Pan Lodowego Ogrodu. Tom II

— A co miałabym robić? Jestem Kirenenką, więc walczę. Było wiele niewiast, które okryły się chwałą na wojnie. Nie słyszałeś nigdy o Bryzie, córce Wieszczki?

— Słyszałem — odparłem ze znużeniem. — Ale to nie jest bohaterski epos, a wojna. I to paskudna. Nie spodziewaj się tu chwały, tylko bólu, smrodu, strachu i cierpienia.

— Zabiłam już Amitraja! — zawołała. — A ty?

— Ja zabiłem kilku. W tym skrytobójcę. Jednak nie stałem się od tego lepszy. To tylko konieczność. Go-hanmi.

— Prawdziwy Kirenen jest mężny i pełen honoru. Z radością oddaje życie za swój klan, naród i Stworzyciela. Zabija jak wilk i śmieje się ze zwycięstwa, a nie maże się i opowiada o go-hanmi. W „Pieśni o Bryzie" jest wyraźnie powiedziane...

Machnąłem ręką i zamilkłem. Przeszliśmy jeszcze kawałek. Woda poczuła się zlekceważona, więc obraziła się na mnie, ale po drodze zrugała kilka przypadkowych osób i pouczyła ich, jak mają się zachowywać prawdziwi Kireneni. Czterech żołnierzy piechoty, popijających wino palmowe z jednej tykwy i grających w kości, zamiast poszukać pożytecznego zajęcia; jakąś przystojną kobietę siedzącą na wozie, która czesała się i stroiła, jakby wybierała się na wesele, podczas gdy ludzie cierpią i walczą; a na koniec złajała dzieciaka, siedzącego na dyszlu i płaczącego bezgłośnie z oczami wbitymi w przestrzeń. Ten z kolei był już prawie mężczyzną i powinien okazywać męstwo wojownika. Miałem już Wody serdecznie dosyć.

Przykucnąłem przy chłopaku i ostrożnie dotknąłem jego ramienia.

— Mogę obejrzeć flet, który masz za pasem? Umiesz grać?

Pokręcił głową.

— To flet mojej siostry. Tylko ona mi została, a teraz leży chora w lazarecie. Ma żółtą gorączkę. Mówią, że może umrzeć. Przecież ma dopiero osiem lat!

— Ale dotąd nie umarła — powiedziałem. — A w lazarecie próbują ją leczyć, więc jeszcze jej nie opłakuj. Może wyzdrowieje i twój ból okaże się niepotrzebny. Podaj mi flet, nie zabiorę ci go przecież.

Wziąłem flet, zwykły, trzcinowy sakukami i dmuchnąłem na próbę. Miał miły, prosty dźwięk, więc zagrałem jakąś melodyjkę, potem następną i jeszcze jedną. Nie byłem mistrzem fletu, lecz proste, ludowe piosenki potrafiłem zagrać.

Zauważyłem, że gromadzi się przy nas więcej dzieci. Umorusanych, w podartych kurtach, ale z klanowymi obszyciami i nożykami u biodra. Usiadły wokół mnie na ziemi, patrząc ogromnymi, wilgotnymi oczami, niczym spłoszone zwierzątka. Oczami, w których zobaczyłem pożogę, krew i poniewierkę.

Woda stała nad nami ze zniecierpliwioną miną i ostentacyjnie założonymi rękami.

Grałem jeszcze jakiś czas i miałem wrażenie, że na ściągniętych twarzach małych słuchaczy zaczynają pojawiać się cieplejsze uczucia. Mniej przypominały przerażone szczeniaczki, a bardziej normalne dzieci, które powinny teraz uczyć się znaków albo rzucać do siebie piłką, a nie brnąć przez pustkowia, ścigane przez wszystkie tymeny imperium.

W pewnym momencie nie wiedziałem już sam, co gram, gdy nagle zorientowałem się, że melodia, która wypływa spod moich palców, jest tą samą „Pieśnią o bohaterstwie", którą podnosiłem na duchu moje tresowane bystretki.

To był zwykły flet i zwykłe dzieciaki, nie mogłem mieć nad nimi dziwnej władzy, jaką nad zwierzętami dawał mi tamten instrument, a mimo to coś w nich się zmieniło. Przestały pochlipywać, zaczęły też prostować plecy, a na twarzyczkach pojawił się wyraz jakiejś dziwnej, spokojnej zaciętości.

Przestałem grać i oddałem flet chłopcu.

— Zanim powiesz, że prawdziwy Kirenen używa fletu tylko do tego, by tłuc nim po łbie Amitrajów, pokaż mi ten lazaret.

Poszliśmy więc do lazaretu, część maluchów podreptała za nami.

— Czyje to dzieci? — zapytałem. — Czy nie mają rodziców albo innych krewnych? Kto się nimi opiekuje?

— To dzieci wojny — odparła nadal obrażona. — Dołączyły do nas i wszyscy się nimi opiekujemy, ale nie wiem nawet, czy wszystkie są Kirenenami.

— Z czasem staną się Kirenenami — powiedziałem. — O ile w ogóle przeżyjemy.

Lazaret otaczały rozstawione wszędzie parawany, ale składał się głównie z mat rozłożonych pod płóciennymi daszkami, na których leżeli ludzie, roju much, latających wszędzie pomimo dymu kadzideł, i smrodu. Brusa jednak nigdzie nie widziałem. Pytałem o niego na różne sposoby, opisywałem jako Kirenena i Amitraja, lecz nikt nie umiał mi pomóc. Medyków było tylko pięcioro, dwoje akurat spało, pozostała trójka krzątała się pomiędzy parawanami, nosząc pokrwawione opatrunki, lekarstwa w małych imbryczkach i naczynia z wodą.

Trzęsły mi się ręce, w środku czułem nagły strach, jakby wielki wąż połykał moje wnętrzności.

A potem zobaczyłem Kebiryjczyka. Upiornie wysokiego i smukłego, o wielkich, białych jak cukier zębach, lśniącej, wygolonej czaszce i miedzianobrązowej skórze pokrytej tatuażami. Siedział w kucki pod zamkniętym, wojskowym namiotem, odziany tylko w przepaskę i dziwaczne sandały i grał na dwustronnym bębenku.