Sprzedawca broni [The Gun Seller - pl]

Zapaliłem kolejnego papierosa i przyjrzałem się własnym dłoniom, starając się, jak to robiłem wielokrotnie w przeszłości, odpowiedzieć sobie na pytanie w myślach, zanim odpowiem na nie głośno.

Sara Woolf. Szare oczy ze smugą zieleni. Ładne ścięgna. Tak, pamiętam ją.

Co do niej czułem? Miłość? Nie mogłem udzielić takiej odpowiedzi, prawda? Po prostu nie znam wystarczająco dobrze stanu, który można określić jako „bycie zakochanym”. Miłość to słowo. Dźwięk. Jego związek z określonym uczuciem jest arbitralny, niewymierny i w ostatecznym rozrachunku niezrozumiały. Nie, jeżeli nie macie nic przeciwko, wrócę do tego później.

A co ze współczuciem? Współczuję Sarze Woolf, ponieważ… ponieważ co? Straciła brata, potem ojca, a teraz została zamknięta w mrocznej wieży, pod którą sir Roland szarpie się ze składaną drabiną? Przypuszczam, że mógłbym jej współczuć z tego powodu, że to mnie przypadła rola jej wybawcy.

Przyjaźń? Na litość boską, ledwie znam tę kobietę.

A więc, co to w takim razie było?

— Kocham ją — usłyszałem czyjeś słowa i natychmiast zdałem sobie sprawę, że to ja je wypowiedziałem.

Solomon przymknął na sekundę oczy, jakbym ponownie udzielił złej odpowiedzi, po czym powoli, z ociąganiem podszedł do stołu przy ścianie, z którego podniósł małe plastikowe pudełko. Ważył je przez chwilę w dłoni jakby rozważał, czy dać je mnie, czy wyrzucić przez drzwi w śnieg. Nagle zaczął przetrząsać kieszenie. Czegokolwiek szukał, znajdowało się w ostatniej kieszeni, jaką sprawdził, a kiedy pomyślałem, że miło jest zobaczyć, jak przytrafia się to dla odmiany komuś innemu, wyciągnął z niej małą latarkę w kształcie długopisu. Podał mi ją wraz z pudełkiem, po czym się oddalił, zostawiając mnie samego.

Cóż mi pozostawało — otworzyłem pudełko. Oczywiście, że otworzyłem. Tak właśnie należy postąpić, kiedy ktoś daje ci zamknięte pudełko. Otwiera się je. Podniosłem żółte plastikowe wieczko i z miejsca zrzedła mi mina.

W pudełku znajdowały się slajdy i wiedziałem, po prostu wiedziałem, że mi się nie spodobają.

Wyciągnąłem pierwszy i przytrzymałem go przed latarką.

Sara Woolf. Bez dwóch zdań.

Słoneczny dzień, czarna suknia, Sara wysiada z londyńskiej taksówki. Dobrze. W porządku. Nie ma w tym nic złego. Uśmiecha się — szeroki, radosny uśmiech — ale tego nikt nie zakazuje. Wszystko w porządku. Nie spodziewałem się, że szlocha w poduszkę dwadzieścia cztery godziny na dobę. Okay. Następny slajd.

Płaci taksówkarzowi. Znowu nie ma w tym nic złego. Na zakończenie kursu taksówką płaci się kierowcy. Takie życie. Zdjęcie zostało zrobione obiektywem o dużej ogniskowej, co najmniej 135, prawdopodobnie więcej. Krótki czas między zdarzeniami oznaczał, że aparat wyposażono w specjalny silnik umożliwiający wykonanie wielu zdjęć w krótkim czasie. Dlaczego ktokolwiek miałby zadawać sobie trud, żeby zrobić…

Teraz idzie w stronę krawężnika. Śmieje się. Taksówkarz patrzy na jej tyłek; też bym to zrobił na jego miejscu. Ona przyglądała się tyłowi jego głowy, on przyglądał się jej tyłkowi. Uczciwa wymiana. No, może nie do końca uczciwa, ale kto mówił, że żyjemy w doskonałym świecie.

Zerknąłem na plecy Solomona. Stał z opuszczoną Kłową.

Następne zdjęcie, proszę.

Ramię mężczyzny. Tak naprawdę ramię i bark w ciemnoszarym garniturze. Sięgające w kierunku jej talii, podczas gdy ona odchyla głowę gotowa do pocałunku. Jeszcze bardziej roześmiana. I znów, czym tu się martwić? Nie jesteśmy purytanami. Kobieta może pójść sobie z kimś na lunch, może zachowywać się uprzejmie, ucieszyć się na jego widok — nie musimy z tego powodu wzywać policji, do ciężkiej cholery.

Teraz się obejmują. Ona stoi bokiem do aparatu, więc twarz jest słabo wyraźna, ale nie ulega wątpliwości, że się ściskają. Stosowny, pełny uścisk. A więc on prawdopodobnie nie jest dyrektorem jej banku. No i co z tego?

Kolejne zdjęcie jest niemal identyczne, ale zaczynają się na nim obracać. Jego głowa oddala się od jej szyi.

Teraz idą w naszą stronę, nadal się obejmują. Nie widzę jego twarzy, ponieważ blisko aparatu przechodzi przechodzień i zamazuje obraz. Ale jej twarz. Co się na niej maluje? Szczęście? Rozkosz? Radość? Zachwyt? A może tylko uprzejmość. Następny i ostatni slajd.

Coś podobnego, pomyślałem sobie. Ale numer.

— Coś podobnego — powiedziałem na głos. — Ale numer.

Solomon się nie odwrócił.

Mężczyzna i kobieta idą w naszą stronę i znam ich oboje. Przed chwilą przyznałem się do tego, że kocham tę kobietę, choć teraz nie jestem pewien, czy to rzeczywiście prawda, z każdą sekundą jestem tego coraz mniej pewien, tymczasem ten mężczyzna… no właśnie.

Wysoki. Przystojny w ten ogorzały sposób. Ma na sobie drogi garnitur. Też się śmieje. Oboje się śmieją. Uśmiechy — na dużą skalę. Tak bardzo się uśmiechają, że wygląda, jakby miały im zaraz odpaść czubki głów.