Уладар Пярсьцёнкаў: Дзьве вежы

На нябёсах не было ані зораў, ані месяца, калі вершнікі сягнулі праходу ў вале, празь які цякла рака, шлях побач зь ёю віўся да Горнбургу. Вал узьняўся перад імі нечакана, высокім ценем за чорнай ямінаю. Зьверху паклікаў вартавы.

– Гэта гаспадар Украйны едзе ў Хельмаў Яр, – адказаў Эямэр. – Размаўляю з табою я, Эямэр, сын Эямунда.

– Добрыя навіны па-за ўсялякай надзеяй! – усклікнуў вартавы. – Сьпяшайцеся! Ворагі йдуць па пятах.

Войска спынілася на травяністым схіле. Ад абаронцаў даведаліся, на вялікую радасьць, што Эркенбранд пакінуў шмат ваяроў трымаць Хельмаў Яр, і да іх дадаліся многія, што ўратаваліся пасьля паразы.

– Мо набярэцца з тысячу здольных біцца пехатою, – распавядаў Гамлінг, стары ваяр, правадыр абаронцаў валу. – Але ж большасьць бачыла зашмат зімаў, як і я, ці, наадварот, занадта мала, як сын майго сына тут. Якія весткі пра Эркенбранда? Учора данесьлі: ён адступае сюды з тым, што засталося ад найлепшага войска Заходняй Украйны. Але ж ён так і не дабраўся.

– Баюся, і не дабярэцца, – сказаў Эямэр. – Нашыя выведнікі не прынесьлі аніякіх зьвестак пра яго, а ворагі ўжо запоўнілі ўсю даліну за намі.

– Калі б толькі ён уратаваўся, – уздыхнуў Тэядэн. – Бо гэтакі дужы ваяр. У ім адрадзілася мужнасьць Хельма Малатарукага. Але ж мы ня можам чакаць яго тут – мусім адвесьці ўсе сілы за сьцяну. Ці досыць у вас прыпасаў? Мы ўзялі няшмат ежы, бо ехалі на бітву, не на аблогу.

– За намі ў пячорах Яру тры чвэрткі насельніцтва Заходняй Украйны, старыя й малыя, жанчыны й немаўляты, – адказаў Гамлінг. – Але ж і вялікі запас ежы сабраны там, мноства быдла й корму для яго.

– Файна, – адзначыў Эямэр. – Бо ворагі спаляць ці спаскудзяць усё, што засталося ў даліне.

– Калі яны прыйдуць па нашае дабро да Хельмавай брамы, дык ім давядзецца дорага заплаціць за яго, – сказаў Гамлінг.