Уладар Пярсьцёнкаў: Дзьве вежы

– Ня самае небясьпечнае месца, сказаў бы я, – заўважыў Ляголас. – Хоць не сумняюся – Гэндальф, ці сам Цяняр, з задавальненьнем спусьцяць цябе долу, калі пачнецца сеча. Твая сякера – ня зброя для вершніка.

– I гном – ня вершнік. Мне – секчы оркавы шыі, а не галіць людзям галовы, – адказаў Гімлі, паляпваючы трымальна сякеры.

Ля брамы напаткалі вялікае рушэньне – старыя й маладыя, гуртом, усе ў сёдлах. Сабралася болей за тысячу. Дзіды калыхаліся, бы малады лес. Голасна, радасна загукалі воі, пабачыўшы Тэядэна. Побач трымалі напагатове каралеўскага каня, Сьнежнагрыва, і коней Арагорна й Ляголаса. Гімлі стаяў, пачуваючыся вельмі няёмка, хмурыўся, аднак да яго падышоў Эямэр з канём пад аброць.

– Вітаю Гімлі, Глойнава сына! – гукнуў ён. – На жаль, часу бракавала навучыцца ветлівасьці ў тваёй сякеры, як ты паабяцаў мне. Але ж ці не адкласьці спрэчку? А пакуль я абяцаю не казаць благога пра панну Залатога лесу.

– I я забудуся да часу на крыўды, Эямэр, сын Эямунда, – адказаў Гімлі. – Але ж калі надарыцца табе пабачыць панну Галадрыель на свае вочы, ты мусіш прызнаць яе найпрыгажэйшай з кабетаў альбо нашае сяброўства скончыцца.

– Хай будзе так! – згадзіўся Эямэр. – А да таго часу даруй мне, і на знак выбачэньня прашу – едзьма з мною. Гэндальф паскача побач з гаспадаром Украйны на чале войска, а Агняног, мой конь, здолее несьці нас двох.

– Вялікі дзякуй табе, – адказаў Гімлі, надта задаволены. – Тое вялікае пашана для мяне й радасьць – асабліва калі мой сябра Ляголас паедзе побач.

– Менавіта так! – пацьвердзіў Эямэр. – Ляголас леваруч мяне, Арагорн праваруч – хто адважыцца стаць на нашым шляху?

– Дзе ж Цяняр? – спытаў Гэндальф.

– Гуляе на траве, спадару, – адказалі яму. – Анікому не дазваляе дакрануцца. Вунь ён, ля броду, цень між вербамі.

Гэндальф сьвіснуў, выгукнуў імя каня – і той ускінуў галаву й заржаў, павярнуўся й памчаў да войска, нібы страла.

– Калі б подых заходняга ветру ўвасобіўся ў зямным целе – гэткім ён быў бы, – вымавіў Эямэр, пазіраючы на вялікага каня побач з Гэндальфам.

– Гэты падарунак я ўжо даў, – заўважыў Тэядэн. – Але ж слухайце ўсе! Перад вамі называю я майго госьця, Гэндальфа Шэрага Плашча, наймудрэйшага з дарадцаў, найшаноўнейшага госьця, шляхцічам Украйны й правадыром эёрлінгаў, пакуль будзе жыць на зямлі нашае племя, і аддаю яму Ценяра, князя ўсіх коней!

– Дзякуй табе, кароль Тэядэн! – адказаў Гэндальф.

А тады зьнянацку скінуў шэры плашч ды капялюш і скочыў на каня. Ані шалома не было на ім, ані латаў. Сьнежныя валасы вольна віліся па ветры, белая корзна зьзяла пад сонцам.

– Пабачце ж Белага Вершніка! – выгукнуў Арагорн, і ўсе падхапілі погук.

– Наш кароль і Белы Вершнік! – галасіла войска. – На бой, эёрлінгі!