Rozstaje zmierzchu

— O czym zatem rozmawiamy, skoro nie ufasz w tej sprawie własnym ludziom i nie dzielisz się z nimi swoją wiedzą?

Twarz Pierwszej z Mayene pozostała łagodna i uśmiechnięta, a jednak nutka lęku w jej zapachu pogłębiła się. Berelain była daleka od paniki, ale wyraźnie sądziła, że grozi jej jakieś niebezpieczeństwo. Ręce w rękawiczkach zaciskała mocno na cuglach gniadosza.

— Kazałam moim łowcom złodziei powęszyć w obozie Masemy i zaprzyjaźnić się z tamtejszymi ludźmi. Nie są tak dobrzy jak „oczy i uszy”, lecz wzięli wino, które przypuszczalnie ukradli mnie i dzięki uważnemu słuchaniu dowiedzieli się co nieco.

Przez chwilę przypatrywała mu się zagadkowo, z przechyloną głową. O Światłości! Zatem Berelain wiedziała, że Faile używała Selande i tych innych głupków jako szpiegów! Tak, wszak właśnie Berelain wspomniała mu o tym jako pierwsza. Prawdopodobnie Gendar i Santes, jej łowcy złodziei, przyuważyli Haviara i Neriona w obozie Masemy. Trzeba będzie ostrzec Balwera, zanim spróbuje wysłać Lady Medore do Berelain i Annoury. Może wówczas bowiem dojść do kompletnego zamieszania.

Perrin nie odezwał się, więc kobieta kontynuowała.

— Położyłam coś w tym koszu... oprócz chleba i dzikiej kury... pewien dokument... Santes znalazł go wczoraj wcześnie rano. Dokument spoczywał zamknięty w obozowym biurku Masemy. Głupi Santes zawsze pragnie się dowiedzieć, co tkwi w każdym zamkniętym na klucz schowku. Skoro już musiał grzebać w zamkniętych na klucz szufladach Masemy, powinien był zapamiętać przedmiot, zamiast go zabierać, ale co się stało, już się nie odstanie. Jeśli zadałam sobie tyle trudu przy ukryciu go, postaraj się, proszę, ażeby nikt cię nie zobaczył, jak go czytasz! — dodała ostro, gdy Perrin podniósł wieko kosza, odkrywając owiniętą w materiał paczuszkę i uwalniając jeszcze silniejszy aromat pieczonego drobiu oraz ciepłego chleba. — Widziałam już wcześniej szpiegujących cię ludzi Proroka. Może i teraz ci się przyglądają!

— Nie jestem głupcem — warknął.

Wiedział o obecności obserwatorów Masemy. Większość zwolenników tego człowieka była mieszczanami, a niemal wszyscy czuli się w lesie nieswojo. Nie znaczy to, że jeden czy dwóch nie mogło się ukrywać gdzieś wśród drzew i z cienia szpiegować Perrina. Chociaż z drugiej strony nigdy nie podchodzili zbyt blisko, ponieważ Aybara miał tak doskonały wzrok, że uważali go niemal za na wpół oswojonego przedstawiciela Pomiotu Cienia, rzadko więc wyczuwał zapach któregoś z nich. Dzisiejszego ranka miał natomiast na głowie inne rzeczy.

Odgarnął materiał i jego oczom ukazała się dzika kura — była wielkości sporego domowego kurczaka, skórkę miała przyrumienioną i na oko chrupiącą. Odrywając nóżkę, Perrin dostrzegł i wymacał pod mięsem gruby, kremowy papier złożony w czworo. Nie dbając o tłuszcz, nieco niezdarnie rozwinął dłońmi w rękawicach papier na ptaku i podczas ogryzania kurzego udka przeczytał tekst. Osoba patrząca z boku niechybnie odniosłaby wrażenie, że głodny mężczyzna zastanawia się, którą część dzikiej kury zaatakować następnie. Gruba, zielona woskowa pieczęć złamana z jednej strony przedstawiała zdaniem Aybary trzy ręce, każdą z rozwartymi dwoma palcami: wskazującym i małym, a pozostałymi złożonymi. Napisane płynnym pismem litery wydawały się osobliwie ukształtowane, toteż zrozumienie treści przychodziło Perrinowi z trudem i wymagało pewnej dozy wysiłku.