Rozstaje zmierzchu

Perrin sapnął, wydychając w powietrze niewielki pióropusz białej mgły.

— Powiedz mi coś, czego nie wiem. Na przykład dlaczego Masuri spotkała się z Masemą i dlaczego Mądre na to pozwoliły. Stawiam Steppera przeciw jednemu końskiemu kopytu, że nie odbyłaby rozmowy bez ich pozwolenia.

Annoura to co innego, ale Annoura mogła robić, co chciała. Perrinowi w każdym razie nie wydawało się prawdopodobne, żeby działała z rozkazu Berelain.

Balwer poprawił płaszcz na ramionach, po czym poprzez rzędy naostrzonych palików zerknął za siebie: na obóz i na namioty Aielów. Patrzył z ukosa, jakby spodziewał się wejrzeć przez namiotowe ściany.

— Istnieje szereg możliwości, mój panie — oświadczył drażliwie. — Dla niektórych składających przysięgę osób dozwolone jest wszystko, co nie jest zabronione i uważają, że można ignorować wszystko, co nie zostało przekazane w konkretnym rozkazie. Inni podejmują działanie, nie pytając uprzednio o pozwolenie suzerena, jeśli tylko sądzą, że mu się w ten sposób przysłużą. Aes Sedai i Mądre w mojej opinii mieszczą się w którejś z tych kategorii, w obecnym stanie rzeczy jedynie są to spekulacje.

— Mógłbym po prostu je zapytać. Aes Sedai nie mogą kłamać, a jeżeli zacznę wystarczająco mocno naciskać, może Masuri zdradzi mi prawdę.

Balwer skrzywił się, jakby schwycił go nagły ból żołądka.

— Być może, mój panie, być może. Choć bardziej prawdopodobne, że Masuri powie ci coś, co dla ciebie zabrzmi jak prawda. Aes Sedai mają doświadczenie w takich rozmowach, przecież wiesz. Tak czy owak, mój panie, twoje pytanie skłoni Masuri do zastanowienia, skąd się o tych sprawach dowiedziałeś, a ten tok myślenia może ją doprowadzić do Haviara i Neriona. Kto wie, komu się w takich okolicznościach zwierzy? Droga bezpośrednia nie zawsze jest najlepsza. Czasem pewne kwestie trzeba próbować wyjaśniać po kryjomu, choćby dla własnego bezpieczeństwa.

— Mówiłem ci, że Aes Sedai nie można ufać — wtrącił niespodziewanie Aram. — Powiedziałem ci o tym, Lordzie Perrin. — Zamilkł, gdy Aybara podniósł rękę, jednak od służącego bił tak silny zapach furii, że Perrin zaczął gwałtownie oddychać, pragnąc oczyścić płuca. Musiał wszakże przyznać, iż jakaś część jego istoty pragnęła wciągnąć tę woń gniewu i dać się jej kompletnie owładnąć.

Przemyślał spokojnie słowa Balwera. Jeśli Aes Sedai potrafiły przekręcać prawdę w taki sposób, że w końcu trudno ją było odróżnić od kłamstwa, jeśli to potrafiły i to robiły... w jakim stopniu można im było ufać? Zaufanie zawsze stanowiło problem. Perrin nauczył się tego podczas twardych lekcji. Zapanował jednak nad wściekłością. Mówiąc obrazowo, wykutego z gniewu młota należało używać rozważnie, gdyż za jeden błąd można było zapłacić wydarciem serca z piersi.

— Czy sytuacja może się zmienić, jeżeli kilkoro druhów Selande zacznie spędzać więcej czasu z Aielami? Przecież pragną zostać Aielami. W ten sposób zyskaliby dostateczne usprawiedliwienie. I może któraś z kobiet zaprzyjaźni się z Berelain i jej doradczynią...

— To powinno być możliwe, mój panie — odparł Balwer po krótkim wahaniu. — Ojciec Lady Medore jest Wysokim Lordem Łzy, więc ta kobieta urodziła się arystokratką i bez problemów może się zbliżyć do Pierwszej z Mayene. Jest to wystarczające uzasadnienie. Prawdopodobnie jedna czy dwie Cairhienianki mają także odpowiednio szlachetne pochodzenie. Umieszczenie ich między Aielami powinno być jeszcze łatwiejsze.

Perrin kiwnął głową. Tak, tak, musiał panować nad tym młotem, choć pragnął rozbić w drobny mak wszystko, co leżało w zasięgu jego wzroku.

— Zorganizuj zatem całą sprawę. Ale, panie Balwer, próbujesz... mnie do tego namówić... odkąd opuściła nas Selande. Od tej pory, jeśli masz jakąś sugestię, przedstaw mi ją. Nawet jeśli odmówię dziewiątej w rzędzie, zawsze chętnie wysłucham dziesiątej. Nie jestem wybitnie sprytny, lecz pragnę słuchać rad mądrzejszych od siebie, do których moim zdaniem i ty należysz. Tylko nie usiłuj mnie do niczego popychać. Bo tego nie lubię, panie Balwer!

Sekretarz zamrugał, potem ukłonił się, założywszy ręce w talii. Wydzielał zapach zaskoczenia. I zadowolenia. Zadowolenia?!