De Herrezen Draak

De gang was uitgehouwen in de lichte rots die was gladgemaakt maar verder niet was bewerkt. Aan het einde van de gang was een donkere deur zichtbaar, even hoog en breed als een burchtpoort en even eenvoudig, al was hij vervaardigd van goed afgewerkte en naadloos aansluitende planken. Die enorme deur was echter zo goed opgehangen dat Sheriam een zijde met gemak openduwde en Egwene achter haar aan een groot koepelvertrek introk.

‘Dat werd tijd,’ snauwde Elaida. Ze stond opzij, gekleed in haar stola met rode franje, naast een tafel waarop drie grote zilveren kelken stonden.

Lampen op hoge standaards verlichtten het vertrek en wat er midden onder de koepel was opgesteld. Drie ronde zilveren bogen, net hoog genoeg om eronderdoor te lopen, waren bevestigd aan een dikke zilveren ring op de vloer. Bij elk punt waar de bogen de ring raakten, zat een Aes Sedai in kleermakerszit op de kale rotsvloer, en ieder droeg haar stola. Alanna was de zuster van de Groene Ajah, maar de Gele zuster kende ze niet en de Witte evenmin.

Gehuld in de gloed van saidar staarden de drie Aes Sedai strak naar de bogen en binnen het zilveren bouwsel flikkerde en groeide bij wijze van antwoord een gloed. Het bouwsel was een ter’angreaal die in de Eeuw der Legenden misschien voor een ander doel was vervaardigd, maar nu moesten de Novices erdoorheen als ze Aanvaarde wilden worden. Daarbinnen diende Egwene haar vrees onder ogen te zien.

Drie keer. Het witte licht achter elke boog flikkerde niet meer; het bleef binnen alsof het erin gevangen was, maar het vulde de ruimte geheel en maakte hem matwit.

‘Kalm aan, Elaida,’ zei Sheriam rustig. ‘We zijn nu gauw klaar.’ Ze wendde zich tot Egwene. ‘Novices worden nu drie kansen geboden. Je mag tweemaal weigeren naar binnen te stappen, maar na de derde weigering word je voor altijd uit de Toren verbannen. Zo wordt het gewoonlijk gedaan en je hebt zeker het recht nee te zeggen, maar ik denk niet dat een weigering de Amyrlin Zetel genoegen zal doen.’

‘Ze zou deze kans niet eens behoren te krijgen.’ In Elaida’s stem klonk staal door en haar gezicht stond niet veel zachter. ‘Het kan me niet schelen wat haar mogelijkheden zijn. Ze hoort uit de Toren te worden weggestuurd. En als dat niet kan, moet ze de volgende tien jaar maar de vloer boenen.’

Sheriam keek de Rode zuster scherp aan. ‘Bij Elayne was je niet zo hardvochtig. Je hebt geëist erbij te zijn, Elaida – misschien vanwege Elayne – maar nu lever je ook bij deze Novice je aandeel, zoals van je verwacht wordt, anders kun je vertrekken en zoek ik een ander.’ De twee Aes Sedai staarden elkaar zo lang aan dat het Egwene niet verbaasd had als de gloed van de Ene Kracht rondom hen was opgegloeid. Ten slotte knikte Elaida stijf en snoof luid. ‘Als het toch moet gebeuren, laten we het dan doen. Geef dit onnozele kind haar kans te weigeren en dan zijn we klaar. Het is laat.’ ik weiger niet.’ Egwenes stem trilde, maar ze sterkte zich, hield het hoofd hoog en zei met meer zekerheid: ik wil doorgaan.’

‘Goed,’ zei Sheriam. ‘Goed. Ik ga je nu twee dingen zeggen die een vrouw pas hoort als ze op deze plek staat. Als je er eenmaal aan begint, moet je er tot het eind mee doorgaan. Weiger ergens, waar dan ook, en je zult van de Toren worden weggezonden, alsof je driemaal nee had gezegd. Ten tweede. Te zoeken, te streven, is het gevaar kennen.’ Het klonk of ze dit vele malen had gezegd. Er lag iets van mededogen in haar blik, maar haar gezicht stond bijna even streng als dat van Elaida. Haar medeleven maakte Egwene nog banger dan haar strengheid. ‘Sommige vrouwen zijn er binnengegaan en nooit meer teruggekomen. Toen de ter’angreaal werd toegestaan weer te verstillen, waren... ze... er... niet... meer. En ze werden daarna nooit meer gezien. Als je dit wilt overleven, moet je vastberaden zijn. Weifel, faal en...’ Sheriams gezicht versterkte de indruk van wat ongezegd bleef. Egwene beefde. ‘Dit is je laatste kans. Weiger nu en het telt slechts als de eerste keer. Je mag het dan nog tweemaal proberen. Als je het nu aanvaardt, is er geen terugkeer mogelijk. Het is geen schande te weigeren. Ikzelf kon het de eerste keer niet. Kies.’