Dzieci Boga [Children of God - pl]

Ma Gurah Vaadai zastanawiał się właśnie, czy zdoła nie opaść na ogon i nie zasnąć na dobre w dusznej i nagrzanej atmosferze tego królewskiego pieca, kiedy wymiana ostatnich pożegnań wyrwała go z otępienia. Zdążył zaśpiewać, jak wymagał protokół, razem z Najdonioślejszym, zachowując idealną harmonię. Uczyniwszy to, szykował się z ulgą do wyjścia, kiedy Hlavin Kitheri powstał ze swego wymoszczonego poduszkami, wyściełanego, złoconego i lśniącego od klejnotów gniazda dziennego i z rozbawionymi oczami zbliżył się do ambasadora Mała Njeru.

— Okropne, prawda? — powiedział, omiatając spojrzeniem duszne i przytłaczające pomieszczenie i demonstrując przy tym jawnie obrzydzenie, które Vaadai tak starał się ukryć. — Zacząłem już marzyć o pożarze. Czasami najlepszym wyjściem z labiryntu jest zredukowanie go do stosu rozżarzonych węgli i przejście przez zgliszcza. — Uśmiechnął się na widok zaskoczonej miny Ma i mówił dalej: — Tymczasem poleciłem, by w górach założono letnie obozowisko. Ekscelencjo, czy odwiedzisz mnie tam, abyśmy mogli się lepiej poznać?

Oficjalne zaproszenie nadeszło następnego ranka i sześć dni później ambasador Ma Gurah Vaadai popłynął w górę rzeki barką, w towarzystwie swojego oficjalnego tłumacza, osobistego tłumacza, sekretarza, kucharza, przybocznego lokaja, strojczego i Taksayu, służki swojej żony.

Sądził, że Najdonioślejszy, mówiąc o „obozowisku”, pozwolił sobie na zwykłą inbrokarską skromność. Spodziewał się czegoś równie ekstrawaganckiego i okropnego jak pałac Kitherich, a tymczasem, ku swojemu zaskoczeniu, zobaczył kilka letnich pawilonów rozrzuconych w chłodnej górskiej dolinie. Co prawda namioty były ze złotogłowiu, paliki zostały posrebrzone, a wnętrza wyłożono najmiększymi i najwspanialej utkanymi dywanami, po jakich Vaadai kiedykolwiek stąpał, ale samo miejsce było proste i skromne jak żołnierski biwak.

— Śmiem twierdzić, że to bardziej odpowiada upodobaniom żołnierza z Mała Njeru! — zawołał Kitheri, zbliżając się do przystani bez żadnej eskorty. Uśmiechnął się na widok zdumionej twarzy ambasadora i wyciągnął rękę, by pomóc Vaadaiemu, kiedy ten wysiadał z barki. — Jadłeś już?

Nie po raz ostatni Ma Gurah Vaadai został wyprowadzony z równowagi przez tego dziwacznego księcia. Z dala od dworu, w czasie nieformalnej konwersacji, Hlavin Kitheri zachowywał się z godnością i wdziękiem. Inni goście też byli inteligentni i interesujący, a bankiet powitalny okazał się niezwykle smakowitą ucztą.

— To bardzo uprzejme z twojej strony — mruknął Kitheri, gdy Ma wyraził podziw dla potraw. — Rad jestem, że ci smakowało. To rezultat naszych niedawnych przedsięwzięć, albo raczej odrodzenia dawnych umiejętności. Kazałem tu utworzyć rezerwat myśliwski.

— To dziczyzna — wyjaśnił ambasadorowi jeden z innych gości. — Dobra rozrywka, a później wyborne jedzenie.

— Może ambasador przyłączy się do nas rano? — zaproponował Kitheri. Twarz miał złotą od promieni słonecznych sączących się przez złotą tkaninę, ajego niesamowite ametystowe oczy zamieniły się w dwa topazy. — Mam nadzieję, że nie będziesz wstrząśnięty naszymi zwyczajami…

— Będziemy polować nago, jak Bohaterowie — oznajmił z zachwytem jeden z młodzieńców.

— Mój młody przyjaciel ma poetycką naturę — zauważył Kitheri, wyciągając rękę, by chwycić czule młodzieńca za kostkę u nogi. Znowu spojrzał na Vaadaiego, który starał się opanować drżenie. — Nadzy jak nasza zwierzyna, powiedziałby ktoś o bardziej praktycznym usposobieniu.

— Stado oczywiście wie, że na nie polujemy — dodał jeden ze starszych gości — ale mój pan, szlachetny Kitheri, ma nadzieję wyhodować bardziej naturalną odmianę.

— Aby powtórzyć to, co przeżywali nasi praojcowie — wyjaśnił Kitheri. — Pewnego dniaprzybędą tu nasi najlepsi synowie, aby na nowo ożywić swoje dziedzictwo i w dawny sposób nabierać tutaj siły utraconej przez ostatnie pokolenia.

Niespodziewanie spojrzał na ruńską służącą, Taksayu, siedzącą przez cały czas w kącie wśród ceremonialnych tłumaczy, którzy musieli być obecni na każdym zgromadzeniu, choć najczęściej nie byli potrzebni.