Wielobarwny kraj [The Many-Colored Land - pl]

Tym lepiej, jeśli uda im się ucieczka…

Dojechali do głębokiej rozpadliny, gdzie w dole spływał kaskadami potok. Z obu stron oświetlały go ogniska przy odosobnionym posterunku strzegącym mostu wiszącego nad wąwozem gdy Epone i kaptal Waldemar przejeżdżali przez chwiejny most, trzech ludzi w brązowych zbrojach i z pochodniami w rękach stało na baczność. Następnie żołnierze przeprowadzili małymi grupami więźniów strzeżonych po obu bokach przez amficjony.

Gdy kolumna znów ruszyła, Ryszard odezwał się do Felicji:

— Jest już po czwartej. Straciliśmy czas, kiedy brodziliśmy przez potoki.

— Musimy odczekać, aż znajdziemy się dość daleko od tego cholernego posterunku. Tego nie przewidziałam. Sądzę, że składa się z więcej niż trzech żołnierzy. Epone może ich telepatycznie wezwać na pomoc. Musimy mieć pewność, że dotrą do nas zbyt późno. Chcę poczekać jeszcze przynajmniej z pół godziny.

— Postaraj się nie przedobrzyć, kochanie. A co, jeśli jest jeszcze jeden posterunek? I co ze zwiadowcami, którzy jadą przodem i podpalają ogniska?

— Och, zamknij się. Bez przerwy kombinuję, jak uzyskać optymalne rozwiązanie, aż mi się w głowie kręci… A co do ciebie, to wystarczy, byś był gotów… Czy przywiązałeś to mocno do przedramienia?

— Tak jak chciałaś.

Felicja zawołała:

— Basil!

— Obecny.

— Czy nie zagrałbyś jakiejś kołysanki? Rozległy się ciche dźwięki fletu, które uspokoiły podróżnych po zdenerwowaniu wywołanym przekraczaniem mostu. Dwa rzędy chalików, a po ich bokach psodźwiedzie, biegły teraz wśród potężnych pni drzew iglastych. Trakt był miękko wymoszczony wiekowym pokładem igliwia głuszącym kroki zwierząt i usypiającym nawet najmniej zmęczonych podróżnych. Szlak biegł teraz po wznoszącym się stopniowo terenie, aż osiągnął wysokość stu metrów powyżej lustra jeziora Bresse. Z prawej strony brzeg stawał się miejscami urwisty. Zbyt szybko, jak zauważyła Felicja, niebo zaczęło blednąc. Westchnęła, naciągnęła na oczy hełm hoplity i pochyliła się w siodle do przodu.

— Basil. Teraz.

Alpinista zagrał „Ali Through the Night”.

Gdy dokończył melodię, znowu zaczął ją grać. Cztery amficjony ruszyły do szturmu na czoło kolumny i równocześnie zaczęły szarpać zębami chaliko Epone. Kosmitka wydała mrożący krew w żyłach wrzask i spadła na ziemię w kłębowisko ciemnych ciał. Psodźwiedzie, porykując szczekliwie, rzuciły się na nią. Żołnierze i jadący na przodzie więźniowie krzyknęli z przerażenia, ale tańskiej władczyni niewolników już nie było słychać.

Ryszard uwolnił nogę, kopnął swego wierzchowca w szyję i silną dłonią schwycił wodze. Chaliko zerwało się do galopu w sam środek czterech żołnierzy próbujących przyjść Epone z pomocą.

Waldemar wykrzykiwał:

— Lancami, nie z łuków! Ściągnijcie je z niej, wy głupie sukinsyny!

Chaliko Ryszarda stanęło dęba, zwaliło się na kaptala i zrzuciło go z wierzchowca. Postać w białym habicie i czarnym welonie skoczyła na ziemię, jakby chciała pomóc wysadzonemu z siodła oficerowi. W chwili gdy Waldemarowi zaparło dech w piersiach ze zdumienia na widok wąsów na twarzy zakonnicy, Ryszard wyciągnął sztylecik Felicji ze złotej pochwy i dwukrotnie dźgnął nim Waldemara w szyję tuż za szczękami, powyżej szarej obroży; przeciął mu tętnice szyjne. Kaptal wrzeszcząc i bulgocząc złapał nieprawdziwą mniszkę, uśmiechnął się dziwnie i wyzionął ducha.

W półmroku dwa chalika bez jeźdźców walczyły zadając sobie nawzajem okropne rany wielkimi pazurami. Ryszard schował sztylecik do pochwy, chwycił brązowy miecz zmarłego oficera i cofnął się z przekleństwem na ustach. Z kłębowiska amficjonów i zbrojnych ludzi dobiegały zmieszane krzyki i długie wrzaski bólu. Dwaj żołnierze straży tylnej nadjechali galopem na pomoc kolegom. Jeden zaszarżował z pochyloną lancą, przebił małego psodźwiedzia, który zaatakował z boku, i podniósł go w powietrze. Ale wtedy rzuciła się na nich druga niezdarna postać; gryzła w pięty ich oszalałe i skrzeczące chalika.