De Grote Jacht

Egwene bleef met grote ogen stokstijf staan. Ze was te geschokt om te beseffen dat ze midden tussen de Aes Sedai stond. Een aanslag op de Amyrlin Zetel. Onvoorstelbaar.

De Amyrlin zat in haar palankijn met de gordijnen open, terwijl alle ogen naar de met bloed bevlekte scheur in haar mouw dwaalden. Ze keek neer op heer Agelmar. ‘Je zult de schutter vinden, of niet, mijn zoon. Hoe dan ook, mijn werk in Tar Valon vraagt evenveel spoed als de speurtocht van Ingtar. Ik vertrek nu.’

‘Maar Moeder,’ protesteerde Agelmar, ‘deze aanslag op uw leven verandert alles. We weten nog steeds niet wie die man heeft gestuurd, of waarom. Gun me wat tijd en ik heb de schutter en de antwoorden.’ De Amyrlin lachte zonder een spoortje humor. ‘Je hebt beter aas of fijnere netten nodig om deze vis binnen te halen, zoon. Tegen de tijd dat je de man hebt, is het te laat om vandaag nog te vertrekken. Er zijn zoveel mensen die mijn dood zouden toejuichen dat ik me niet al te veel zorgen kan maken over deze man. Laat het me maar weten als je iets vindt.’ Haar ogen gleden over de torens, vestingmuren en omlopen die uitkeken op de binnenplaats en waar de mensen zich nog steeds verdrongen. Het was nu echter een stille menigte. De pijl was daar ergens vandaan gekomen. ‘Ik denk dat deze boogschutter al uit Fal Dara is gevlucht.’

‘Maar Moeder...’

De vrouw in de palankijn onderbrak hem met een scherp, beslist gebaar. Zelfs de heer van Fal Dara kon de Amyrlin Zetel maar tot zekere hoogte onder druk zetten. Haar ogen bleven op Egwene en Nynaeve rusten, en Egwene kreeg het gevoel dat die doordringende ogen al haar geheimen konden zien. Egwene deinsde terug, maar vermande zich toen en maakte een knix. Ze vroeg zich af of zo’n lichte kniebuiging wel juist was; niemand had haar ooit verteld wat je moest doen als je de Amyrlin Zetel ontmoette. Nynaeve hield haar rug recht en beantwoordde de blik van de Amyrlin, maar ze zocht Egwenes hand en kneep er net zo hard in als Egwene in de hare. ‘Dus dat zijn die twee van jou, Moiraine?’ zei de Amyrlin. Moiraine knikte bijna onmerkbaar en de andere Aes Sedai draaiden zich om en staarden de twee vrouwen uit Emondsveld aan. Egwene slikte. Ze zagen er allemaal uit alsof ze dingen wisten, dingen die andere mensen niet kenden, en het hielp helemaal niet dat ze die ook echt wisten. ‘Ja, ik voel in elk van hen een sterke vonk. Maar wat zal er uit hen ontspringen? Dat is de vraag, niet?’

Egwenes mond was zo droog als stof. Ze had baas Padewijn, de timmerman thuis, naar zijn gereedschappen zien kijken zoals de Amyrlin hen bekeek. Hij voor zijn werk, zij voor het hare. Abrupt zei de Amyrlin: ‘Het is tijd om te gaan. Naar de paarden. Heer Agelmar en ik kunnen zeggen wat er gezegd moet worden zonder dat jullie staan te gapen als Novices op een vrije dag. Te paard!’ Op haar bevel begaven de zwaardhanden zich naar hun paarden, maar ze bleven opletten. Alle Aes Sedai, behalve Leane, schreden van de palankijn naar hun eigen rijdieren. Toen Egwene en Nynaeve wilden gehoorzamen, verscheen aan Agelmars zijde een dienaar met een zilveren kelk. Agelmar pakte hem aan met een ontevreden trek op zijn gezicht.

‘Aanvaard deze beker uit mijn hand, Moeder, aanvaard mijn wens dat het u wel ga op deze dag, en iedere...’

De rest ging voor Egwene verloren toen ze zich op Bela hees. Tegen de tijd dat ze haar trouwe merrie een klopje had gegeven en haar rokken had geschikt, was de palankijn al op weg naar de open poort. De paarden liepen zonder teugels of leidsels. Leane reed naast de palankijn met haar staf in de stijgbeugel gestoken. Egwene en Nynaeve stuurden hun paarden naar de overige Aes Sedai achter de palankijn.

Het gebrul en gejuich van de menigte langs de straten begroetten de stoet en wisten het geroffel van de trommelaars en het geschetter van de blazers bijna te overstemmen. Voorop reden de zwaardhanden, met de wapperende banier van de Witte Vlam. Ze reden als bescherming rond de Aes Sedai en hielden de menigte op afstand. Daarna volgden in het gelid de boogschutters en piekeniers met het blazoen van de Vlam op hun borst. De blazers zwegen toen de stoet de stad uit en naar het zuiden trok, maar ook buiten de poorten konden ze nog steeds de toejuichingen in de stad opvangen. Egwene keek regelmatig om rot bomen en heuvels de torens en muren van Fal Dara aan het gezicht onttrokken.

Nynaeve, die naast haar reed, schudde het hoofd. ‘Rhand is veilig. Hij heeft heer Ingtar en twintig lansiers bij zich. Hoe dan ook, je kunt er toch niets meer aan veranderen. Jij niet, ik niet.’ Ze gluurde even naar Moiraine. De slanke witte merrie van de Aes Sedai en Lans grote zwarte hengst vormden een merkwaardig paar. ‘Nog niet.’ De stoet boog af naar het westen, maar vorderde slechts langzaam. Zelfs krijgslieden met een lichte wapenrusting konden niet snel in de Shienaraanse heuvels marcheren en dat tempo lang volhouden. Maar ze liepen zo snel ze konden.