Nefrytowy Tron [Throne of Jade - pl]

Ułożony pod oknem Riley uniósł głowę z poduszek i słabo pomachał żółtawą dłonią.

— Czuję się już o wiele lepiej. Ale nie odmówię dobrego porto, jeśli uda ci się tam znaleźć jakąś godziwą butelczynę, bo chyba mi się już na dobre wykrzywiła gęba od tej paskudnej chininy.

Laurence poszedł pożegnać się z Temeraire’em, któremu udało się namówić chorążych i gońców, żeby go wyczyścili, zupełnie niepotrzebnie. Chińscy goście stawali się coraz bardziej ambitni i zaczęli rzucać na pokład kwiaty, a także inne podarunki, mniej nieszkodliwe. Porucznik Franks przybiegł do Laurence’a bardzo blady i oznajmił, z przejęcia nawet się nie jąkając:

— Sir, wrzucają na pokład zapalone kadzidło. Proszę, niech pan im każe przestać.

Laurence wszedł szybko na smoczy pokład.

— Temeraire, powiedz im, proszę, żeby nie wrzucali na pokład żadnych zapalonych rzeczy. Roland, Dyer, obserwujcie, co wrzucają, a jeśli zauważycie coś niebezpiecznego, od razu wywalcie za burtę. Mam nadzieję, że nie przyjdzie im do głowy odpalać tu petard — dodał bez przekonania.

— Nie pozwolę im na to — obiecał Temeraire. — Sprawdzisz, czy mógłbym gdzieś tam wylądować?

— Sprawdzę, ale nie rób sobie większych nadziei. Cała kolonia ma zaledwie cztery mile kwadratowe, do tego jest gęsto zabudowana — powiedział Laurence. — Ale przynajmniej możemy polatać nad nią, a może i nad całym Kantonem, jeśli przystaną na to mandaryni.

Angielską faktorię wybudowano dokładnie naprzeciwko głównej plaży, więc nietrudno było ją znaleźć, choć nie musieli tego robić, ponieważ przedstawiciele Kompanii, zauważywszy tłum gapiów, wysłali na brzeg nieduży komitet powitalny, na którego czele stał wysoki młody mężczyzna w mundurze wojsk Kompanii Wschodnioindyjskiej, z agresywnymi bokobrodami i wydatnym orlim nosem, nadającym mu drapieżnego wyglądu, wzmocnionego jeszcze czujnym wzrokiem.

— Major Heretford, do usług — rzekł i skłonił głowę. — Pozwolę sobie powiedzieć, że cholernie się cieszymy na wasz widok — dodał z żołnierską szczerością, gdy weszli do środka. — Szesnaście miesięcy. Już myśleliśmy, że cała sprawa pozostanie niezauważona.

Laurence z niesmakiem przypomniał sobie o przechwyceniu przez Chińczyków statków handlowych Kompanii, do którego doszło wiele miesięcy temu. Przejęty sytuacją Temeraire’a i problemami związanymi z podróżą, niemal zapomniał o całym incydencie, lecz nie można było liczyć na to, że da się coś takiego ukryć przed ludźmi, którzy tutaj stacjonują. Siedzieli pewnie jak na szpilkach przez wszystkie te miesiące, gotowi odpłacić za tę zniewagę.

— Oczywiście nie podjęto żadnych działań? — zapytał Hammond z niepokojem, który graniczył wręcz ze strachem. Laurence znowu poczuł do niego niechęć. — Byłoby to ze wszech miar szkodliwe.

Heretford ledwo na niego spojrzał.

— Nie, pełnomocnicy Kompanii uznali, że w tych okolicznościach najlepiej będzie ułagodzić Chińczyków i poczekać na jakieś oficjalne decyzje — odpowiedział tonem, który nie pozostawiał zbyt wiele wątpliwości co do jego zapatrywań na całą sprawę.

Laurence od razu poczuł do niego sympatię, choć normalnie nie miał zbyt wysokiego zdania o armii Kompanii. Lecz Heretford wyglądał na człowieka inteligentnego i kompetentnego, a jego nieliczni podwładni zdradzali oznaki dobrej dyscypliny: broń mieli dobrze utrzymaną, a mundury czyste mimo upału.

Okna sali konferencyjnej zasłonięto przed promieniami wschodzącego słońca i przygotowano wachlarze, aby rozpędzić wilgotne i duszne powietrze. Kiedy już wszyscy się przedstawili, przyniesiono szklaneczki z ponczem z bordo, ochłodzonym lodem w piwnicach. Pełnomocnicy Kompanii chętnie przyjęli listy, które wręczył im Laurence, i obiecali, że przekażą je do Anglii. Zakończywszy na tym wymianę uprzejmości, zaczęli wypytywać, delikatnie, lecz wyraźnie, o cel misji.

— Oczywiście miło nam słyszeć, że rząd wypłacił rekompensatę kapitanom Mestisowi, Holtowi i Greggsonowi, a także Kompanii, lecz nie mieści się w głowie, jakie szkody dla całej naszej działalności przyniósł ten incydent. — Sir George Staunton mówił cichym, lecz dobitnym głosem. Był przewodniczącym pełnomocników Kompanii pomimo względnie młodego wieku dzięki najlepszej znajomości tutejszych zwyczajów. Jako dwunastoletni chłopiec towarzyszył ojcu w misji Macartneya i należał do nielicznych Brytyjczyków, którzy opanowali chiński język.

Staunton opisał kilka innych przypadków złego traktowania Brytyjczyków i dodał na koniec:

— Z przykrością muszę powiedzieć, że jest to bardzo charakterystyczne zachowanie. Administracja jest coraz bardziej zachłanna i bezczelna, lecz tylko w stosunku do nas; Francuzów i Holendrów traktują o wiele lepiej. Wcześniej do pewnego stopnia uwzględniano nasze skargi, teraz zaś są po prostu odrzucane, a postawa urzędników staje się coraz bardziej nieprzejednana.

— Obawiamy się już nawet, że każą nam opuścić kraj — dodał pan Grothing-Pyle, zażywny mężczyzna o siwych włosach wzburzonych nieco od energicznego machania wachlarzem. — Nie chcę obrazić majora Heretforda ani jego ludzi — skinął oficerowi głową — ale trudno byłoby nie ulec takiemu żądaniu, a Francuzi z pewnością chętnie by pomogli Chińczykom w jego realizacji.