Уладар Пярсьцёнкаў: Дзьве вежы
- Автор: Толкин Джон Рональд Руэл
- Год: 2008
- Язык: белорусский
- Год: unknown
- ISBN: 978-985-4921-24-3
- Переводчик: Дмитрий Могилевчан
- Жанр: Фэнтези
Электронная книга - «Уладар Пярсьцёнкаў: Дзьве вежы». Краткое содержание книги:
– Загадвайце, мой гаспадар! Даруйце, калі ласка, што я падумаў...
– Падумаў, што я застаўся ў Мэдусэльдзе, пахілены, нібы старое дрэва пад цяжарам сьнегу? Так тое й было, калі ты ад'яжджаў на бітву. Але ж заходні вецер устрос галіны. Дайце Кеярлу сьвежага каня. Рушым на дапамогу Эркенбранду!
Пакуль Тэядэн прамаўляў, Гэндальф ад'ехаў крыху наперад і, самотны, глядзеў на поўнач, на Ізенградак, і на захад, на заходнае сонца. Тады вярнуўся.
– Скачы, Тэядэн! – вымавіў ён. – Скачы да Хельмавага Яру! Ня едзь на Ізенскія броды, не затрымлівайся на роўнядзі! Я пакіну цябе на пэўны час. Цяняр мусіць хутка несьці мяне да новага клопату.
Павярнуўшыся да Арагорна з Эямэрам і каралеўскіх спадарожнікаў, выгукнуў:
– Ахоўвайце пільна гаспадара Ўкрайны, пакуль я не вярнуся! Чакайце мяне ў Хельмавым Яры! Да пабачэньня!
Сказаў слова Ценяру, і вялікі конь кінуўся наперад, рыхтык страла, спушчаная з струны. I неўзабаве зьнік з вачэй – пробліск срэбра на захадзе, вецер над травою, мімалётны цень, які прабег ды зьнік у далечы. Сьнежнагрыў фыркнуў і ўскінуўся, гатовы скакаць увасьлед, але ж толькі птушыныя крылы маглі дагнаць Ценяра.
– I што гэта значыць? – спытаўся адзін ахоўнік у Хамы.
– Што Гэндальф Шэры Плашч сьпяшаецца, – адказаў Хама. – Ён заўжды нечакана зьяўляецца дый зьнікае.
– Калі б Зьмеяроты быў тут, ён бязь цяжкасьцяў растлумачыў бы тое, – зазначыў ахоўнік.
– Бясспрэчна, – Хама ўсьміхнуўся, – але ж я лепей пачакаю тлумачэньняў самога Гэндальфа.
– Мажліва, доўга давядзецца чакаць, – мовіў ахоўнік.
Войска пакінула шлях да бродаў Ізену й збочыла на поўдзень. Спусьцілася ноч, але ж ехалі не спыняючыся. Горы наблізіліся. Вострыя пікі Трайгірну ўжо губляліся ў змроку сярод нябёсаў. Яшчэ заставалася колькі вёрстаў да глыбокай цясьніны на дальнім баку даліны Заходняй Украйны, да вялікага стэпавага заліву сярод гор, які вузкім логам цягнуўся ў самае сэрца гор. Вузкі, глыбокі, з скальнымі сьценамі-адхонамі, заходзіў ён з поўначы пад самы Трайгірн, і недасягальныя скалы ўздымаліся вежамі пааберуч, захіляючы дзённае сьвятло.
Перад вусьцем логу ад паўночнай сьцяны адыходзіла скальнае адгор'е. На ягонай вяршыні, абгароджаная высокімі старажытнымі мурамі, стаяла гонкая вежа. Казалі, у далёкую даўніну, у дні славы Гондару, каралі з-за мора пабудавалі гэты замак рукамі волатаў. Горнбург называлі яго, бо калі дзьмулі ў рог на вежы, магутнае рэха адгукалася з логу за ёю, нібы даўно забытыя войскі выходзілі на вайну зь пячораў пад гарамі. Людзі даўніны збудавалі й сьцяну ад Горнбургу да паўночнага боку логу, перакрываючы ўваход у яго. Пад сьцяною з шырокай трубы выходзіла вонкі рака Ярыца, вілася ля ўзножжа Горнавай скалы, а тады праразала глыбокай канаваю шырокі, роўны й спадзісты травяны схіл, які вёў ад Хельмавай брамы да Хельмавага валу, дзе канава рабілася цясьнінай і рака выцякала празь яе на прастору. У Горнбургу ля Хельмавай брамы жыў Эркенбранд, гаспадар Заходняй Украйны Рытармаркі. Адчуваючы пагрозу вайны, ён загадзя адрамантаваў муры й умацаваньні ды патрыхтаваў крэпасьць да аблогі.
Вершнікі былі яшчэ ў нізкай даліне перад вусьцем логу, калі ад выведнікаў наперадзе пачуліся выгукі й выцьцё ражкоў. Зь цемры засьвісталі стрэлы. Неўзабаве вярнуўся адзін з выведнікаў і распавёў, што па даліне гойсаюць оркі верхам на ваўках, а войска оркаў і дзікуноў рушыць на поўдзень ад бродаў Ізену – відавочна, кіруецца да Хельмавага Яру.
– Шмат нашых ляжаць забітыя па дарозе туды, – казаў вершнік. – Мы напаткалі там і тут рэшткі войска, суполкі ці самотных ваяроў. Яны мітусяцца, ня ведаюць, куды ім рушыць. Правадыра няма, і што зрабілася з Эркенбрандам, аніхто ня ведае. Напэўна, яго перахапілі да таго, як ён сягнуў Хельмавага Яру. А можа, ён увогуле ўжо загінуў.
– Ці бачылі Гэндальфа? – спытаў Тэядэн.
– Так, вашамосьць. Шмат хто бачыў старога ў белым адзеньні верхам на кані, ён скакаў туды й сюды па роўнядзі, як вецер над травою. Некаторыя прынялі яго за Сарумана. Казалі, у прыцемках ён рушыў да Ізенградку. А хтосьці раней бачыў і Зьмеяротага: той таксама кіраваўся туды.
– Блага будзе Грыму, калі яго напаткае Гэндальф, – заўважыў Тэядэн. – Адылі я згубіў абодвух дарадцаў, старога і новага. Але ж нам няма зараз лепшага выбару, чым зрабіць адпаведна Гэндальфавай парадзе: рушыць у Хельмаў Яр, ёсьць там Эркенбранд ці не. Ці вядома, якое войска йдзе з поўначы?
– Вялізарнае. Натуралёва, у баязьліўца ў вачох падвойваецца, але ж я меў гаворку зь людзьмі моцнымі й мужнымі. Безумоўна, галоўнае войска ворага ў шмат разоў большае за нашае.