Ucieczka z Festung Breslau

Porucznik spojrzał z pewnym zainteresowaniem.

-Tylko co z tego - ciągnął dalej Holmes. - Ci z NSDAP potrafią tylko jedno: wieszać. Co zobaczą człowieka, to od razu: powiesić. Latarni, jasny gwint zabraknie, a smród w centrum pozabija muchy w locie.

Tamten już chciał zrobić minę w rodzaju „ja się nie boję”, ale dał się zaskoczyć.

-A my wcale nie chcemy tego faceta powiesić, tylko wysłać do Berlina. - Holmes skinął na Schielkego, który pokazał dokument in blanco podpisany przez samego Kolję Kirchoffa. - Niech go powieszą w Berlinie. Tam będzie śmierdział, a nie tutaj.

To zrobiło wrażenie. Porucznik wyjął mapę i rozłożył na stole.

-Jesteśmy tutaj. - Niezatemperowanym końcem ołówka zaczął kreślić niewidzialną linię. - Musicie tędy iść do okopów. Tylko nie spodziewajcie się transzei. Czasem trzeba się poczołgać albo przeskoczyć od drzewa do drzewa.

-To pierwsza linia?

-Druga, luzująca. Ale Sowieci walą z dział, jakby w nocy zdobyli co najmniej trzy nasze składy amunicji.

-Strzelają z naszych dział?

-A z czyich? Swoje już czyszczą na defiladę zwycięstwa. - Porucznik popatrzył kpiąco. - Widzieliście nalot dziś rano?

-Nie.

-Takiej masy niemieckich samolotów dawno nie widziałem. Myśleliśmy, że to nasi z odsieczą. Dezorientacja zapanowała dopiero wtedy, kiedy zaczęli zrzucać bomby na głowy wiwatujących żołnierzy.

Schielkemu wyrwało się nagle.

-To wbrew konwencji...

Porucznik parsknął śmiechem.

-Dam wam dwóch ludzi, którzy poprowadzą. Tam zobaczycie wszystkie konwencje razem wzięte. Wszystkie naraz.

Szybko napisał rozkaz „w razie gdyby” - jak to ujął. Żandarmeria nie żartuje, lepiej, żeby mieli jakiś papier. Potem zawahał się na moment.

-Aha - wskazał na Ritę w cywilnym ubraniu. - Markietanka nie idzie.

Źle trafił. Bardzo źle.

Bez słowa wzięła papier z rozkazem i jako pierwsza wyszła ze schronu. Faceta zamurowało, ale przestał udawać, że jest zaspany. Hołmes i Schielke zaciskali zęby, żeby nie ryknąć śmiechem. Pożegnali się więc bez słowa.

Dwóch przydzielonych im żołnierzy może i znało drogę na miejsce doskonale, ale obaj chowali się w przygodnych kryjówkach, słysząc każdy świst nadlatującego pocisku. Wybuchy ciągle były dość daleko, a przy takiej asekuracyjnej metodzie ich podróż mogła się ciągnąć w nieskończoność.

-Nie można szybciej? - warknął Schielke.

-Można - zgodził się natychmiast jeden z żołnierzy. - Z tym że Sowieci co któryś tam pocisk specjalnie puszczają dalej. Właśnie dla tych, którzy chcą szybciej.

Holmes tylko westchnął. Rita w swoim cywilnym płaszczu i na pewno nie wojskowych butach wyglądała tutaj jak przybysz z kosmosu, ale zdecydowanie trzymała się najlepiej. Bez cienia zniecierpliwienia czy strachu posłusznie kryla się za drzewami czy w lejach po wybuchach, ze stoickim spokojem czekając, aż przewodnicy uznają, że można przebiec o kolejne kilka metrów dalej. Dotarli do okopów po jakiejś godzinie. Nareszcie dawały jakąś osłonę, ale rzeczywiście nie przypominały tych znanych z filmów o pierwszej wojnie. Tylko w nielicznych miejscach można było iść pochylonym. Najczęściej trzeba było przeć naprzód na czworakach albo wręcz pełznąc, i ubranie Rity okazało się bardzo kłopotliwe. Nie narzekała jednak. Nawet w chwili kiedy tuż obok coś eksplodowało, pokrywając ich grudami ziemi.

Tuż obok mogło jednak znaczyć i pięćdziesiąt, i sto metrów nawet. Wszystkim jednak wydawało się, że wybuch miał miejsce dosłownie o włos.

-Jasna dupa! - Schielke nagle zdał sobie sprawę, że dzwoni mu w uszach, chce mu się rzygać i cały dygocze, jakby podłączyli go do prądu o wysokim napięciu. Wypluł piasek pomieszany ze śliną. - No nie...

Wtedy tuż obok rąbnęło po raz drugi. Prawie wyrzuciło go z okopu. Po raz pierwszy też zobaczył, jak z pobliskiego grobu (odległego o pięćdziesiąt metrów) wyrzuciło czyjeś zwłoki wraz z potrzaskaną trumną. Sparaliżowany ze strachu zdobył się jednak na desperacki akt odwagi, usiłując nie pokazywać, co się z nim dzieje.

-O patrzcie! - Wskazał ręką leżące zwłoki. - Jakiś wyborca Hitlera przyszedł się pokazać.

Holmes zagryzł wargi z powodu nieostrożności, słyszeli ich przecież żołnierze. Rita jednak z ciekawością wystawiła głowę.

-No nie, to przecież cmentarz żołnierzy z pierwszej wojny światowej. On nie mógł głosować na Hitlera.

-No to głosował na Wilhelma II!

-Co ty gadasz? Wilhelm był cesarzem i nikt nie mógł na niego głosować, bo wyborów nie było.

Jeden z żołnierzy nie mógł się oprzeć pokusie zakpienia ze sztabowego oficera.

-Może pójdziemy szybciej? - zaproponował.

Schielke spiorunował Ritę wzrokiem i ruszył dalej za przewodnikami. Miał tylko nadzieję, że w tym zamieszaniu nie widać, co się z nim dzieje. Kiedy jednak huknęło jeszcze raz, dużo dalej, on pierwszy leżał na dnie okopu jak przymurowany. Bez sensu! - powtórzył w myślach. W momencie, gdy słychać huk, to przecież odłamki już dawno przeleciały. Tak samo jak kula, która świszczy, nie zabija. Przecież pamiętał, jak przed wojną był sędzią na zawodach strzelców myśliwskich w Niemczech. Stał w bunkrze tuż przy tarczach. Pamiętał dokładnie co i w jakiej kolejności się słyszy: najpierw pacnięcie kuli o tarczę, potem świst tej kuli, a na samym końcu dopiero huk wystrzału. Jeżeli więc nie słyszy się żadnego z tych dźwięków, to znaczy, że kula trafiła w ciebie. Ale do rozumu można sobie przemawiać do woli. Do samej nocy. Ciało i tak wie swoje. Dygocze, chcąc się chyba zamienić w rozedrgany cel zamiast nieruchomego.