De Herrezen Draak

‘Vergeef me, Verin Sedai, maar als dit alles,’ – ze wees op de strepen in het stof – ‘niets met een Droomster te maken heeft, waarom vertelt u me er dan over?’

Verin staarde haar aan alsof ze zich opzettelijk dom hield. ‘Niets? Natuurlijk heeft het er wat mee te maken, kind. Het punt is dat er naast de Schepper en de Duistere nóg een constante is. Er bestaat een wereld die in elke andere wereld ligt, binnen al die andere tegelijkertijd. Of misschien omringt zij die andere werelden. Schrijvers uit de Eeuw der Legenden noemen haar Tel’aran’rhiod, “de onzichtbare wereld”. Misschien is Wereld der Dromen een betere vertaling. Veel mensen – gewone mensen die nooit en te nimmer aan geleiden denken – vangen soms iets van Tel’aran’rhiod op in een droom, af en toe zien ze zelfs een glimp van die andere werelden. Denk maar aan sommige merkwaardige dingen uit je dromen. Maar een Droomster, kind, een échte Droomster, kan Tel’aran’rhiod betreden.’

Egwene probeerde te slikken, maar een brok in haar keel hield dat tegen. Betreden? ik... ik denk niet dat ik een Droomster ben, Verin Sedai. De proeven van Anaiya Sedai...’

Verin onderbrak haar. ‘... bewijzen het een noch het ander. En Anaiya gelooft nog steeds dat je er heel goed een zou kunnen zijn.’

‘Ik neem aan dat ik er te zijner tijd wel achter zal komen,’ mompelde Egwene. Licht, ik wil er toch een zijn, niet? Ik wil het leren! Ik wil het allemaal.

‘Je hebt geen tijd om af te wachten, kind. De Amyrlin heeft jou en Nynaeve een grote taak toevertrouwd. Je moet ieder gereedschap aangrijpen dat je kunt gebruiken.’ Uit de rommel op haar tafel dolf Verin een rood, houten kistje op. Het kistje was groot genoeg voor papieren, maar toen de Aes Sedai het deksel een kiertje opendeed, haalde ze er alleen een stenen ring uit, vol vlekjes en streepjes blauw, bruin en rood, en te groot om aan een vinger te worden geschoven. ‘Alsjeblieft, kind.’

Egwene schoof wat bladen opzij toen ze hem aanpakte en haar ogen werden groot van verbazing. De ring zag er zeker uit als steen, maar voelde harder aan dan staal en zwaarder dan lood. En de cirkel was verwrongen. Als ze met een vinger voelde, ging die tweemaal rond, langs de binnenkant en de buitenkant; er zat slechts één rand aan. Ze gleed er tweemaal met haar vinger langs om er zeker van te zijn. ‘Corianin Nedeal,’ vertelde Verin, ‘had deze ter’angreaal het grootste deel van haar leven in haar bezit. Jij zult hem vanaf nu bij je moeten houden.’

Egwene liet de ring bijna vallen. Een ter’angreaal? Moet ik een ter’angreaal bij me houden?

Verin leek niet te zien hoe geschokt ze was. ‘Volgens haar maakte hij het betreden van Tel’aran’rhiod gemakkelijker. Ze beweerde dat hij zowel voor mensen zonder Talent werkte als voor Aes Sedai, zolang je hem maar aanraakt tijdens je slaap. Er zijn natuurlijk gevaren. Tel’aran’rhiod is niet als andere dromen. Wat daar gebeurt, is echt. Je bent werkelijk daar en het is niet alleen kijken.’ Ze schoof haar mouw terug en liet een oud litteken zien dat over haar hele onderarm liep. ‘Een aantal jaren geleden heb ik het zelf een keer geprobeerd. Anaiya heeft het geheeld, maar de Heling werkte niet zo goed als zou moeten. Denk daaraan.’ De Aes Sedai schoof de mouw weer over het litteken.

‘Ik zal oppassen, Verin Sedai.’ Echt? Mijn dromen zijn zonder zoiets al eng genoeg. Ik wil geen dromen waar je littekens aan overhoudt! Ik stop hem in een zak, in een donker hoekje, en laat hem daar zitten. Ik... Maar ze wilde leren. Ze wilde Aes Sedai worden en in de laatste vijfhonderd jaar was geen enkele Aes Sedai een Droomster geweest, ik zal heel voorzichtig zijn.’ Ze stopte de ring in haar beurs en trok de koordjes strak aan, waarna ze de papieren oppakte die Verin haar had gegeven.

‘Denk eraan dat je hem goed verstopt, kind. Geen enkele Novice, zelfs geen Aanvaarde, mag zoiets in haar bezit hebben. Het kan je echter van pas komen. Hou hem verborgen.’

‘Ja, Verin Sedai.’ Ze dacht aan Verins litteken en wilde bijna dat een andere Aes Sedai de ring meteen zou afpakken. ‘Goed kind. Nou, maak dat je wegkomt. Het wordt al laat en je moe: vroeg opstaan om bij het ontbijt te helpen. Slaap lekker.’

Verin zat een tijdlang naar de deur te staren nadat die achter Egwene was dichtgevallen. Op de plank achter haar zat de uil zachtjes te roepen. Ze trok het rode kistje naar zich toe, deed het deksel helemaal open en keek fronsend naar wat bijna de gehele ruimte in beslag nam. Bladzijde na bladzijde, beschreven in een net handschrift, de zwarte inkt na bijna vijfhonderd jaar amper vervaagd, alles wat ze had geleerd van vijftig jaar studie op deze bijzondere ter’angreaal. Een vrouw met geheimen, die Corianin. Ze had verreweg het grootste deel van haar kennis voor zich gehouden en die alleen aan deze papieren toevertrouwd. Slechts het toeval en haar gewoonte om in oude papieren van de librije rond te snuffelen hadden Verin deze papieren in handen gespeeld. Voor zover zij had kunnen ontdekken, wist geen enkele andere Aes Sedai van de ter’angreaal. Het was Corianin gelukt het bestaan van de ring uit alle boeken weg te houden. Opnieuw overwoog ze het manuscript te verbranden, net als ze had overwogen het aan Egwene te geven. Maar om kennis te vernietigen, wat voor kennis dan ook, was voor haar een onmogelijkheid. En wat de andere mogelijkheid betrof... Nee, het is verreweg het beste de zaken te laten zoals ze zijn. Wat zal gebeuren, gebeurt. Ze liet het deksel terugvallen. Nou, waar heb ik die bladzijde ook alweer gelaten? Fronsend zocht ze tussen de stapels boeken en papieren naar de leren map. Egwene was al uit haar gedachten verdwenen.