Вужык. Голуб на плячы. Дак
- Автор: Бароўскі Анатоль
- Год: 2012
- Язык: белорусский
- Год: Палесдрук
- Жанр: Современная русская и зарубежная проза
Электронная книга - «Вужык. Голуб на плячы. Дак». Краткое содержание книги:
І загадчыца здзівілася, адзначыўшы, што не перамянілася за гэты час медсястра, – такая ж энергічная і спакойная, у позірку іскрынкі актыўнасці і ўважлівасці, але ж у нечым і іншай стала – а ў чым, пакуль не разумела Вера Пятроўна, ды і не старалася яна дакапацца цяпер да сутнасці.
– Не знайшлі таго, хто абрабаваў цябе? – пацікавілася жанчына, зняўшы з вачэй акуляры, перад сабой на стол паклала.
– Шукаюць.
– Мне званіў загадчык аддзялення, дзе ты ляжала. Сказаў, што нічога страшнага, што сатрасенне, ды нервовы шок перанесла...
– Так, так, Вера Пятроўна, – заўсміхалася медсястра, як даказвала, што калі тое і адбылося, дык і не з ёю зусім... – З тварам былі праблемы, а так усё добра...
– Ну і слава Богу, – уздыхнула загадчыца аддзялення, – абы ўсё добра... Калі прыступаць думаеш?
– А хоць і заўтра...
– Добра. Тады – заўтра ў начную змену.
Вось і ўсё. Зінаіда больш нікуды не заходзіла, нікога не праведвала. Медсёстры, яе сяброўкі, хацелі пра нешта спытаць яе, але яна далікатна адмахнулася: “Потым, дзяўчаткі, потым, часу ў мяне ў абрэз... Выбачайце.”
І выпырхнула на вуліцу, як усё роўна з-пад гнёту нябачнага вырвалася, уздыхнула вольна на поўныя грудзі колкага паветра, з усяе сілы стрымлівала тое здрадніцкае пачуццё, што імкнулася вырвацца на волю. Яна здушыла яго, утапіла ў сабе, а ўголас праказала:
– Жыць трэба, жыць! Божа, дай мне сілы выстаяць і перамагчы!
І, задаволеная самаперамогай, заспяшалася да прыпынку.
Частка трэцяя
“Ляснічы”
1.
І ўлілася Зінаіда Сіліч зноў у свой калектыў. І крыўда, якую яна напачатку насіла ў сэрцы, што не праведалі яе ў бальніцы, выветрылася, бо прачытала там жа, у кнізе: “Не судзіце, і вы не будзеце асуджаны”.
Сапраўды, клопатаў у кожнага хапала з коптурам, таму, можа, і не праведалі яе. Старшая медсястра прыходзіла – і таго дастаткова.
Пра Ігара дык і зусім абыякава падумала: “Хто ж ён мне, каб я крыўдавала на яго? Раз у кіно схадзілі, ды ў лесе каля кастра пасядзелі?.. Не прыйшоў? Мо і ў яго з’явіліся нейкія прычыны, хто ведае...”
Успомнілася неспакойная сінічка. “Ведала, прадчувала маю бяду? Папярэджвала, ды я не надала таму значэння... Надалей разумнейшай буду...”
Недзе праз месяц, як яна была на начным дзяжурстве, сярод ночы прывезлі юнака з падазрэннем на апендыцыт ці гепатыт... Тэрмінова зрабілі біяхімічны аналіз, і яго, амаль беспрытомнага, паклалі ў ложак. Зінаіда адразу падлючыла да яго кропельніцу.
Зазірнула ў гісторыю хваробы – Сяргей Стром. Падабралі на вуліцы беспрытомнага...У блакітных вачах хлопца праглядваўся боль, адчай. Ён умольна глядзеў на Зінаіду, і ў яе душы прачнулася шкадаванне да яго, хацелася памагчы хлопцу як найлепш перанесці пакуты...
– Што ў мяне, сястра? Чаго так скруціла?
– Доктара спытаеце. Не перажывайце, вам хутка стане лепш, вось пабачыце... І не матляйце рукой, бо з вены можа выскачыць іголка...
– І што тады? – з трывогай спытаў юнак.
– Мне будуць лішнія клопаты, зноў вену буду ў вас шукаць... – заўсміхалася яна, папраўляючы бутэльку з растворам на версе стойкі.
– А-а...
Ноч. Цішыня.
Усе спалі, змораныя сном. Зіне спаць нельга. Зінаідзе трэба сачыць і назіраць за хворымі, прыкмячаць нечаканыя моманты і адгуквацца на покліч хворых, нават калі той хворы вымавіў тое і не ўголас.
Пад час наступнага дзяжурства «новенькі” ўжо весялейшымі вачыма глядзеў на яе.
– Я ж вам абяцала, што будзе лепш, – нахілілася над ім, зазіраючы ў вочы – нечым падабаліся яны ёй, – як два азерцы, у якіх хочацца пакупацца... – Давайце руку, зноў увальем у вас паўтара кіло раствору...
Ён злавіў яе руку, запыніў, прашаптаў:
– Зіна, я хачу, каб вы пагаварылі са мной...
– Пагаварыць? Пра што? – здзівілася просьбе.
– А ні пра што... Проста пагаварыць. Калі ў вас, канечне ж, ёсць час і жаданне...
Голас у яго ціхі і ўмольны, як у дзіцёнка, і ў той жа час, безнадзейны...
– Ладна, – згадзілася яна, вызваліўшы сваю руку, – надарыцца хвілінка, то, можа, і падыйду...
– Дзякую, – уздыхнуў ён, і ўсміхнуўся, пачаў глядзець, як з бутэлькі раўнамерна сцякалі ў пластмасавы мяшэчак кроплі – кап-кап, кап-кап, кап-кап...
Хворы, здаецца, драмаў, калі яна села побач з ім – на табурэцік.
– Вы спіце? – ціха спытала медсястра.
– Не, чакаю вас... Вы ж паабяцалі.
– Я нічога не абяцала, я сказала – “можа”...
– Але гэта ўсё роўна.
“Во які самаўпэўнены, – падумала пра сябе медсястра, – мо ўжо і заляцацца ўздумаў... Тады трэба яму адразу адбіць ахвоту...”