Honor na wygnaniu [Flag in Exile - pl]

Naprawdę wspaniała maszyna. Nad transporterem urobku unosił się obłok rozpylonej skały, a z otworu wylotowego sypały się najrozmaitszej wielkości kawałki skał. Czego nie widział, to ciągle chłodzącego głowicę płynu zwanego chłodziwem, chroniącego ją przed przegrzaniem i pęknięciem, bowiem najtrwalszy nawet stop ma granicę wytrzymałości. Głowice obracały się z większą prędkością niż turbina jego nowego wozu wyprodukowanego na Manticore, a był to szybki pojazd. Odwrócił lekko głowę i sprawdził zgodność wierconego otworu z projektem na umieszczonym z drugiej strony fotela ekranie komputera.

W jego pracy było coś dziwnie nierealnego — musiał jedynie patrzeć na ekrany i naciskać klawisze, a kontrolował maszynę o niewiarygodnej wręcz mocy, siedząc w cichym, klimatyzowanym pomieszczeniu, do którego nie dobiegał najmniejszy nawet ślad potępieńczego, ogłuszającego wycia. I tylko on wiedział, co dokładnie robi w danej chwili.

Z pół tuzina innych operatorów siedziało w tym samym czasie przy takich samych stanowiskach kontrolnych po obu jego stronach, ale żaden nie miał czasu się rozglądać, bo każdy skupiony był na obsłudze swojego świdra. I trudno się było temu dziwić, ponieważ każdy traktował to co robił nie jak pracę, lecz jak misję — dzięki nim ich rodzinna planeta będzie jeszcze bardziej przyjazna dla ludzi. To, że przy tej okazji i domena Harrington, i oni sami dobrze zarabiali, miało naturalnie znaczenie, ale nie było najważniejsze. Zrozumiałe też było, że pracownicy Sky Domes w przeważającej większości byli wręcz fanatycznie lojalni wobec swej patronki z racji umożliwienia im poprawy życia na Graysonie, jak i zwiększenia majątku domeny i własnego.

Samuel Harding doskonale to rozumiał, bo też był wdzięczny za szansę robienia tego, co robił. On też miał do wykonania misję, choć nie tę samą co pozostali pracownicy Sky Domes. Wprowadził drobną poprawkę, zmieniając nieco parametry szybu. Zmiana była drobna, lecz wystarczająca. Wiercił szyb pod jeden z głównych wsporników nośnych kopuły… ale ten będzie się nieco różnił od wzorca. Niewiele. Tak niewiele, że mógłby to odkryć jedynie ktoś robiący pomiary i spodziewający się znaleźć taką anomalię.

Sama w sobie owa różnica była bez znaczenia, ale Samuel Harding miał tego dnia wywiercić jeszcze dwa podobne szyby, a następnego pięć — i tak codziennie, aż do końca budowy. Każdy minimalnie odbiegający od projektu a nie był jedynym, który o tym wiedział. Kiedy rozpocznie prace ekipa monterska, pewni jej członkowie będą wiedzieli, które otwory różnią się od oryginalnych planów. Wsporniki, które będą w nich zamocowywać, były wykonane także z nowego, superwytrzymałego stopu i każdy stanowił część konstrukcji dokładnie obliczonej i zaprojektowanej przez Adama Gerricka i jego zespół inżynierów. Po zmontowaniu dzięki starannemu obliczeniu napięć, obciążeń, odciągów i innych czynników, o których Harding nawet nie miał pojęcia, nadadzą kopule wytrzymałość większą, niż gdyby w całości wykonano ją ze stali. Ponieważ równocześnie cała konstrukcja będzie elastyczna jako stworzona z wielu samodzielnych elementów precyzyjnie połączonych w jedną całość, nic poza naprawdę silnym trzęsieniem ziemi nie powinno spowodować choćby pęknięcia jednej tafli krystoplastu.

Tyle że wsporniki w wywierconych przez niego otworach zostaną zakotwiczone przy użyciu prawie właściwie stopionego cerambetu. Połączenie tego z prawie właściwymi otworami da zupełnie inny niż spodziewany przez projektantów efekt. Nad tym, by go osiągnąć, także pracowali dobrzy specjaliści, dokładnie obliczając niezbędne zmiany, i choć Samuel Harding nie miał pojęcia, czy kopuła zawali się jeszcze w trakcie budowy, czy dopiero po jej ukończeniu, wiedział, że stanie się to na pewno. A kiedy dokładnie — to już zależało od Boga.

Miał nadzieję, że niewielu ludzi przy tym zginie, ale ofiary czasami są niezbędne, by wypełniła się wola boża. Najbardziej żałował, że tak wielu z nich będzie grzesznikami zwiedzionymi na drogę zła przez nierządnicę przybyłą do ich świata, by zgubić ich dusze. Modlił się za nich co noc, ale świadomość, że ich błąd może ich tyle kosztować ciążył mu na sumieniu. Pocieszał się świadomością, że Bóg jest miłosierny w swej łasce, tak samo jak straszny w swym gniewie. Może weźmie pod uwagę, że został zdradzony przez fałszywych pasterzy, którzy wyprowadzili jego trzodę na drogę zła.

Zresztą co by ich po śmierci nie spotkało, on musiał przejść swój test i choć wiedział, że Bóg jest z nim, było to jego własne zadanie i wyłącznie jego odpowiedzialność. Najlepszym dowodem na to, iż Bóg jest po jego stronie, był fakt, że nikt go o nic nie podejrzewał. Współpracownicy przyjęli go jak swego nieświadomi, że rozpoznał prawdziwą naturę tej, której tak ślepo służyli, i że wiedział, jakie ona i jej całe Królestwo stanowi zagrożenie dla wszystkich naprawdę wierzących. A ostatecznym tego dowodem było to, że nikt nie sprawdził jego danych — a podał fałszywe nazwisko — i w rezultacie nikt nie wiedział, że panieńskie nazwisko jego matki brzmiało Marchant.