Odwieczny Wróg

– Czy komuś z czymś się to kojarzy? – zapytał Bryce.

Wszyscy po kolei tłoczyli się w łazience i przystawali nad ciałem Nicka Papandrakisa, spoglądając na pomarańczowobrązowe litery na ścianie, ale nikt nie doznał żadnego olśnienia.

Pociski.

W domu sąsiadującym z domem Papandrakisów kuchenna podłoga była dosłownie zasłana wystrzelonymi pociskami. Nie całymi nabojami. Kilkadziesiąt samych ołowianych pocisków.

W pomieszczeniu nigdzie nie leżały wyrzucone łuski, zatem nie miała tu miejsca wymiana ognia. Nie unosił się zapach prochu. Nie znaleziono otworów w ścianach ani w szafkach.

Całą podłogę zaścielały jedynie pociski, jakby wyczarowane z powietrza.

Frank Autry wziął do ręki kilka szarych grudek metalu. Nie był ekspertem balistycznym, ale zauważył ze zdziwieniem, że żaden z pocisków nie rozprysnął się ani nie został mocno zniekształcony. Dzięki temu mógł ocenić, że pochodzą z różnej broni. Większość – ogromna większość – odpowiadała typowi i kalibrowi pistoletów maszynowych, w które uzbrojona była osłona generała Copperfielda.

Czyżby pociski z broni sierżanta Harkera? – zastanawiał się Frank. Czy to amunicja, którą Harker wystrzelił w swojego mordercę w Samie Gilmartina?

Zmarszczył brwi, poruszony.

Upuścił pociski, stuknęły o podłogę. Pozbierał kilka innych. Kaliber 22, 32, jeszcze raz 22 i 38. Było nawet dużo śrutu ze strzelb.

Podniósł pojedynczy pocisk kalibru 45 i przyjrzał mu się ze szczególną ciekawością. Był to dokładnie ten rodzaj amunicji, jaki miał w swoim rewolwerze.

Gordy Brogan kucnął obok.

Frank dalej wpatrywał się z namysłem w pocisk. Nie mógł opędzić się od dziwnego przypuszczenia.

Gordy zebrał także kilka pocisków z podłogi.

– W ogóle nie mają zniekształceń. Frank pokiwał głową.

– Musiały w coś trafić – ciągnął Gordy. – Więc powinny być zniekształcone. Przynajmniej niektóre. – Zamilkł na chwilę. – Hej, jesteś o milion mil stąd. O czym dumasz?

– O Paulu Hendersonie. – Frank podsunął pocisk kalibru 45 przed oczy Gordy'ego. – Paul wystrzelił wczoraj wieczór takie trzy pociski, tam, w podkomisariacie.

– W swojego zabójcę.

– Właśnie.

– Więc?

– Więc chodzi mi po głowie wariackie podejrzenie, że jeśli każemy zrobić testy balistyczne, okaże się, że ten wystrzelono z rewolweru Paula. Gordy uniósł brwi.

– I podejrzewam – ciągnął Frank – że jeśli poszukamy dokładnie, znajdziemy jeszcze dwie takie same sztuki. Uważaj: nie jeden pocisk. I nie trzy. Dokładnie dwa, z identycznymi śladami.

– Mówisz… że to będą te same trzy pociski, które Paul wystrzelił wczoraj?

– Właśnie.

– Ale skąd się tu wzięły?

Frank nie odpowiedział. Zamiast tego wstał i wcisnął przycisk w swoim walkie-talkie.

– Szeryfie?

Głos Bryce'a Hammonda doleciał wyraźnie z niewielkiego głośnika.

– Co tam, Frank?

– Dalej jesteśmy w tym domu w stylu Sheffield. Zdaje mi się, że lepiej będzie, jak pan tu wpadnie. Jest coś, co powinien pan zobaczyć.

– Znowu ciała?

– Nie, sir. Mhm… coś niesamowitego.

– Idziemy tam, Frank.

– Myślę sobie – powiedział Frank do Gordy'ego – że… w ciągu ostatnich kilku godzin, w jakiś czas po tym, jak sierżant Harker został porwany z Samu Gilmartina, ono było tu, właśnie W tym pokoju. Pozbyło się wszystkich pocisków, które dostało wczoraj wieczór i dziś rano.

– Pocisków, które dostało?

– Tak.

– Pozbyło się? Tak po prostu?

– Tak po prostu – powtórzył Frank.

– Ale jak?

– Wygląda, że… strąciło je z siebie. Zrzuciło te pociski, jak pies zrzuca liniejące futro.