Rozstaje zmierzchu

— Czego się dowiedziałaś, Masuri? — spytała Berelain. — Masuri, jeśli łaska... Masuri?!

Ostatnie słowo wypowiedziała nieco ostrzej i Aes Sedai poruszyła się nerwowo, wyraźnie zaskoczona, kiedy zdała sobie sprawę z tego, że nie jest sama. Miała prawo być zdumiona, gdyż z zachowania często bardziej przypominała przedstawicielkę Zielonych Ajah niż Brązową, toteż bardziej koncentrowała się na działaniu niż na kontemplacji, przechodziła wprost do rzeczy i nigdy się nie wahała, w dodatku zdolna była zupełnie się zatracić w sprawie, która przyciągnęła jej zainteresowanie. Teraz złożyła ręce na wysokości talii i otworzyła usta, jednak zamiast się odezwać, znieruchomiała, patrząc pytająco na Mądre.

— Kontynuuj, dziewczyno — poleciła jej niecierpliwie Nevarin, gwałtownie przyciskając pięści do bioder, czemu towarzyszyło brzęczenie bransoletek. Gdy zmarszczyła brwi, bardziej przypominała dawną siebie. Żadna z pozostałych Mądrych nie patrzyła już z aprobatą. Wszystkie trzy tkwiły w rzędzie z marsowymi minami niczym trzy jasnookie kruki siedzące na ogrodzeniu. — Nie wystarczy przecież, że zaspokoisz własną ciekawość. Musisz się z nami podzielić wynikami swojego doświadczenia. Powiedz nam, czego się dowiedziałaś.

Twarz Masuri poczerwieniała, lecz ona sama natychmiast odezwała się głośno, utkwiwszy wzrok w Pierwszej z Mayene. Na pewno nie lubiła publicznej reprymendy, niezależnie od swoich układów z Mądrymi.

— Stosunkowo mało wiadomo o Psach Czarnego, ale zdołałam przeprowadzić pewne badania na ten temat... na małą skalę. Przez rok śledziłam mianowicie ścieżki siedmiu stad, pięciu z nich dwukrotnie, dwóch pozostałych zaś trzy razy. — Szkarłat zaczął znikać z jej policzków, a ton z każdą minutą coraz bardziej przywodził na myśl wykład. — Niektórzy starożytni pisarze twierdzą, że istnieje jedynie siedem stad, inni natomiast wspominają o dziewięciu lub trzynastu... albo wymieniają inną liczbę, która ich zdaniem ma jakieś szczególne znaczenie, chociaż podczas Wojen z Trollokami Sorelana Alsahhan wspomniał gdzieś o „stu stadach psów Cienia, które polują tej nocy”, a Ivonell Bharatiya jeszcze wcześniej podobno napisał „psy zrodzone z Cienia, w masach koszmarnych dla ludzkości”. Jednakże po prawdzie, tekst Ivonella może być apokryfem. Tak czy inaczej... — Jej gest sugerował, że szuka po omacku odpowiednich słów. — ...Zapach nie jest właściwym określeniem, podobnie nie pasuje tu słowo aromat. Każde stado wydziela bowiem specyficzną, niepowtarzalną woń i mogę z całym przekonaniem oświadczyć, że z tutejszą wonią nigdy wcześniej się nie spotkałam. Fakt ten daje nam pewność, że siedem w przypadku liczby stad jest bez wątpienia niewłaściwa. Obojętnie czy prawdziwa jest liczba dziewięć, trzynaście czy jeszcze inna, opowieści o Dzikim Gonie Czarnego pojawiają się dużo częściej niż same Psy Czarnego, które w dodatku zjawiają się naprawdę niezmiernie rzadko w tak znacznej odległości na południe od Ugoru. I druga osobliwość: w tym stadzie było co najmniej pięćdziesiąt zwierząt, choć zazwyczaj stado liczy maksymalnie dziesięć, dwanaście osobników. W tym momencie przypomina mi się pewna przydatna maksyma: „Dwie rzadkości pojawiające się łącznie zawsze domagają się uwagi i zbadania”. — Zrobiwszy pauzę, podniosła palec dla podkreślenia tej kwestii, potem skinęła głową, pewna, że Berelain zrozumiała ten punkt, po czym ponownie złożyła dłonie. Porywisty wiatr zerwał jej żółtawobrązowy płaszcz z jednego ramienia, jednak Masuri nie wydawała się zauważać utraty ciepła. — Śladom Psów Czarnego zawsze towarzyszy nastrój nagłości... który zmienia się wszakże zależnie od pewnej grupy czynników. Nie wiem, czy wszystkie znam. Tutejsze ślady charakteryzuje intensywna domieszka czegoś, co, jak przypuszczam, można by nazwać niecierpliwością. Nie jest ona właściwie wystarczająco silna... mówiąc obrazowo, bardziej przypomina ukłucie szpilką niż ranę kłutą... tym niemniej się tutaj unosi. Powiedziałabym wprost, że Psy polują już od dłuższego czasu, a ofiara stale im... jakoś... uchodzi. Niezależnie od treści opowiadanych o Psach Czarnego historii... tak przy okazji, Lordzie Gallenne, sól wcale nie rani tych przedstawicieli Pomiotu Cienia. — Na moment umilkła, całkowicie pogrążając się w myślach. — Zatem wbrew rozmaitym opowieściom Psy nigdy nie tropią na chybił trafił, chociaż rzeczywiście nie przerywając polowania, zabijają, ilekroć tylko nadarzy się okazja. Jednak tropienie i ściganie jest dla nich najważniejsze, a ich ofiara zawsze jest ważna dla Cienia, chociaż my, ludzie, czasami nie potrafimy się domyśleć powodów jej znaczenia. Wiadomo, że Psy Czarnego omijają wielkich i potężnych, a bez wahania zabijają żonę byle farmera czy jakiegoś rzemieślnika albo też niespodziewanie przebiegają miasto czy wieś, nikogo nie ruszywszy, choć z pewnością wchodzą do danej osady z konkretnego powodu. Co do naszego przypadku... ponieważ Psy pobiegły dalej, musiałam odrzucić pierwszą myśl wyjaśniającą przyczyny, dla których stado się tu zjawiło. — Obrzuciła spojrzeniem Perrina, tak szybko, że być może tylko on zauważył jej wzrok. — Biorąc pod uwagę wszystkie fakty, szczerze wątpię, czy stado wróci na te tereny. Tak, odeszły stąd już z godzinę temu lub dawniej. Obawiam się, że to naprawdę wszystko, co mogę wam powiedzieć.