Wielobarwny kraj [The Many-Colored Land - pl]

— Puść go, Felicjo — rzekł z naciskiem Klaudiusz. — Strażnicy.

Gdy go odepchnęła, Ryszard szepnął:

— Cholera z tobą, Felicjo! Nie powiedziałem, że nie pomogę. Ale nie możesz mnie traktować jak zasmarkanego dzieciaka.

— A na co innego zasługuje dorosły, który robi pod siebie w łóżku? — zapytała. — Kto ci zmieniał pieluszki, gdy sterowałeś statkami kosmicznymi, kapitanie?

— Ryszard zbladł jak ściana. Klaudiusz był wściekły.

— Dość tego! Oboje dosyć… Ryszardzie, byłeś chory. Człowiek nie odpowiada za siebie w takim stanie. Na litość boską, zapomnij o tym. Cieszyliśmy się, że możemy ci pomóc. A teraz musisz wziąć się do kupy i razem z nami zająć planowaną ucieczką. Nie możesz sobie pozwolić na to, by twoje osobiste urazy do Felicji storpedowały jedyną zapewne szansę wydostania się z tego piekła.

Ryszard rzucił wściekłe spojrzenie małej sportsmence, po czym zmusił się do krzywego uśmiechu.

— Być może ty jedna z nas dorównujesz im jako przeciwnik, kochanie. Na pewno. Zrobię wszystko, co zechcesz.

— Świetnie — powiedziała. — Sięgnęła pod lewy skórzany nagolennik i wyciągnęła coś, co wyglądało jak wąski złoty krzyż. — A teraz pierwsza dobra wiadomość: nie jesteśmy całkowicie bezbronni…

Odjechali wieczorem. Sierp księżyca świecił przez gałęzie cyprysów. Po przebyciu w bród płytkiego dopływu trakt wspiął się na płaskowyż burgundzki i znowu skierował na północ. W ciemniejącym zmroku drogę oświetlały ogniska sygnałowe. Po pewnym czasie ujrzeli w dole wielki jakby falujący od mgieł nad ogromnymi bagnami obszar, gdzie plioceńska Saona wypływała z przedhistorycznego jeziora Bresse. Jego wody ciągnęły się w oddali na północ i wschód jak tafla czarnego szkła, zalewając całą równinę poniżej Cóte d’Or. Ryszard opisywał dla rozrywki staremu paleontologowi legendarne gatunki win, które będą produkowane w tym regionie za sześć milionów lat.

Później, gdy zabłysły gwiazdy, Ryszard wziął ostatni namiar na Polarną pliocenu. Była najjaśniejszą gwiazdą w konstelacji, którą obaj ochrzcili zgodnie mianem Wielkiego Indyka.

— Zrobiłeś kawał dobrej roboty — powiedział Klaudiusz.

— To się może okazać problemem akademickim, jeśli skończymy jako martwi albo bez mózgów…

Myślisz, że plan Felicji naprawdę może się powieść?

— Pomyśl trochę, synu. Felicja dość łatwo mogłaby uciec sama. Ale plan opracowała po to, aby i nam dać szansę. Możesz tej małej nienawidzić jak zarazy, ale jej się to po prostu może udać. Gotów jestem wyskoczyć dla niej ze skóry, nawet będąc starym głupcem o krok od zwapnienia. Ale ty, Ryszardzie, jesteś jeszcze młody. Wyglądasz, jakbyś potrafił dawać sobie radę w walce. Liczymy na ciebie.

— Mam pietra jak stąd do mostu — odparł Pirat.

— Ten jej maciupeńki nożyk! Przecież to tylko zabawka. Jak, u diabła, mam to zrobić?

— Spróbuj recepty Amerie — odrzekł starszy pan.

— Pomódl się gorąco.

W czołowej części karawany Basil Alpinista włączył na cześć zachodzącego księżyca odtwarzacz z „Au clair de la lune”. Płocha tancereczka z Paryża, jadąca obok niego, zaczęła śpiewać do wtóru. I co zadziwiające, po chwili rozległ się wspaniały, dźwięczny sopran Epone. Basil zagrał na flecie kilka innych pieśni, a kosmitka mu wtórowała śpiewem. Ale gdy zaczął „Londonderry Air”, przygalopował na chaliku jeden z żołnierzy i oznajmił:

— Jej Wysokość zabrania pospólstwu śpiewania tej pieśni.

Alpinista wzruszył ramionami i odłożył flet, płocha tancerka powiedziała:

Potwór śpiewa tę pieśń własnymi słowami.

Słyszałam ją w Zamku Przejścia pierwszej nocy naszego uwięzienia. Czy to nie dziwne, że potwór jest muzykalny? To jak w bajce, a Epone jest jak piękna zła wróżka.

— Czarownica zaśpiewa inną pieśń przed świtem — rzekła Felicja, ale usłyszała ją tylko mniszka.

Trakt zbliżał się coraz bardziej do zachodniego brzegu wielkiego jeziora. Karawana miała je okrążyć, nim skieruje się na wschód ku Bramie Belforckiej, między Wogezami i Jurą, prowadzącej do doliny ProtoRenu. Wody jeziora były zupełnie spokojne; odbijały jak atramentowe zwierciadło jaśniejsze gwiazdy. Gdy wyjechali zza zakrętu drogi okrążającej pagórek, w jeziorze ujrzeli też odbicie dalekiego ognia sygnałowego w postaci oranżowego pasa skierowanego ku nim przez szeroką zatokę.

— Popatrzcie, nie jedno ognisko, ale dwa.

— W głosie Felicji słychać było zaniepokojenie.

— Jak myślicie, co to może, u diabła, oznaczać?