Ucieczka z Festung Breslau

Odgłosy wybuchów zdawały się ich otaczać, mieli wrażenie, że każde ruskie działo bije właśnie w ten odcinek frontu. Ziemia drżała, wokół waliły się ceglane kikuty, resztki ścian, które nie tak dawno jeszcze były częścią wspaniałych budynków. Ale to tylko od wstrząsów. Rosjanie mieli jednak specjalistów od precyzyjnego prowadzenia artyleryjskiego ognia. Wypalone od bombardowań fragmenty domów waliły się głównie z powodu wstrząsów, prawdziwy cel piekielnej palby był położony dużo dalej.

Schielke biegł, nie mogąc powstrzymać idiotycznego odruchu osłaniania rękami głowy, na której miał przecież stalowy hełm, ale to było silniejsze od niego. Kilka razy o mało nie upadł w gruzowych pułapkach, nie mogąc złapać równowagi. Kiedy dobiegł wreszcie do samochodu pancernego, był mokry od potu.

-O Jezu. - Holmes wpuścił go do ciasnego wnętrza. - Co tam na froncie? Kąpiel brałeś?

-Daj mi spokój. Walnęło w jakiegoś gościa, który stał dziesięć metrów ode mnie. Jak bryznęło flakami...

-Nie jesteś szczególnie obryzgany. Nadię znalazłeś?

Schielke zaprzeczył ruchem głowy.

-Odesłali go. Ale mam kopię rozkazu. Dotrzemy do niego, bo jest blisko centrum.

-Ale to już jutro. - Holmes zerknął na zegarek. - Twoja Rita pewnie się niecierpliwi.

Przerwało im walenie czymś metalowym w pancerne drzwi. Watson położył dłonie na rękojeściach cekaemu w wieżyczce. Holmes najpierw uchylił ostrożnie, potem już spokojny otworzył drzwi na oścież. Przed nimi stal umorusany porucznik i grupa słaniających się na nogach ludzi.

-Panie kapitanie. - Młodszy oficer wyprężył się służbiście. - Nie śmiem prosić, ale czy nie zaopiekowałby się pan moimi rannymi? Jestem w koszmarnej sytuacji.

-Rannymi? Od tego są sanitariusze.

-Tak jest. Problem w tym, że ich od rana nie ma.

-To złóżcie meldunek, do cholery.

-Nie bardzo mam jak. Brakuje nam wszystkiego, nawet wody.

Schielke wzruszył ramionami. Podał tamtemu swoją manierkę. Holmes wyjął ze skrytki na naboje do zdemontowanej armaty dwie butelki wody mineralnej Perrier i rzucił żołnierzom.

-A dlaczego sami nie wyznaczycie ludzi, żeby odprowadzili rannych?

-Dlatego. - Porucznik wskazał kciukiem.

Schielke wychylił się i spojrzał mu przez ramię. Na najbliższej latarni wisiały dwa ciała w poszarpanych mundurach. Na szyi jednego z nich umieszczono tablicę z napisem: „Tchórzliwie uciekałem z linii frontu”. Któryś z esesmanów wykazał się poczuciem humoru, bo napis na tablicy zdobiącej drugiego skazańca brzmiał: „A ja nie uciekałem tylko szedłem. I też mnie powiesili”.

-Coś podobnego!?

-Wehrmacht po latarniach maszeruje ku światłości - mruknął Holmes, wskazując rozbitą żarówkę ulicznego światła.

-Tak jak mówiłem, panie kapitanie. Ludzie boją się ruszyć na tyły nawet z rannymi. A sanitariuszy nie ma.

-No dobra - Schielke wyskoczył na zewnątrz, robiąc miejsce. - Ale tego na noszach to chyba tylko na dach.

-Dziękuję, panie kapitanie, Damy radę.

Załadunek pięciu pokrwawionych żołnierzy do środka samochodu i jednego na górę rzeczywiście odbył się sprawnie. Już po chwili mogli ruszyć pokrytą gruzem ulicą.

-Ten tam na dachu jeszcze żyje? - Schielke unikał wzroku rannych. Oni też na niego nie patrzyli.

-Jeszcze tak - krzyknął Watson z wieżyczki.

Było coś nieprawdopodobnego w ludziach siedzących na wąskiej ławeczce desantu. Jakieś emanujące z ich ściągniętych cierpieniem twarzy pogodzenie się z losem gladiatorów rzuconych na żer w krwawy krąg areny. Żadnego innego sensu walki nie mógł znaleźć. Zdawali się nie wierzyć ani w zwycięstwo, ani w realny cel obrony.