Sprzedawca broni [The Gun Seller - pl]

Między tymi spojrzeniami, wpatrywałem się w niego najbardziej niewinnym wzrokiem głupka, na jaki tylko — mnie było stać. Starałem się w ten sposób powiedzieć, te Ricky nie jest niebezpieczny. Ricky to szczery żołnierz. Ricky to prosty człowiek, który po prostu chce się dowiedzieć, kto od kogo dostaje wypłatę. Ricky nie jest nigdy nie był i nie będzie — zagrożeniem.

Zachichotałem nerwowo.

— Może powinieneś patrzeć się na drogę — mruknąłem. — To znaczy… no wiesz.

Francisco przygryzł wargę, po czym niespodziewanie się zaśmiał i z powrotem odwrócił się przodem do kierunku jazdy.

— Pamiętasz Grega? — odezwał się radosnym, melodyjnym głosem.

Zmarszczyłem brwi, ponieważ poza sprawami, które zdarzyły się w trakcie kilku ostatnich godzin, Ricky nie był pewien, czy cokolwiek dobrze pamięta.

— Greg — powtórzył. — W porsche. Z cygarami. Zrobił ci zdjęcie do paszportu.

Odczekałem chwilę, po czym energicznie pokiwałem głową.

— No jasne, pamiętam Grega. Jeździł porsche.

Francisco uśmiechnął się. Może pomyślał, że nie ma — znaczenia, co mi powie, bo i tak wszystko zapomnę, zanim dojedziemy do Paryża.

— To właśnie on. Bo widzisz, Greg to przebiegły gość.

— Tak? — zdziwiłem się, jakbym pierwszy raz słyszał to określenie.

— No pewnie — powiedział Francisco. — Naprawdę przebiegły. Przebiegły gość z dużą ilością pieniędzy. Przebiegły gość z dużą ilością różnych rzeczy.

Przez chwilę zastanawiałem się nad jego słowami.

— A mnie się wydawało, że to dupek — stwierdziłem.

Francisco zerknął na mnie zaskoczony i zaraz potem — wybuchnął salwami radosnego śmiechu, raz za razem uderzając pięścią w kierownicę.

— Jasne, że to dupek — wykrzyknął. — Pieprzony dupek, tak właśnie.

Śmiałem się razem z nim, promieniejąc z dumy, że udało mi się rozbawić mistrza. W końcu się uspokoiliśmy, a Francisco nachylił się do magnetofonu i wyłączył Bruce'a Springsteena. O mało go nie ucałowałem.

— Greg współpracuje z jeszcze jednym gościem — powiedział Francisco, niespodziewanie poważnym tonem. — W Zurychu. Zajmują się finansami. Obracają pieniędzmi na duża skalę, robią interesy. Bardzo różne interesy. Rozumiesz?

Spojrzał na mnie, a ja posłusznie zmarszczyłem brwi, udając niezwykle skupionego. Wydawało mi się, że tego właśnie oczekiwał.

— W każdym razie do Grega trafiają te pieniądze. Dostaje polecenie, że ma zrobić z nimi to, zrobić tamto. Przetrzymać. Stracić. Cokolwiek.

— To znaczy, że mamy konto bankowe? — zapytałem, szczerząc zęby w uśmiechu.

Francisco również się uśmiechnął.

— Jasne, że mamy konto bakowe, Ricky. Mamy mnóstwo kont bankowych.

Potrząsnąłem głową ze zdumienia nad pomysłowością tego rozwiązania, po czym ponownie zmarszczyłem brwi.

— A więc Greg za nas płaci, zgadza się? Ale nie swoimi pieniędzmi?

— Nie, nie swoimi. Zajmuje się tym i bierze procent. Duży procent, jak sądzę, biorąc pod uwagę, że on jeździ porsche, a ja mam tylko pieprzona alfę. Ale pieniądze nie należą do niego.

— A więc do kogo? — zapytałem. Pewnie za szybko. — To znaczy do jednej osoby? Do kilku czy jak?

— Do jednej osoby — powiedział Francisco, po czym obrzucił mnie ostatnim, rozstrzygającym spojrzeniem, badając mnie, oceniając, próbując sobie przypomnieć — wszystkie momenty, kiedy go zirytowałem, i wszystkie momenty, kiedy był ze mnie zadowolony; rozważając, czy zasłużyłem na tę informację, której nie miałem prawa ani powodu usłyszeć. Pociągnął nosem, co robił zawsze, kiedy przygotowywał się do powiedzenia czegoś ważnego.

— Nie znam nazwiska — powiedział. — To znaczy prawdziwego. Tym niemniej używa pewnego nazwiska do załatwiania spraw finansowych. W bankach.

— Tak?

Starałem się, aby nie zauważył, że wstrzymuję oddech. Cisco droczył się ze mną, dla zabawy odwlekając odpowiedź.

— Tak? — powtórzyłem.

— Nazywa się Lucas — powiedział w końcu. — Michael Lucas.

Skinąłem głową.

— Fajnie.

Po chwili przyłożyłem głowę do szyby i udawałem, że śpię.