Światy braci Strugackich - Czas uczniów

— Bójcie się Boga, chłopaki — mówię — co to, nie ma poza mną gońców?

— Nie strzęp się, Rudy — odpowiada Suseł. — Albo jesteś z nami na całość, albo… Sam rozumiesz! — Kuknął na boki, wyjął z kieszeni pakiet i wyciąga do mnie.

Pakiecik nieduży, małpki w otoczce. No to wsunąłem go, sam nie wiem dlaczego, w lewy bagażnik.

— Tylko uważaj, Rudy — powiada znowu Suseł. — Jakbyś chciał stąd wyrwać, z twojej Guty zostaną tylko ładne szmatki. A żeby cię nie kusiło i do ciebie, i do niej przykleiliśmy wujków. To wszystko, spadaj.

No to poszedłem. Zdążyłem tylko zobaczyć kątem oka, że frajer w czapce wylazł z budki, puścił oko do Susła, wypuścił mnie na dziesięć metrów i kilwateru się uczepił. Jak prawdziwa żaba…

W sumie nie pamiętam, jak dobrnąłem do Eldorado, przez cały czas miałem przed oczami szmatki Guty. Zakrwawione… Tylko raz pomyślałem, że gdyby teraz sierżant Decker mnie spotkał i zaczął penetrować — wpadłbym. Ale do lampy mi to teraz było.

Dobra, wchodzę do Eldorado. Wziąłem się w garść, twarz blacha. Ernest sterczy za barem, kuka na mnie. Uśmieszek na pysku. Zrozumiałem, że on i Perszeron są związani jednym sznureczkiem. Dlaczego wcześniej tego nie skumałem? To pewnie Ernie, suczy syn, i naprowadził na mnie Perszerona.

Ale teraz późno przeklinać los. Rozejrzałem się jeszcze raz, niby same znajome ryje, machają szuflami, czyli witają się. Nie da się tego ukryć, co nieco się z nimi wypiło…

— Hej, Rudy! — wrzeszczą z kąta. — Wiosłuj do nas! Patrzę na moich kolesiów: Szuwaks siedzi, szczerzy się — zęby białe na całą klawiaturę. Przy nim Okularnik, trzyma się szklanki. Widać nieźle już dmuchnęli. Machnąłem rączką, ale poszedłem do kontuaru: paczuszka z małpkami przypieka bok.

Przy kontuarze pusto jak głuchą nocą na miejskiej promenadzie. Podchodzę, zarzucam zad na stołek. Ernest natychmiast kapie mi na dwa palce do kolorowego kieliszka.

— Przyniosłeś towar?

— Świerzbi cię? — odpowiadam. — Mam ten twój towar.

— Zuch — mówi. — Nie kitwaś się, wypij, potem paczuszkę do szklanki włożysz.

— Co się mam kitwasić — mówię.

Ernest za plecami ma mordowizor na całą ścianę — odbijają się w nim nasze ryje. To znaczy mój ryj, a Ernesta przylizany tył głowy. Widzę więc w tym mordowizorze, jak do Eldorado wchodzi frajer w czapce. Mój nowo narodzony wujek…

Tak, wpadłeś na hak, Rudy. Za późno płakać. Dopijam, nieznacznie wkładam paczuszkę. Ernest umyślnie dał kolorową szklankę, żeby obce patrzałki nie widziały paczuszki. Siedzę dalej. W końcu Ernest przycumował przy mnie, zabrał szklankę, wsunął pod ladę.

— Dobra robota — mówi. — Jesteś wolny.

A uśmieszek na pysku ma taki, że można się powiesić. Albo na babie uwiesić. Ale nie pójdę teraz do Guty. Nie widziałem jej od pięciu dni, ale w takim nastroju nie pójdę. Natomiast mogę bryknąć do Cecylii Chalmers. Mam taką jedną. To nie krawężniara, nie. Fajna szprycha i lala jak malowanie. Jak to się mówi: dziewczyna dwudziestokaratowa. Sukienka trzeszczy na zderzakach, same się w łapy proszą. Tylny most akurat wykrojony na moje zapotrzebowanie, a najważniejsze, że czysta, dobrze to wiem. Poza tym pacierza i mnie nigdy nie odmawia. Przyjdę, cześć— cześć, gadu-gadu — i pakuj swojego eklera do futrzanego sejfu.

— Jeszcze polać? — pyta Ernest.

— Polej swojej koleżance — mówię. — Jeśli pozwoli. A dla mnie przygotuj flaszkę. I jakąś zakąskę.

— Wybierasz się do swojej Guty? — pyta Ernest. — Prawidłowo. Zrobiona sprawa, czeka zabawa.

Takiej nabrałem ochoty, by obić mu ryj, że sił brak, aby się powstrzymać. Ale utrzymałem łapy.

— Przymknij klapę — mówię. — Nie twój zasrany interes, dokąd idę.

Przytaszczył mi butelkę, spakował zakąchę w firmową torbę. Rzuciłem na bar zielonego i odcumowałem, tylko kolesiom zrobiłem pa, pa. Chłopacy zrozumieją.

Wychodzę na ulicę, za mną wujek w czapce. Znowu rzygać mi się zachciało, aż do utraty tętna. Powlokłem się do domu Cecylii.

I nagle patrzę — idzie mi na spotkanie Guta. Idzie, dziewczynka moja, obcasikami stuk-stuk, taka figurzasta, że dojki Cecylii od razu mi wyleciały z głowy. Rozumiem, że nie idzie tak sobie, po Brodwayu szpaciren, lecz że mnie szuka.

— Cześć, Guta — mówię. — Daleko się wybierasz?

A ona jak nie popatrzy na mnie, na cholerną flachę pod pachą, na torbę z zakąchą, i powiada:

— Dzień dobry, Red. Szukam ciebie.

— Po co? — pytam.

I widzę, że dwadzieścia metrów za jej plecami stoi frajer, niby gapi się na wystawę, a w naszą stronę kuka.

— Słuchaj, Red — mówi wyzywająco Guta. — Jeśli zamierzasz mnie rzucić, to rzucaj. Mam to w nosie.

Widzę, że coś nie tak, nigdy jeszcze takim tonem do mnie nie mówiła.

— A o co chodzi, Guta? — pytam. Milczy i patrzy w ziemię.

Wtedy biorę ją pod rękę i prowadzę w stronę domu. Mój frajer w czapce też tu jest, stoi, usilnie odgrywa czytanie gazety.