Dzieci Boga [Children of God - pl]

— Interesujące świństwo — zauważył Sandoz. Wziął nóż i obejrzał dokładnie jego ostrze, a potem spojrzał na swój talerz. — Od czasu tej masakry zapach mięsa wywoływał we mnie mdłości, ale teraz… — Wzruszył ramionami i przeniósł spojrzenie z noża na Żelaznego Konia. — Chyba mógłbym wyciąć ci serce i zjeść je — powiedział z lekkim zdziwieniem — gdybym wiedział, że w ten sposób zapewnię sobie dziesięć minut ze swoją rodziną.

Na Żelaznym Koniu i to nie zrobiło żadnego wrażenia.

— Ale sobie nie zapewnisz — stwierdził sucho. Frans znowu się uśmiechnął.

— Nie. Więc równie dobrze mogę pogodzić się z tym, co jest.

— Byłem pewny, że sam do tego dojdziesz — powiedział Żelazny Koń i odwrócił się, aby wyjść.

— Danny! — zawołał Sandoz, kiedy tamten był już przy drzwiach.

Gdyby grodzie nie były wyłożone polimerem, nóż wbiłby się dość głęboko, a tak odbił się tylko od ściany tuż obok głowy Danny’ego i upadł na podłogę.

— To zdumiewające, że dawne umiejętności gdzieś tam w człowieku tkwią i można je wykorzystać, kiedy zajdzie pilna potrzeba — powiedział Sandoz z uśmiechem, ale spojrzenie miał zimne i twarde jak stal. — Chciałbym widzieć, jak dojrzewa jedno konkretne dziecko — dodał tym strasznym, zwykłym głosem. — Jak długo już lecimy, panie Vanderhelst?

Frans zdał sobie sprawę, że wstrzymał oddech i uniósł się na krześle.

— Prawie cztery tygodnie.

— Nigdy nie mogłem zrozumieć, dlaczego czas zachowuje się w ten sposób. Dzieciaki zmieniają się tak szybko, zwłaszcza kiedy ich tatusiowie podróżują z relatywistycznymi szybkościami. Dlaczego, Danny? Te środki są naprawdę obrzydliwe. Możesz mi powiedzieć, jaki cel je usprawiedliwia?

— Powiedz mu — warknął Sean Fein, wchodząc do wspólnego pomieszczenia po odprowadzeniu Candottiego do kabiny. — Jeden Bóg wie, jaki mamy dzień w tej cholernej rurze, ale w jakimś kalendarzu musi być Jom Kippur. A jakbyś się zapytał jakiegoś rabina, Danny, to by ci powiedział, że nie wystarczy błagać Boga o zmiłowanie. Musisz prosić o przebaczenie człowieka, którego skrzywdziłeś. — A kiedy Danny wciąż milczał, wybuchnął: — Powiedz mu, na miłość Jezusa i dobro twojej własnej żałosnej duszy!

Oparty sztywno o ścianę, Daniel Żelazny Koń wreszcie przemówił, a jego głos był równie beznamiętny jak wywód.

— Anulowanie aktu kasacji Towarzystwa Jezusowego, a także wszystkich procesów sądowych, jakie nam wytoczono. Przywrócenie wpływowej pozycji, która nam umożliwi wprowadzenie w życie programów kontroli narodzin i działań na rzecz biednych w całej sferze władzy Kościoła. Przekazanie przez kamorrę do Watykanu dokumentów umożliwiających zidentyfikowanie księży skorumpowanych przez środowiska przestępstw zorganizowanych, tak aby Kościół mógł się oczyścić z elementów, które podkopały moralny autorytet Rzymu. Środki umożliwiające jezuitom powrót na Rakhat i kontynuowanie tam dzieła Bożego. — Zamilkł, lecz po chwili dodał jedyny powód, który naprawdę się liczył. — Zbawienie jednej duszy.

— Mojej? — zapytał Sandoz kpiącym tonem. — No cóż, podziwiam twoją ambicję, jeśli nawet nie pochwalam twoich metod, ojcze Żelazny Koniu.

— Nie zrobiliby Johnowi krzywdy — powiedział Danny. — To był blef.

— Naprawdę? — Sandoz wzruszył ramionami i ściągnął w dół wargi, jakby się nad czymś zastanawiał. — Zostałem porwany, a później dwukrotnie pobity do nieprzytomności. Obawiam się, że muszę poważnie traktować groźby Carla.

— Przykro mi, Sandoz — powiedział udręczony Danny.

— Gówno mnie obchodzi, że jest ci przykro — odrzekł cicho Sandoz. — Jeśli chcesz rozgrzeszenia, idź do księdza.

Sean, którego ta wymiana zdań napełniła obrzydzeniem, poszedł do kuchni. Kiedy wrócił ze szklanką i butelką irlandzkiej whisky, Danny nadal tam stał, wpatrując się ponuro w Sandoza.

— A co z Candottim? — warknął Sean.

Danny wziął głęboki oddech i odwrócił się, aby wyjść, ale przedtem podniósł nóż i położył go na stole przed Sandozem.

Musi mieć mocne nerwy, pomyślał Frans. Portorykańczyk był przez całe tygodnie przykuty do łóżka i ledwo trzymał się na nogach, w dodatku miał okaleczone ręce, więc trudno było powiedzieć, czy umyślnie nie trafił w Danny’ego. Frans odnosił jednak dziwne wrażenie, że Sandoz mógłby jego, Fransa, przyszpilić do ściany, gdyby tylko chciał. Dla Carla zabezpieczeniem był Candotti, ale Wódz mógł liczyć tylko na siebie…

— No cóż, czy się komu podoba, czy nie, wszyscy tu jesteśmy — powiedział Sean, nalewając sobie whisky. Potrząsnął nią, patrząc na Sandoza chłodnymi niebieskimi oczami. — To tylko przypuszczenie, ale idę o zakład, że na tym całym Bożym świecie nic nie pogorszyłoby samopoczucia tego faceta tak, jak twoje przebaczenie. Rozżarzone węgle na jego głowę.