Odwieczny Wróg

– Czy nie mógłbym zwyczajnie cichcem dojechać do Santa Mira i tam pokazać się władzom? – spytał z rozpaczą Timothy.

– Nie, nie, nie! – Sandler był wyraźnie wstrząśnięty tym pomysłem. – Musi pan mieć konferencję prasową. Jest pan jedyną osobą, która zna odpowiedź, doktorze Flyte. Wszyscy muszą się dowiedzieć, że to pan. Musimy zacząć walić w bęben, zanim Norman Mailer odłoży swoje najświeższe studium o Marilyn Monroe i wskoczy w tę sprawę obiema nogami!

– Jeszcze nawet nie zacząłem pisać tej książki.

– Boże, wiem. A zanim ją wydamy, zapotrzebowanie będzie fenomenalne!

Taksówka ścięła róg. Zazgrzytały opony. Timothy poleciał na drzwi.

– Wydawca spotka się z panem w samolocie w San Francisco. Przepchnie pana przez konferencję prasową – powiedział Sandler. – Tak czy inaczej dostarczy pana do Santa Mira. To naprawdę długa droga, więc może załatwią panu helikopter.

– Helikopter? – spytał zdumiony Timothy.

Taksówka przemknęła przez głęboką kałużę, rozpościerając pióropusze srebrzystej wody.

Lotnisko było w zasięgu wzroku.

Od kiedy Timothy wsiadł do taksówki, Burt Sandler mówił non stop.

– Jeszcze jedno – powiedział teraz. – Na konferencji niech pan im powie o rzeczach, o których wspomniał mi pan dzisiaj. O zniknięciach Majów. I trzech tysiącach piechoty chińskiej, która wyparowała. I niech pan nie pominie żadnej możliwej wzmianki o zbiorowych zaginięciach, które miały miejsca na terenie USA – nawet zanim jeszcze to państwo powstało, nawet w poprzednich epokach geologicznych. To wzbudzi oddźwięk amerykańskiej prasy. Związek z lokalnymi wydarzeniami. To zawsze pomaga. Czy pierwsza brytyjska kolonia w Ameryce nie zniknęła bez śladu?

– Tak. Kolonia z Roanoke Island.

– Niech pan o niej nie zapomni.

– Ale nie mogę zaręczyć, że zniknięcie kolonii w Roanoke ma związek z odwiecznym wrogiem.

– Czy istnieje jakaś możliwość, że tak było? Jak zawsze zafascynowany swym tematem, Timothy zdołał wreszcie oderwać uwagę od samobójczych manewrów taksówkarza.

– Kiedy ekspedycja brytyjska zorganizowana przez sir Waltera Raleigha powróciła do kolonii Roanoke w marcu 1590 roku, okazało się, że wszyscy koloniści przepadli. Stu dwudziestu ludzi znikło bez śladu. Wysunięto na ten temat niezliczone teorie. Według najpopularniejszej społeczność Roanoke Island padła ofiarą Croatoanów, Indian, żyjących nie opodal. Jedyną informacją pozostawioną przez kolonistów była nazwa tego szczepu w pośpiechu wyrżnięta na korze drzewa. Ale Croatoanie utrzymywali, że nic nie wiedzą o kolonistach. I byli pokojowymi, nie wojowniczymi Indianami. W istocie, na początku pomogli kolonistom przy osiedleniu. Co więcej, w osadzie nie było śladów gwałtu. Nie znaleziono ciał. Kości. Grobów. A więc widzi pan, że nawet najpowszechniej akceptowana teoria stawia więcj pytań, niż udziela odpowiedzi.

Taksówka wzięła kolejny zakręt i przyhamowała gwałtownie, unikając kolizji z ciężarówką.

Ale teraz Timothy prawie nie reagował na szaleńczą jazdę kierowcy. Mówił dalej:

– Olśniło mnie, że słowo, które koloniści wyryli na drzewie – “Croatoanie" – nie musiało być oskarżeniem. Mogło wskazywać na Croatoanów jako na tych, którzy wiedzą, co się stało. Przeczytałem dzienniki kilku brytyjskich podróżników, którzy później rozmawiali z Indianami o zniknięciu kolonii, i są dowody, że Croatoanie w istocie posiadali pewną wiedzę na temat ówczesnych wydarzeń. Albo uważali, że posiadają. Ale biali ludzie nie wzięli na serio ich wyjaśnień. Croatoanie twierdzili, że równocześnie ze zniknięciem kolonistów bardzo nagle ubyło dzikiej zwierzyny w lasach i na polach, na terenach łowieckich szczepu. Nastąpił gwałtowny spadek pogłowia dosłownie wszystkich gatunków dzikich zwierząt. Kilku podróżników z bardziej otwartymi głowami zanotowało, że Indianie mówili na ten temat z zabobonnym lękiem, jakby sprawę traktowali w kategoriach wierzeń, religii. Ale na nieszczęście biali ludzie, którzy rozmawiali z nimi o zagubionych kolonistach, nie interesowali się idiańskimi zabobonami i nie poszli tym tropem.

– Domyślam się, iż badał pan wierzenia Croatoanów – powiedział Burt Sandler.

– Tak. Nie jest to łatwy temat, gdyż plemię zostało wytępione przed wielu, wielu laty. Dowiedziałem się, że Croatoanie byli spirytualistami. Wierzyli, że duch żyje i chodzi po ziemi nawet po śmierci ciała i wierzyli, iż istnieją “większe duchy", objawiające się poprzez żywioły – wiatr, ziemię, ogień, wodę, i tak dalej. Co najważniejsze – dla nas – wierzyli też w złego ducha, źródło wszelkiego zła, odpowiadającego Szatanowi w wierze chrześcijańskiej. Zapomniałem dokładnego indiańskiego słowa, ale z grubsza tłumaczy się ono: Ten Kto Może Być Wszystkim Choć Jest Niczym.

– Mój Boże – powiedział Sandler. – To niezłe określenie odwiecznego wroga.

– Czasem w zabobonach tkwi ukryta prawda. Croatoanie wierzyli, że zarówno dzikie zwierzęta jak i koloniści zostali porwani przez Tego Kto Może Być Wszystkim Choć Jest Niczym. Więc… choć nie jestem w stanie jednoznacznie zawyrokować, czy odwieczny wróg miał coś do czynienia ze zniknięciem kolonistów z Roanoke Island, uważam, iż można wziąć to pod uwagę.