazało się, że wykorzystali jedną z dziwacznych, pustych niby-studni, takiej jak ta, w której mnie zamknięto. Poczułem lekką wdzięczność, że mój areszt nie był wykorzystywany w takim celu. Studnię nakryto platformą zdjętą z wozu i osłonięto parawanem. Postawiono nawet miskę z wodą, by się oczyścić, i drugą, w której można umyć ręce. Latryna była akurat pusta. Na poziomie gdzie znajdowała się kopuła, w której odpoczywałem, w ogóle kręciło się niewielu ludzi. Chyba przeznaczono ją dla dowództwa. Cały obóz znajdował się niżej, na tarasie otaczającym dziwaczne, ścięte wzgórze. Można było się tam dostać po wąskich, wyciętych w skale schodach.

Stały tu dziesiątki wozów taborowych, chłopskich dwukółek albo kupieckich platform. Rozstawiono między nimi prowizoryczne namioty, wiążąc odciągi do wozów i opierając maszty o skałę. Były namioty wojskowe, były też konstrukcje z jakichkolwiek plandek. Wszędzie kręcili się ludzie i nikt nie zwracał na mnie uwagi. Pomiędzy namiotami biegały dzieci, kobiety prały, niektórzy spali po prostu na wozach i pod wozami, na rozwiniętych na skale matach, albo po prostu siedzieli i patrzyli przed siebie, tak samo jak ja przed chwilą. Wielu było rannych, a wszyscy wyglądali na wyczerpanych i wynędzniałych.

Tam, gdzie znajdowało się wojsko, zachowywano jako taki porządek, ale żołnierze sprawiali wrażenie przypadkowej zbieraniny z rozmaitych tymenów, ich oporządzenie było pstrokatą mieszaniną kurt różnych oddziałów i cywilnych ubrań, niektórzy mieli pełen rynsztunek, innym brakowało broni, widywałem ludzi uzbrojonych w zwykłe rolnicze narzędzia. Tasaki do cięcia durry, cepy i siekiery.

Widziałem prowizoryczny warsztat kowalski, gdzie płonął ogień, szczękały młoty, dwóch mężczyzn w skórzanych fartuchach prostowało i ostrzyło miecze, przekuwało na nowo poszczerbione ostrza, wyklepywało powgniatane hełmy. Z jednej strony piętrzyła się sterta zniszczonej broni, pancerzy i hełmów, z drugiej odkładano już naprawione, posegregowane, porządnie poustawiane w kozły.

Nigdy w życiu nie widziałem naraz tylu Kirenenów. Wszyscy nosili jakieś noże, choć niekoniecznie bezcenne klanowe ostrza. Wielu miało kireneńskie ubrania, pozostali naszywali albo nawet malowali klanowe znaki na rękawach i plecach wojskowych kurt lub kastowych kaftanów.

Wtedy po raz pierwszy chyba w życiu poczułem się częścią mojego narodu. Przez wszystkie lata uważałem kireneńskość za coś w rodzaju tajemnego stowarzyszenia. Coś, co istniało głównie w Wiosce Chmur i pomiędzy dworzanami mojego ojca, ale było jakoś prywatne. Tu przeciskałem się przez tłum wysokich, szczupłych ludzi o złotawej skórze jak moja, słyszałem dźwięki własnej mowy mieszające się z codziennym amitrajskim. Zwykli ludzie. Zwykli Kireneni.

Mężczyzna siedział pod płóciennym daszkiem rozpiętym pomiędzy wozami taborowymi i grał na cintarze. Patrzyłem na jego palce z metalowymi nakładkami biegające sprawnie po szerokim gryfie instrumentu. Mężczyzna śpiewał bajkę o Człowieku z Pierwszego Księżyca, a siedzące wokół tłumnie dzieci patrzyły w niego jak w zorzę i robiły strzały. Obsadzały groty, zakładały brzechwy z najróżniejszych piór i mocowały je oplotem mocnej nici. Gotowe pociski lądowały w koszach i sterczały z nich niczym pęki dziwacznych, kolorowych roślin.

Łaziłem tak trochę bezmyślnie wśród krzątających się wszędzie ludzi i nie mogłem pojąć, dlaczego czuję się samotny. Wszyscy byli tu razem i w jakimś celu. Wszyscy mieli coś do roboty. Sprawiali wrażenie, że wszyscy się znają.