Honor na wygnaniu [Flag in Exile - pl]

— I być może o to im właśnie chodzi — wtrącił Matthews. — Jak pan powiedział, celem może być zmuszenie admirała White Haven do wydzielenia ze swego zgrupowania niezbędnych do tego sił i osłabienie go.

— Z drugiej strony powinni zdawać sobie sprawę, że osiągnięcie tego jest prawie niemożliwe — odezwała się Honor. — Do tej pory zdołali już zgromadzić wystarczającą ilość informacji, by całkiem dobrze orientować się, czym dysponuje admirał White Haven. Prosta matematyka udowadnia, że mamy wystarczającą liczbę okrętów liniowych gdzie indziej, jak choćby w składzie Home Fleet czy nawet tutaj, by odbić oba systemy bez konieczności wycofania choćby jednego okrętu z frontu. Owszem, zmusi nas to do osłabienia lub nawet pozbawienia na ten czas obrony innych systemów, ale nie osłabi sił pierwszoliniowych, więc nie będzie miało wpływu na działania admirała White Haven. A kiedy zaczniemy odbijać te systemy, to albo się z nich wycofają bez walki, albo stracą większość superdreadnaughtów, które się w nich znajdują, co byłoby bezsensownym marnotrawstwem z ich punktu widzenia.

— Lady Harrington ma rację, sir — dodał Henries. — jedyne, co mogą na tym zyskać, to trochę czasu, nim zbierzemy odpowiednie siły. Nawet jeśli zajmą Doreas i Quest, da im to tylko więcej czasu, a nie będą mieli wystarczającej liczby okrętów liniowych, by utrzymać te systemy, gdy już zaczniemy je odbijać.

— Mamy jakieś wiadomości o tym, co oni robią w zdobytych systemach, sir? — spytała Honor.

— Nie bardzo. — Matthews potrząsnął smętnie głową. — jak dotąd wszystko co mamy, to raporty pikiet wysłane po zaobserwowaniu i zidentyfikowaniu składu napastników. Zakładam, że admirałowie Stanton i Meiner zdołali pozostać w zewnętrznych partiach systemów, ale nawet tego nie jesteśmy pewni. Z tego, co dotąd wiemy, nie wynika, by celem ataków było systematyczne niszczenie infrastruktury.

— W takim razie może rzeczywiście planują tam zostać. — Henries zmarszczył brwi. — Tylko w takim przypadku bez sensu jest niszczyć przemysł, którego można użyć.

— Jest to logiczne, ale tylko podkreśla stan naszej niewiedzy — zauważył Matthews. — Niezależnie od tego sądzę zresztą, że naszym najważniejszym zadaniem jest jak najszybsze zebranie odpowiednich sił w pobliżu obu systemów.

— Z meldunku admirała Stantona wynika, że choć jego okręty ucierpiały, zadał poważne straty napastnikom — wtrąciła Mercedes Brigham, odrywając wzrok od ekranu komputera. — Stracił cztery ciężkie krążowniki, a Orion i Majestic zostały poważnie uszkodzone, ale zniszczył superdreadnoughta, krążownik liniowy i poważnie uszkodził drugiego superdreadnoughta, milady.

— Fakt, ale zużył na to wszystkie posiadane rakiety — dodał Henries. — Może sobie siedzieć na obrzeżach systemu, ale jak długo nie dostarczymy mu w jakiś sposób rakiet, nie zdoła niczego zrobić. Admirał Meiner jest w lepszej sytuacji: ma pełne magazyny amunicyjne i nie uszkodzone okręty, ale krążowniki liniowe nie są w stanie walczyć z superdreadnaughtami.

— Za to my jesteśmy w stanie — odezwał się Matthews. Honor i Henries spojrzeli na niego, a on tymczasem uaktywnił kursor i najechał nim na system Grendelsbane. Obok wyświetliła się lista okrętów Sojuszu znajdujących się obecnie w układzie.

— Jak oboje widzicie, admirał Hemphill ma o pięćdziesiąt procent większe siły niż obie grupy napastników — przesunął kursor na Clarmont. — Admirał Koga ma tu dwa dywizjony dreadnaughtów, a… o, jest… admirał Truman w Klein Station dysponuje dywizjonem superdreadnaughtów. Co daje nam sześć okrętów liniowych na północ od Candor, choć skoncentrowanie ich będzie wymagało trochę czasu.

— Sześć przeciwko piętnastu, sir? — Henriesowi nie całkiem udało się ukryć powątpiewanie.

Matthews zaprzeczył ruchem głowy.

— Dziewiętnaście przeciwko piętnastu, sir Alfredzie — powiedział cicho. — Czas, żeby Grayson zaczął spłacać dług wobec Gwiezdnego Królestwa Manticore.

— Sir? — Henries wyprostował się.

Matthews uśmiechnął się lekko i wyjaśnił:

— Wiem, że otrzymał pan rozkaz dołączenia do admirała White Haven, ale właśnie go zmieniłem. Druga Eskadra Liniowa dołączy do pańskich sił i w ciągu trzech godzin wyruszymy do systemu Casca. Równocześnie wyślę kurierów do admirałów Kogi i Trumana z poleceniem, by dołączyli tam do nas jak najszybciej. Jeśli przeciwnik nie ruszył się dotąd z systemu Candor, będziemy mieli wystarczającą przewagę, by go przed tym powstrzymać, a kiedy dołączą do nas pozostałe dywizjony, zdołamy bez trudu odbić system. A potem skierować się do Minette. Przy odrobinie szczęścia skoordynujemy działania z admirał Hemphill i wspólnymi siłami odbijemy także i ten układ bez potrzeby usuwania choćby jednego okrętu z Thetis.