Pan Lodowego Ogrodu. Tom II

Zapadła cisza. Mnich-wojownik sięgnął w zanadrze swojej kolczugi i wydobył niewielką zakorkowaną tykwę.

— Popijaj małymi łykami, chłopcze. Tak długo, aż poczujesz się lepiej. Twój przyjaciel nie umarł.

— Kebiryjczyk może go wyleczyć — odezwał się tohimon.

— Ten pies więcej go nie dotknie!

— On nie jest niczemu winien — powiedział mnich. — Jest niczym nóż. Nożem można przeciąć wrzód albo przebić serce. Zależy, kto go trzyma. Przeklinaj nas, tych, którzy ujęli rękojeść, a nie martwą stal. Ci Kebiryjczycy na co dzień leczą i ich igły potrafią uczynić cuda. Wiem, że ci trudno, chłopcze, ale spróbuj nam zaufać. Mamy tu ludzi, którzy przeżyli takie okropności, że odebrało im rozum. Moje proszki, modły i zioła nie mogły im pomóc, dopiero igły N’Gwemby przywróciły rozsądek i spokój. Zajmiemy się twoim towarzyszem, tym bardziej, że sami go skrzywdziliśmy.

— Jestem Knot, syn Kowala, kai tohimon klanu Skały — rzucił nagle mężczyzna siedzący na tronie z siodła takim tonem, jakbyśmy go zignorowali. — Wiodę niedobitki naszego narodu, głównie uciekinierów z różnych oddziałów wojska i trochę cywilów. Kobiety, dzieci, starców. Wydaje się wielu, kiedy trzeba dać wszystkim jeść i pić, ale jeśli Amitraje nas znajdą, okaże się, że jest nas ledwie garstka. Węzeł i jego tropiciele pilnują, by nie znaleźli nas świątynni szpiedzy i robią to dobrze. Zazwyczaj się nie myli. Ale mój przyjaciel, oświecony mnich-wojownik imieniem Mrok także zwykle się nie myli. Jeden twierdzi, że jesteś śmiertelnym zagrożeniem i trzeba cię zgładzić. Drugi, że jesteś tym, który może odmienić nasz los i sprawić, że przetrwamy. Komu mam wierzyć, chłopcze? A co ty mi powiesz?

Mrok wsunął dłonie pod kolczugę i wydobył modlitewny cylinder. Patrzyłem, jak sprawnie obraca pierścieniami, przemieszczając pokryte znakami kamienie wokół osi i pomiędzy pierścieniami, jak tworzy nowy wzór. Jeśli uda mu się ułożyć kamienie, być może przeczyta z nich odpowiedź.

— Nie wiem, co oznacza to, że jestem Nosicielem Losu. Jestem Filar, syn Oszczepnika z klanu Żurawia. W noc, w którą upadł Tygrysi Tron, otrzymałem od cesarza misję. Usiłuję ją wypełnić. Nie znam jednak sensu misji i nie rozumiem jej. Władca Tygrysiego Tronu kazał mi po prostu gdzieś dotrzeć, jednak nie wyjawił dlaczego. Nie rozkazał mi z kimkolwiek się spotkać, ani przekazać żadnej wiadomości, ani w ogóle niczego. Myślę, że skoro Pierwszy Jeździec zginął i nie ma już cesarskiej dynastii, powinienem zostać tutaj. Stanąć u twojego boku, tohimonie. Jestem Kirenenem i moje miejsce jest tutaj. Jestem też jedynym żyjącym dworzaninem cesarza. To może pomóc sprowadzić więcej ludzi pod twój sztandar, choćby tych z klanu Żurawia, którzy ocaleli.

— Dwór cesarski... — oznajmił Knot w zamyśleniu. Mrok kręcił pierścieniami, słyszałem potrzaskiwanie tokenów. — Niby-kireneńska dynastia, założona przez Odwróconego Żurawia. Zdrajcę. Dynastia Tendżaruk. To amitrajskie sprawy, Filarze. My, Kireneni, nie mamy jednej władzy nad wszystkimi. Nie mamy cesarzy. Klan Żurawia nie jest w niczym lepszy od klanu Psa, Lodu czy Strumienia. Tak było kiedyś i tak jest znowu. Czas płynie i życie zatacza krąg. Wszystko się zmienia po to, by znowu stać się tym samym. Ja nie chcę być cesarzem. Jestem tylko pierwszym wśród równych. Polowym wodzem niedobitków. Lecz jeśli przetrwamy, wrócę na swoje miejsce. Na czoło mojego klanu i nigdzie więcej.

— Wciąż istniejemy — powiedział mnich, wciąż obracając w dłoniach pierścienie i przesuwając kamienie. — Mimo że podbito nasz kraj, zmasakrowano nas i wysiedlono. Mimo że przydzielono nas do niskich kast, zmieniono nam imiona i odebrano naszą mowę. Zabrali nawet ziemię, a my wciąż istniejemy. Przetrwaliśmy, bo przed pokoleniami odbył się obrzęd Pytania. Kiedy nas podbito, Grot, syn Sieciarza, kai tohimon klanu Żurawia, ten sam, który nazwał się potem Tahaldin Tendżaruk, nie zdradził. Zrobił to, co nakazali mu Wiedzący, ci, którzy przeżyli obrzęd. Nakazano mu przejść na stronę wrogów i stworzyć dynastię cesarską. Jemu, bądź jego potomkom. On także był Nosicielem Losu. Wypełnił swój los i jego potomek jako cesarz mógł sprawić, że mogliśmy się odrodzić. Gdyby nie pojawiła się kireneńska dynastia Tendżaruk, Knocie, bylibyśmy już teraz pozbawionymi pamięci bezimiennymi niewolnikami z najniższych kast. Nie byłoby klanów ani naszej mowy. To, że urodziłeś się w kireneńskiej rodzinie, że nadano ci imiona, miałeś rodziców, że całe życie nosiłeś klanowy nóż i kurtę, zawdzięczasz właśnie cesarzowi.

Knot wzruszył ramionami i napił się wina ze swojego kubka.

— Może, ale ten czas minął. Nie mam już domu ani rodziny, jak my wszyscy. Zostały mi tylko imiona, nóż i kurta. Teraz tropią nas i mordują, a nieszczęsny cesarz nie żyje. Na co może nam się przydać? Amitraje raczej do niego nie tęsknią, a nam jest niepotrzebny. Mam rzucić się z tą garstką na stolicę i odzyskiwać Tygrysi Tron? A komu on jest potrzebny? Kogo miałbym na nim osadzić? Jak utrzymać? Jak sprawić, by Amitraje odwrócili się od swojej prorokini? Nam potrzebne jest miejsce, w którym moglibyśmy żyć, i tylko tyle. Jeśli też tego chcesz, synu Oszczepnika, jeśli jesteś Kirenenem i potrafisz wybaczyć to, co cię spotkało z naszej ręki, zostań. Potrzebuję każdej pary rąk. Każdego człowieka, który nie chce żyć w świecie Pramatki i umie utrzymać miecz. Zwłaszcza jeśli tego chce przeznaczenie. Ufam Mrokowi. Jeżeli on mówi, że jesteś narzędziem losu i możesz pozwolić nam przetrwać, to i ja tak sądzę.