Nefrytowy Tron [Throne of Jade - pl]

— Jeśli ulegniemy w tym punkcie, nie uzyskawszy żadnych ustępstw, będą tylko mieli jeszcze gorszą opinię o nas. Lord Macartney odmówił nie bez przyczyny. W tej ceremonii biorą udział posłowie z ziem lennych, wasale chińskiego tronu, a skoro z tego właśnie powodu nie zgodziliśmy się na nią wcześniej, nie możemy przejść jej teraz, bo tym samym zaakceptowalibyśmy ich skandaliczne zachowanie wobec nas. Bardzo by to zaszkodziło naszej sprawie i zachęciło ich do dalszego traktowania nas w podobny sposób.

— Ośmielę się stwierdzić, że nic nie mogłoby zaszkodzić naszej sprawie bardziej niż odrzucenie zwyczajów potężnego i starego narodu na jego własnej ziemi tylko dlatego, że stoją one w sprzeczności z naszą etykietą — rzekł Hammond. — Zwycięstwo w tym punkcie będzie oznaczać porażkę na wszystkich innych frontach, o czym przekonała nas nieudana misja lorda Macartneya.

— Muszę panu przypomnieć, że Portugalczycy padali na twarz nie tylko przed cesarzem, lecz także przed jego portretami i listami, na każde żądanie mandarynów, a mimo to ich ambasada także nie przetrwała — powiedział Staunton.

Laurence wzdrygał się na myśl o tym, że musiałby się płaszczyć przed kimkolwiek, cesarzem Chin czy kimś innym, leczodniósł wrażenie, że nie tylko on skłania się ku opinii Stauntona. Tak wielkie poniżenie, jego zdaniem, mogłoby nawet wzbudzić odrazę w stronie, która domaga się wypełnienia rytuału, i doprowadzić do jeszcze bardziej pogardliwego traktowania Brytyjczyków. Przy obiedzie posadzono go po lewej ręce Stauntona i po bardziej swobodnej rozmowie jeszcze bardziej przekonał się do jego poglądów i jeszcze bardziej zwątpił w opinie Hammonda. W końcu wrócili na plażę, gdzie oczekiwali na przybycie łodzi.

— Najbardziej zaniepokoiły mnie wieści o francuskim pośle — powiedział Hammond, bardziej do siebie niż do Laurence’a. — De Guignes jest niebezpieczny. Szkoda, że Bonaparte nie przysłał tu kogoś innego!

Laurence nie odpowiedział. W głębi ducha musiał przyznać, że myśli podobnie o Hammondzie i żałuje, że zamiast niego nie wysłano kogoś innego.

Książę Yongxing powrócił wraz z towarzyszami pod koniec następnego dnia, lecz gdy zwrócono się do niego o pozwolenie na kontynuowanie podróży czy choćby opuszczenie portu, zdecydowanie odmówił i oznajmił, że Allegiance musi zaczekać na dalsze polecenia, choć nie wyjaśnił, skąd ani kiedy mają nadejść. Tymczasem lokalne statki odbywały pielgrzymki nawet podczas nocy, oświetlając sobie drogę zawieszonymi na dziobach dużymi papierowymi latarniami.

Następnego dnia Laurence’a bardzo wcześnie wybiła ze snu głośna sprzeczka za drzwiami. Roland zażarcie perorowała czystym, wysokim sopranem, posługując się na przemian angielskim i chińskim, którego nauczyła się od Temeraire’a.

— Co to za hałasy? — zawołał.

Uchyliła drzwi, tylko na tyle, że widać było jej oko i usta. Laurence dostrzegł nad jej ramieniem jednego z chińskich służących, który próbował dosięgnąć klamki, wyraźnie zniecierpliwiony.

— To Huang, sir, strasznie się piekli i mówi, że książę chce, żeby pan natychmiast przyszedł na pokład, chociaż wyjaśniłam mu, że dopiero co położył się pan spać po środkowej wachcie.

Laurence westchnął i przetarł twarz.

— Dobrze, Roland, powiedz mu, że przyjdę.

Nie miał najmniejszej ochoty wstawać. Podczas późnej wachty jedna z łodzi, pilotowana przez młodzieńca, który bardziej znał się na interesach niż na pływaniu, odwróciła się burtą do fali. Jej źle spuszczona kotwica uderzyła od spodu w burtę Allegiance i wybiła dziurę w ładowni, tak że woda zalała dopiero co zakupione zboże. Jednocześnie łódź się wywróciła, a jej pasażerowie, ubrani w ciężkie jedwabne stroje, nie byli w stanie dopłynąć do brzegu, mimo iż znajdował się całkiem niedaleko, i trzeba było ich wyłowić w świetle latarni. Tak więc była to długa i pracowita noc, a on musiał opanować sytuację, zanim wreszcie położył się do łóżka nad ranem. Przemył twarz letnią wodą z miski, ubrał niechętnie płaszcz i udał się na pokład.

Zobaczył, że Temeraire rozmawia z kimś. Dopiero po chwili Laurence uświadomił sobie, że jest to smok, taki, jakiego jeszcze nie widział.

— Laurence, to jest Lung Yu Ping — powiedział Temeraire, gdy Laurence wszedł na smoczy pokład. — Przyniosła nam listy.

Stanąwszy naprzeciwko smoczycy, Laurence stwierdził, że niemal dorównuje jej wzrostem: mniejsza od konia, miała szerokie, wypukłe czoło, długi, ostro zakończony pysk oraz mocno zapadniętą pierś, przez co przypominała bardziej charta. Na jej karku mogłoby usiąść najwyżej dziecko, a cała uprząż sprowadzała się do delikatnej obroży z żółtego jedwabiu, z której zwisała drobna siatka podobna do cienkiej kolczugi, pokrywająca pierś i podpięta złotymi pierścieniami do przednich łap.