Pan Lodowego Ogrodu. Tom II

Umilkłem, bo Mrok położył glewię na ziemi i z chrzęstem skłonił przede mną pokrytą kolczugą głowę.

— Kodai massa, tohimon!

— Matagei — mruknąłem. A nagle usłyszałem lekkie dzwonienie stalowych kółek. Głowa mnicha drżała lekko i pomyślałem, że płacze, gdy zrozumiałem, że Mrok śmieje się bezgłośnie.

— Kpisz ze mnie? — zapytałem.

— Nie, synu Oszczepnika. Ale twoja reprymenda była tak naturalna, że w ustach chłopca aż nieoczekiwana. Nawykłeś do rozkazywania i to od dawna. Unikaj tego, bo to najgłupszy sposób, w jaki możesz się zdradzić. Miałbyś oczywiście rację, gdyby nie to, że nastąpiło nieporozumienie. Mówiłem tylko, że wiem, co czujesz i co sam czułbym na twoim miejscu. Ja patrzę na świat inaczej niż normalni ludzie. Jak każdy mnich jestem trochę szalony. Widzę połączenia.

— Widzisz połączenia?

— Właściwie przeczuwam. Między sprawami, ludźmi i celami. Są delikatne jak nić i mogą zostać przerwane, lecz są widoczne. Łatwo je pozrywać i postąpić wbrew losowi. Od upadku Tygrysiego Tronu brniesz przez wrogi kraj. Wędrujesz z misją, która nie ma dla ciebie żadnego sensu. Sam wśród wrogów. Gdybyś trafił między nas i nie spotkała cię z naszej strony krzywda, już byś tu został. Trafiłeś między swoich, a to, co robimy, ma prosty, łatwy do przyjęcia sens. Chcemy przetrwać. Chcemy się bronić. Po prostu stanąłbyś u naszego boku. To wydaje się dużo mądrzejsze niż beznadziejna podróż w niejasnym celu. Po prostu zerwałbyś nici. A tak wolisz chyba wrócić na szlak i kontynuować swoją misję. Skrzywdzono cię, więc nie będziesz się wahał. Pójdziesz, gdzie prowadzą cię linie losu. Tak czasem działa rozum człowieka.

Stanęliśmy przed okrągłym otworem kolejnego, lśniącego niczym perła kulistego budyneczku.

— Odpocznij — powiedział kapłan. — Kazałem tu umieścić twoje rzeczy, posłałem też po napar. Jest mata do spania, koce i lampa. Ktoś przyniesie ci coś do jedzenia.

— Gdzie znajdę Brusa? Chcę go zobaczyć.

Machnął ręką, wskazując gdzieś poza krawędź płaskowyżu, jakby chciał powiedzieć, że Brus odfrunął na południe.

— Na pierwszym poziomie, tam gdzie mój lazaret. Ale on teraz głęboko śpi. Podałem mu zioła. Nie obudzi się wcześniej niż jutro koło południa. Wtedy sam cię zaprowadzę.

Zostałem sam. Sam, w okrągłym, pustym budynku, przypominającym wielką, odwróconą miskę do zupy, rozświetlonym jasnym blaskiem, jakby kamień, z którego był zbudowany, przeświecał niczym cienki papier. W czasach pokoju nikt nie zbliżał się do prastarych ruin. Zdarzały się w nich dziwne rzeczy. Pojawiały się światła i głosy, otwory czasem zamykały się, a budynki zmieniały położenie. Widywano demony. Powszechnie uważano, że ruiny są przeklęte. Ale teraz była wojna i cudaczne, trochę przerażające budowle zapomnianych ludów stały się po prostu schronieniem. Niczym więcej. Na świecie były znacznie gorsze rzeczy niż przedwieczne demony, a tutaj przynajmniej nie padało na głowę.

Przez długi czas siedziałem na zwiniętej macie i tępo patrzyłem na zewnątrz. Na idealnie równy płaskowyż zastawiony kulistymi budowlami, po którym krzątali się ludzie. Kireneni.

Moi ludzie.

Nie wiem, skąd wzięło się we mnie kiedyś przekonanie, że jeśli odnajdę rodaków, to stanę na ich czele. Byłem tylko niedobitkiem klanu Żurawia. Prawie dzieckiem. Choćbym powiedział im wszystkim, kim jestem, to czas Tygrysiego Tronu minął. Cesarz bez swojego pałacu, bez zbrojnych i bez poddanych wierzących w jego władzę jest nikim. Zwykłym człowiekiem.

Pod ścianą ktoś postawił mój kosz podróżny. Ucieszyłem się, że tropiciele go zabrali, choć to było logiczne. Obserwowali nas przez cały dzień, bo wydaliśmy się dziwni. Podejrzani. Więc rzeczy, które mieliśmy przy sobie, też miały znaczenie. Zabrali, żeby je zbadać, ale i tak miło, że oddali.

Wyjmowałem wszystko z kosza i rozkładałem ostrożnie na macie. Uspokajało mnie to i miało pozór jakiegoś celowego działania. Niczego nie brakowało, poza tym, że niektóre zapasy zdążyły się zepsuć, więc je wyrzuciłem. A potem zorientowałem się, że to rzeczywiście mój kosz, nie Brusa. Ubrania miały odpowiedni rozmiar, znalazłem nawet swoją kulę życzeń. Przez chwilę patrzyłem na nią i zastanawiałem się, dlaczego nie chce mi się płakać. Uczucie było takie, jakby moje serce wyschło na kamień i stwardniało niczym glina.

Odłożyłem kulę pieszczotliwie na bok, pogładziłem kij szpiega. Miecz, łańcuch, ostrze włóczni, które mogło też być nożem. Klejony, drewniany trzonek udający kij rozkładał się na kilka części. Wziąłem jedną z moich przepasek i wyczyściłem ostrza, znalazłem również małą ceramiczną osełkę i doprowadziłem broń do porządku. Odlałem trochę oliwy z lampy i nasmarowałem brzeszczoty, potem złożyłem kij z powrotem w jedną całość.

Gdybym miał worek i trochę dębowych trocin, oczyściłbym jeszcze łańcuch.