Bogowie, honor, Ankh-Morpork [Jingo - pl]

Colon nie odpowiedział. Znowu wyglądał za róg.

— Jego lordowska mość powiedział, że mamy nie marnować czasu — wymruczał Nobby.

— No tak, ale w tej puszce czuć, że siedzą tam ludzie, jeśli rozumiesz, o co mi chodzi. Czego bym nie oddał za…

Ktoś krzyknął za ich plecami. Odwrócili się obaj. Stało tam trzech klatchiańskich żołnierzy. Albo strażników. Nobby i Colon nie zwrócili uwagi na nic poza mieczami. Przywódca warknął w ich stronę jakieś pytanie.

— Co on powiedział? — wyjąkał Nobby.

— Nie wiem!

— Skąd jesteście? — zapytał przywódca po morporsku.

— Co? Och… er… — Colon zamilkł, czekając na błyszczącą śmierć.

— Ha. No tak. — Strażnik opuścił miecz i kciukiem wskazał w stronę doków. — Wracajcie do swojego oddziału, ale już!

— Tak jest — zgodził się Nobby.

— Jak się nazywasz? — spytał któryś ze strażników.

— Nhobi — odparł Nobby. To chyba wystarczyło.

— A ty, grubasie?

Colona ogarnęła panika. Rozpaczliwie szukał jakiegokolwiek imienia, które brzmiałoby odpowiednio. Przyszło mu do głowy tylko jedno, za to absolutnie i autentycznie klatchiańskie.

— Al — powiedział. Drżały mu kolana.

— Wracajcie natychmiast, bo będą kłopoty!

Strażnicy ruszyli biegiem, ciągnąc za sobą osła. Zatrzymali się dopiero na brudnym pomoście, który teraz wydawał się domem.

— O co tu chodziło, sie… Al? — spytał Nobby. — Bo chcieli tylko trochę nas postraszyć. Typowe zachowanie straży — dodał. — Nie nasze, oczywiście.

— Przypuszczam, że mieliśmy na sobie odpowiednie ubrania.

— Nawet mu nie powiedziałeś, skąd jesteśmy! I do tego mówili po naszemu!

— Wiesz, oni… To znaczy każdy powinien mówić po morporsku. — Colon z wolna odzyskiwał równowagę psychiczną. — Nawet dzieci się tego uczą. Założę się, że łatwo im przychodzi, kiedy już się nauczyły czegoś tak skomplikowanego jak klatchiański.

— Co zrobimy z osłem, Al?

— To raczej oślica. Myślisz, że umie pedałować?

— Wątpię.

— No to niech zostanie tutaj.

— Ale ktoś ją ukradnie, Al.

— Ci Klatchianie to wszystko by kradli.

— Nie to co my, Al. Prawda? — Nobby spojrzał na wyrastający w zatoce las masztów. — Stąd wygląda, że jest ich jeszcze więcej. Można chyba z milę iść ze statku na statek. Po co je tu zebrali?

— Nie bądź głupi, Nobby. To przecież oczywiste. Mają przewieźć wszystkich do Ankh-Morpork!

— Po co? Nie zjadamy aż tyle cur…

— Inwazja, Nobby! Trwa wojna. Zapomniałeś?

Znów popatrzyli na statki. Światła pozycyjne odbijały się w wodzie.

Ten jej fragment, który znajdował się bezpośrednio pod nimi, zabulgotał nagle, a potem kadłub Okrętu wynurzył się na kilka cali ponad powierzchnię. Odskoczyła klapa i we włazie pojawiła się niespokojna twarz Leonarda.

— No, jesteście. Zaczynaliśmy się martwić…

Zsunęli się w cuchnące wnętrze.

Lord Vetinari siedział z plikiem kartek na kolanach i pisał coś starannie. Na chwilę podniósł głowę.

— Meldujcie.

Nobby wiercił się nerwowo, gdy sierżant Colon przekazał bardziej lub mniej ścisły raport z ich wyprawy. Znalazła się w nim także cięta riposta, rzucona klatchiańskim strażnikom na odchodnym, której jednak kapral dotychczas sobie nie przypominał.

Vetinari nie odrywał wzroku od papieru.

— Sierżancie — powiedział, ciągle pisząc. — Ur to stara kraina, leży w kierunku krawędziowym od królestwa Djelibeybi. Jej mieszkańcy są symbolem sielankowej głupoty. Z jakiegoś powodu, nie potrafię odgadnąć jakiego, strażnik musiał uznać, że właśnie stamtąd pochodzicie. Natomiast morporski jest czymś w rodzaju języka międzynarodowego, nawet w imperium Klatchu. Kiedy ktoś z Hersheby chce pohandlować z kimś z Istanzji, bez wątpienia będą się targować po morporsku. Co jest dla nas bardzo wygodne, oczywiście. Zgromadzono tu tak wielkie siły, że praktycznie każdy napotkany człowiek jest przybyszem z daleka, mającym dziwaczne obyczaje. Jeśli tylko nie będziemy się zachowywać nazbyt cudzoziemsko, nie wzbudzimy podejrzeń. To oznacza, że nie należy prosić o curry z brukwią i rodzynkami, i należy się powstrzymać od zamawiania kufli specjalnie warzonego Winkle’a. Czy wyrażam się jasno?

— Eee… A co takiego mamy robić, sir?

— Na początku dokonamy zwiadu.

— Rozumiem. No tak. To bardzo ważne.

— Następnie poszukamy klatchiańskiego sztabu. Dzięki Leonardowi mam im do przekazania niewielki… pakiet. Liczę, że pozwoli to bardzo szybko zakończyć wojnę.

Sierżant Colon miał tępy wyraz twarzy. W pewnym momencie ostatnich kilku sekund wymknął mu się jakoś sens konwersacji.

— Przepraszam, sir… Mówił pan o sztabie, sir.

— Tak, sierżancie.

— Znaczy… same grube ryby czy kogo tutaj mają na pustyni… Wszyscy otoczeni przez elitarne oddziały, sir. Najlepszych żołnierzy zawsze można spotkać w pobliżu grubych ryb.