Światy braci Strugackich - Czas uczniów

8. Guta Shoehart, 26 lat, mężatka, gospodyni domowa

Idąc ze szkoły do domu, Guta nie wiedziała: cieszyć się czy martwić.

Z jednej strony wszystko skończyło się jak najlepiej. Zaświadczenie lekarskie, które przedwczoraj dostał Red od Rzeźnika, mówiące o tym, że Maria Shoehart, lat osiem i pół, długo chorowała, w związku z czym nie mogła na czas pójść do szkoły, zadziałało jak należy.

Wczoraj Guta zaniosła ten dokument do najlepszej prywatnej szkoły w mieście. Właścicielka i jednocześnie dyrektorka obwąchała zaświadczenie ze wszystkich stron, potem, popatrzyła na Gutę i — jak się wydawało — obwąchała też petentkę.

— Mam nadzieję, że choroba córki nie zagraża innym naszym dzieciom?

— Ależ nie — powiedziała Guta. — To nie jest zakaźne. Inaczej lekarz nie wydałby takiego zaświadczenia.

— Tak, tak — powiedziała dyrektorka. — Jednakże chciałabym lepiej poznać rodzinę dziewczynki.

Taki obrót sprawy nie urządzał Guty. Dlatego skierowała rozmowę na inne tory:

— Proszę się nie obawiać, jesteśmy całkowicie wypłacalni. — I wyjęła gotówkę.

Właścicielka zmieszała się:

— Nie, nie, to za wcześnie. Najpierw należy zdać egzamin wstępny.

— Chcielibyśmy, żeby dostała się do klasy odpowiadającej jej wiekowi. Jesteśmy gotowi do egzaminu.

— Cóż, jak pani sobie życzy! — Dyrektorka wzruszyła ramionami. — Proszę przyjść z dziewczynką jutro przed dziesiątą.

Więc przyszli przed dziesiątą. Guta nie mogła uczestniczyć w egzaminie, ale nie oburzała się, spokojnie życzyła Małpeczce powodzenia. Niby dlaczego ma się denerwować? Nie na darmo straciła w poprzednich latach tyle sił na zajęcia z córką. Małpeczkę przecież sama uczyła — do takiej uczennicy nie zaprasza się korepetytora. Ile łez się wylało! Ale swoje osiągnęła — futrzasta łapka nauczyła się nawet trzymać długopis. A co się tyczy inteligencji, to Małpeczka wielu dorosłym mogła dać sto punktów forów. Skoro więc futrzasta łapka nauczyła się pisać, to ludzkiej ręce w ogóle to nie sprawiało kłopotów. Zresztą, nieprawda; oczywiście, że Guta się denerwowała. Jeszcze jak! Ale gdy dyrektorka zaprosiła ją po egzaminie do swojego gabinetu, Guta nie dała po sobie znać, jak się wymęczyła. Wysłuchała wyroku jak czegoś oczywistego.

— Macie państwo bardzo mądrą dziewczynkę — powiedział dyrektorka. — I świetnie przygotowaną.

— Mieliśmy korepetytorów — zełgała Guta. — Wierzyliśmy, że wcześniej czy później będzie mogła chodzić do szkoły.

— Tak, przyjmiemy ją. Właściwie dałam jej już wszystko, co niezbędne, i posłałam na lekcję. Proszę przyjść po dziewczyn, kę o wpół do drugiej. Przy okazji sprawdzimy, jak sobie radzi z pilnością.

Tak więc w szkole wszystko ułożyło się jak najlepiej.

Natomiast wczoraj Red nie wrócił do domu. Co prawda zadzwonił, uprzedził o tym. Powiedział, że ma pilną sprawę, o której nie może mówić przez telefon, i natychmiast odłożył słuchawkę.

Szczerze mówiąc, Guta spodziewała się czegoś takiego. Ojej-ku, za bardzo szczęśliwie wszystko szło przez te dziesięć dni po tym, jak Złota Kula spełniła życzenia rodziny Shoehartów. Przecież nic w życiu nie przychodzi za darmo, za każdą rzecz trzeba zapłacić. Wcześniej czy później musi być kac. Więc Guta nie zdziwiła się, gdy trzy dni wcześniej zauważyła, że z Redem dzieje się coś dziwnego. Właściwie nie dziwnego, lecz to, co okresowo powtarzało się i stało się w rodzinnym życiu zwyczajne aż do łez. Reda znowu wzywała Strefa, należało tylko czekać i mieć nadzieję, że tym razem poradzi sobie z wezwaniem.

Może pomogą mu w tym nowe troski córki… Wczoraj przy obiedzie Guta cały czas sprowadzała rozmowę na przyszły egzamin. Red słuchał, niemrawo przeżuwał jedzenie i równie niemrawo odpowiadał, a po obiedzie wstał i poszedł do Barge’a.

Jak widać, troski córki nie pomogły tacie, nie wrócił na kolację. A potem zadzwonił…

W pobliżu domu Guta spotkała starą Ellin. Podzieliła się radością; o zaniepokojeniu, rzecz jasna, nie mówiła — kto potrzebuje cudzych kłopotów? Ellin pogratulowała sąsiadce, zachwycała się zdolnościami dziecka (oczywiście to było obłudne, ponieważ po metamorfozie Ellin wyraźnie zaczęła bać się Małpeczki), a potem ogłuszyła wiadomością:

— W nocy umarł Barbridge. Powiadają, że ni z tego, ni z owego polazł do Strefy. Patrol znalazł trupa rano, obok cmentarza. Strasznie spalony, poznali go po kulach.

— O mój Boże! — wykrztusiła Guta. Poprzedniego wieczoru, już w łóżku, Małpeczka, bez przerwy szczebiocząca o jutrzejszym egzaminie, ni z tego, ni z owe go zapytała dziwnym tonem: