Dzieci Boga [Children of God - pl]

— To tchórz — warknął Ma, znowu od niej odchodząc. — Wymordował całą swoją rodzinę…

— To prawdopodobne — zamruczała Suukmel — ale nie udowodnione.

—…a potem kłamliwie się tego wyparł! Jakby ktoś mógł uwierzyć w te mgliste bajki o jakimś kupcu… Cały ród Kitherich wymordowany przez zwykłego wiejskiego domokrążcę! Kto w to uwierzy? A teraz ośmiela się żądać mojej córki! — Odwrócił do żony twarz ściągniętą grymasem obrzydzenia. — Suukmel, on kopuluje ze zwierzętami… i śpiewa o tym!

— Tak mówią. — Wspaniałomyślnie nie zwracała uwagi ną wulgarność męża. Jako ambasador musiał przez większą część dnia panować nad emocjami i przemawiać z wystudiowanym taktem, więc z radością przyjmowała te jego wybuchy złości. — Hlavin Kitheri, jak słusznie zauważył mój pan i małżonek, zachowuje się nieraz w sposób dość niezwykły — ciągnęła łagodnie, z nutą poufałości — ale to człowiek o zadziwiająco szerokich horyzontach myślowych, wielki poeta, którego pieśni…

— To same bzdury! — mruknął ambasador, spoglądając w stronę pałacu Kitheriego górującego nad Inbrokarem. — Suukmel, on po prostu oszalał…

Och, wybacz swojej nędznej małżonce, mój wspaniałomyślny i łaskawy panie, ale „szaleństwo” to słowo tak nadużywane! Jakże trafniej byłoby powiedzieć „rozgoryczenie”, „rozpacz”, „niezwykłość”… Trzeba współczuć tym, których charakter niezbyt pasuje do roli, jaką wyznaczyło im urodzenie, bo mają naprawdę trudne życie. — Poprawiła fałdy sukni i usiadła w nieco innej pozycji, jeszcze wdzięczniejszej, ale i przydającej jej dostojeństwa. — Racz pamiętać, panie mój i małżonku, że Hlavin Kitheri już objął Dziedzictwo. Bez względu na jego przeszłość, bez względu na okoliczności przejęcia Dziedzictwa, bez względu na twoje osobiste zastrzeżenia co do jego charakteru, masz obowiązek, jako ambasador Mała Njeru, traktować czterdziestego ósmego Najdonioślejszego jako prawowitego władcę Inbrokaru.

Jej małżonek warknął na te słowa, ale Suukmel ciągnęła z niezmąconym spokojem:

— Kitheriego nie można lekceważyć, nie można nim gardzić, trzeba go uważnie obserwować. Nawet pomijając jego poezję, nie wydaje się, by zmarnował lata, które spędził na wygnaniu w Pałacu Galatna. Przez cały czas utrzymywał, jeśli można tak powiedzieć, intymne kontakty z całym krajem… — Ma prychnął kpiąco, ale ona mówiła dalej z czarującym uśmiechem: — Tak, panie mój i małżonku, utrzymywał stałe kontakty z ludźmi zdolnymi i ambitnymi, z ludźmi, którzy teraz dostarczają mu informacji i pomysłów. Nowych idei. Dalekosiężnych planów. Już w pierwszym okresie swego panowania stworzył nowe, dotąd nie znane urzędy. A komu je powierzył? Swoim ludziom, nawet trzeciakom, nie napotykając prawie żadnego sprzeciwu ze strony obrońców tradycji.

Ma Gurah Vaadai zatrzymał się i odwrócił, by spojrzeć na swoją małżonkę. Opuściła oczy, jak nakazywały dobre obyczaje, lecz po chwili podniosła je znowu, patrząc na niego śmiało i z wymownym zaciekawieniem.

— Nie sądzisz, że to bardzo interesujące? Jak mu się to udało?

Myślę, że mój pan i małżonek mógłby wiele zauważyć, gdyby obserwował jego zachowanie na dworze. Jedno jest pewne: Kitheri już nie poszukuje żony.

— Ależ oczywiście! Na pewno poszukuje nowych bezogoniastych potworów, żeby z nimi kopulować… — Nagle coś go tknęło. — Co słyszałaś?

— On się zaręczył, panie mój i małżonku. Z dzieckiem VaPalkirni. Najstarszym dzieckiem regenta.

— Elli’nal? To jeszcze niemowlę!

— W istocie. — Ma gapił się na nią zaskoczony, uszy mu opadły. — Mistrzowskie posunięcie, nie sądzisz? Inbrokar leży w samym środku Potrójnego Przymierza, z Mała Njerem na zachodzie i Palkirnem na wschodzie. Umowa małżeńska z Elli’nal zapewnia Kitheriemu spokój ze strony Palkirnu, przynajmniej do czasu dorośnięcia dziecka. Pozwala mu to na czysto pragmatyczny stosunek do Mała Njeru. — Minęła chwila, zanim zrozumiał. — Mała Njer może być protektoratem Inbrokaru, może być jego partnerem, ale może też być jego zdobyczą. Może Kitheri pragnie zmienić warunki naszego przymierza…

— Nie poinformowano mnie o tym kontrakcie małżeńskim.

— A jednak…

Zauważył, że spojrzenie żony spoczęło na Taksayu, jej ruńskiej służce, siedzącej w kącie jak posąg milczącego szacunku dla swojej pani. Taksayu, która mogła mieć przyjaciół wśród innych Runów. Która biegle władała k’ sanem, która mogła wiele słyszeć, wiele zapamiętać i wiele powtórzyć. Która była na tyle inteligentna, by udawać głupią, kiedy było to wygodne.

— No więc o co tu chodzi? — wybuchnął, aby pokryć zmieszanie. — Czego Kitheri chce od mojej córki?

— Niczego, mój umiłowany panie — odpowiedziała słodko Suukmel. — To nie z twoją córką pragnie się spotkać Hlavin Kitheri, ale z twoją małżonką.

Ma odrzucił głowę do tyłu i zaryczał groźnie.