Światy braci Strugackich - Czas uczniów

— To nie mój młynek do mięsa, to młynek do mięsa Barbridge’a — powiedział Red. — Powinnaś wierzyć mężowi. — W jego głosie słychać było ulgę. Jakby długo błądził po ciemnym, przepełnionym okropnymi potworami lesie i nagle wyszedł na zalaną księżycowym światłem polanę, gdzie już nie ma miejsca na koszmarne wytwory fantazji i mroku.

— Wierzę ci… — Guta nie wytrzymała i rozpłakała się.

— Och, nie szarp mi duszy! — jęknął Red. Guta przygryzła dolną wargę i w końcu udało się jej opanować słabość.

— Zabiłeś go — powiedziała, chlipnąwszy ostatni raz. — Wiem. I syna jego też zabiłeś. Złapią cię, Red. Dina Barbridge ma teraz dużo pieniędzy, dołoży wszelkich starań, żeby złapano zabójcę. I tym razem wsadzą cię na elektryczne krzesło. Albo do komory gazowej.

Red zaklął tak, jak nigdy wcześniej przy niej nie klął.

— Nigdzie mnie nie wsadzą! Nie znasz Diny. Dina teraz rzeczywiście ma kupę pieniędzy. — Red uśmiechnął się. — Wiedziała, po co ryzykuje.

— Ależ ty ją dobrze zn… — Guta zamilkła, nie dokończywszy. Nagle dotarło do niej, co łączy męża i córkę Barbridge’a naprawdę — Boże wszechmogący! — zawołała. — Bo-że wszech-mo-gą-cy!!!

— Tak, tak — powiedział Red. — Wszystko jest zupełnie nie tak, jak sobie wyobrażałaś.

— Och, Red… — Guta rozpłakała się ponownie.

Rano przysięgła sobie, że dzisiaj nie dopuści do siebie Reda, że teraz wszystko się zmieniło, ponieważ bardzo dobrze rozumiała żądzę zemsty, dlatego że sama nieraz ją odczuwała.

Kiedy było po wszystkim, Red powiedział:

— Czyżbyś myślała, że mogę zamienić ciebie na tę malowaną lalę?! ’

W milczeniu potarła nosem o jego policzek. Ale natychmiast jej myśli wróciły do tego, co się stało. Potem uciekły do jutrzejszego dnia. Wtedy powiedziała:

— Jeśli kapitan Quarterblood zapyta mnie, gdzie byłeś wczoraj w nocy, nie będę mogła skłamać.

— Wcześniej mogłaś — westchnął Red.

— Wcześniej to było inne życie. Wcześniej siedziałam w okopie i strzelałam do całego świata. Ostatnio miałam wrażenie, że w końcu wylazłam z okopu.

— Jak chcesz — powiedział Red. — Tylko pamiętaj… Nie żałuję tego, co się stało. Ani trochę.

I nie było wiadomo, co miał na myśli.

Następnego dnia zjawiła się w domu policja. Reda nie było — poszedł na giełdę pracy. Guta dopiero co odprowadziła Małpeczkę do szkoły, wysłuchawszy po drodze mnóstwa zachwyconych okrzyków.

Zresztą kapitan Quarterblood tym razem nie zaszczycił swoją osobistą uwagą rodziny byłego stalkera Shoeharta, przysłał jakiegoś plugawego, bardzo podobnego do szarego szczurka sierżancinę.

Szczurek nie próbował krążyć dokoła, zapytał wprost:

— Pani Shoehart, gdzie pani mąż był poprzedniej nocy?

— Ojejku, a co was to obchodzi? — powiedziała Guta. Szczurkowi nawet brew nie drgnęła.

— Mamy w stosunku do pani męża pewne podejrzenia. Dlatego zadałem takie pytanie.

— Mój mąż spał! — powiedziała twardo Guta. — Słodko, słodziutko! Przy moim ciepłym boku!

— Nie mam na myśli dzisiejszej nocy — przypomniał szczurek.

— Jeśli uważacie, że u nas noce różnią się od siebie, to się mylicie — powiedziała Guta, dziwiąc się powracającemu zdecydowaniu. — Mąż był w domu. A co się stało?

— Zmarł stary Barbridge.

— Ach, o to chodzi! — Starannie odegrała oburzenie. — A wy, oczywiście, zdecydowaliście, że zabił go Red Shoehart, pseudonim „Szalony’?!

— To nie ma najmniejszego znaczenia, co myśmy zdecydowali! — W głosie szczurka również zadźwięczały stalowe nutki. — Pytam panią, gdzie poprzedniej nocy był mąż!

Guta nie została mu dłużna:

— Proszę mi wybaczyć, ale powody do zabicia Barbridge’a miała dobra połowa miasta Harmont! I dobra połowa miasta Harmont nie bardzo się przejmie, dowiedziawszy się, że ta gnida oddała duszę Panu Bogu. Co zaś się tyczy mojego męża, to on przez całą noc się pieprzył. Naturalnie, w swoim własnym łóżku ze swoją własną żoną.