Rozstaje zmierzchu

Masuri także zsiadła z pstrokatej klaczy, po czym zastygła nieruchomo z cuglami w spowitej w rękawiczkę dłoni i patrzyła niepewnie na trzy opalone Mądre Aielów. Niektórzy żołnierze mayenieńscy mamrotali coś niespokojnie, jednak zdaniem Perrina powinni już się do tego widoku przyzwyczaić. Annoura skryła twarz głębiej w szarym kapturze, jak gdyby nie chciała patrzeć na kamień, a potem szybko potrząsnęła głową, spoglądając na służącą Berelain, kobieta zaś zagapiła się na nią wytrzeszczonymi ze zdziwienia oczyma. Masuri natomiast czekała obok swej klaczy z pozorem cierpliwości przerywanej jedynie niemal nieświadomym wygładzaniem brunatnych, jedwabnych spódnic sukni jeździeckiej. Mądre wymieniły milczące spojrzenia, a oblicza tych kobiet Aiel były równie nieodgadnione jak twarze sióstr. Carelle stała pomiędzy Nevarin, chudą, zielonooką kobietą, i Marline, kobietą o granatowych oczach i ciemnych włosach, rzadkich wśród Aielów i nie przykrytych szalem. Wszystkie trzy były wysokie, tak wysokie jak mężczyźni i żadna nie wyglądała na starszą od Perrina o więcej niż kilka lat, jednak przybranie takiej spokojnej pewności siebie wymagało bardziej zaawansowanego wieku niż ten widoczny na ich obliczach. Mimo długich naszyjników i ciężkich bransolet ze złota i kości słoniowej, które nosiły, ich ciemne, ciężkie spódnice i ciemne szale niemal całkowicie przesłaniające białe bluzki pasowałyby farmerkom, tym niemniej nikt nie mógł mieć wątpliwości, która dowodzi nimi i Aes Sedai. Po prawdzie, Aybara sam czasem wątpił, czy ta osoba nie dyryguje także nim samym.

W końcu Nevarin kiwnęła głową i posłała wszystkim ciepłe, aprobujące uśmiechy. Perrin nigdy przedtem nie widział, by się uśmiechała. Nie powiedziałby, że kręciła się wokół, groźnie popatrując, zwykle wszakże wydawała się szukać kogoś, kogo mogłaby skarcić.

Kiedy teraz skinęła głową, Masuri przekazała lejce jej konia jednemu z żołnierzy. Jej Strażnika nie było nigdzie widać, więc większość zadań spadła na Mądre. A przecież Rovair zwykle nie odstępował swej pani na krok. Podniósłszy liczne spódnice, Masuri ruszyła przez śnieg, coraz głębszy im bliżej była kamienia, a dotarłszy do płyty, zaczęła przesuwać rękoma po odciskach łap, wyraźnie przenosząc Moc, chociaż nie działo się nic szczególnego, w każdym razie Perrin niczego takiego nie dostrzegł. Mądre przypatrywały się kobiecie z uwagą, jednak sploty Masuri były niewidoczne nawet dla nich. Annoura nie okazała najmniejszego zainteresowania. Koniuszki wąskich warkoczy Szarej siostry zadrgały, jakby kobieta potrząsała głową wewnątrz kaptura, odebrała konia od służącej i odsunęła się od Mądrych, chociaż tym samym oddaliła się też od Berelain, która być może potrzebowała teraz jej rady. Annoura jednakże naprawdę unikała Mądrych, jeśli tylko mogła.

— Niczym historie opowiadane przy kominku — szepnął Gallenne, odciągając swego wałacha od kamiennej płyty i łypiąc z ukosa na Masuri. Mężczyzna szanował Aes Sedai, tym niemniej niewielu przedstawicieli jego płci miało ochotę znajdować się blisko Aes Sedai, która przenosi Moc. — Chociaż nie wiem, dlaczego jestem zaskoczony po tym wszystkim, co widziałem od opuszczenia Mayene.

Skupiona na śladach Masuri wydawała się go nie zauważać.

Wśród konnych lansjerów zapanowało poruszenie, jakby mężczyźni mimo potwierdzenia dowódcy nie wierzyli własnym oczom, a niektórzy z nich zaczęli wydzielać niepokój i strach, wyraźnie się obawiając, że gdzieś z cienia wyskoczą nagle Psy Czarnego. Perrin nie potrafiłby wskazać wśród nich osobników naprawdę spokojnych, gdyż smród roztrzęsienia i lęku wydawał się pochodzić od wszystkich.

Kapitan Gallenne czuł prawdopodobnie to samo, co Aybara. Czasem popełniał błędy, lecz ogólnie rzecz biorąc, dowodził żołnierzami od długiego czasu. Teraz zawiesił swój hełm na długiej rękojeści miecza i uśmiechnął się. Z powodu opaski na oku wyglądał na mężczyznę nieugiętego, który potrafi gorzko żartować w obliczu śmierci i tego samego oczekiwał po innych.

— Jeśli Psy Czarnego wejdą nam w drogę, natrzemy im uszy solą — obwieścił donośnym, kordialnym głosem. — Właśnie tak się postępuje w tego typu przypadkach, nieprawdaż? Sypie im się sól na uszy i Czarne Psy znikają.

Kilku jego lansjerów roześmiało się, jednak zapach strachu bynajmniej nie osłabł znacząco. Opowieści snute przy kominku to jedna rzecz, a własne życie i konieczność działania to coś całkiem innego.

Gallenne podprowadził swego karego konia do Pierwszej z Mayene i położył dłoń w rękawicy na karku jej gniadosza. Posłał Perrinowi zadumane spojrzenie, na które Aybara zareagował spokojnie, nie zamierzając się zastanawiać nad ewentualną aluzją kapitana. Jeśli ten człowiek chciał coś powiedzieć, musiał to zrobić wprost, czyli się odezwać do niego i Arama.