De Herrezen Draak
- Автор: Джордан Роберт
- Серия: Het Rad des Tijds #3
- Год: 1996
- Язык: голландский
- Переводчик: Jo Thomas
- Жанр: Фэнтези
Электронная книга - «De Herrezen Draak». Краткое содержание книги:
‘Wilt u mij een jaar hier houden?’ zei hij hard en ongelovig. Leane schuifelde met haar voeten en nam hem scherp op, maar het kalme gelaat van de Amyrlin leek onverstoorbaar.
‘Zo lang misschien niet, mijn zoon. Maar wel lang genoeg om er zeker van te zijn. Dat zul jij toch ook willen? Zou jij je inschepen als je niet weet of de planknaden het zullen houden of als er een rotte plank in de romp zit?’
‘Ik heb nooit veel met boten te maken gehad,’ mompelde Mart. Het kon waar zijn. Aes Sedai logen nooit, maar ze gebruikten veel te vaak woorden als: zullen en als. ‘Ik ben al een lange tijd van huis weg, Moeder. Mijn pa en ma denken misschien dat ik dood ben.’
‘Als je hun een brief wilt sturen, zal ik ervoor zorgen dat die in Emondsveld komt.’
Mart wachtte even, maar er werd niets aan toegevoegd. ‘Dank u, Moeder.’ Hij wist een gemaakt lachje op te brengen, ik ben een beetje verbaasd dat mijn pa me niet is komen zoeken. Hij is het soort man dat zoiets doet.’ Hij was er niet zeker van, maar hij meende dat de Amyrlin even aarzelde voor ze antwoord gaf. ‘Hij is hier geweest. Leane heeft met hem gesproken.’ De Hoedster nam het meteen over. ‘Wij wisten niet waar jij toen was, Mart. Dat heb ik hem verteld en hij is vertrokken voor de eerste wintersneeuw viel. Ik heb hem wat goud gegeven om de reis terug wat gemakkelijker te maken.’
‘Hij zal het ongetwijfeld heel fijn vinden iets van je te horen,’ zei de Amyrlin. ‘Je moeder vast en zeker ook. Geef me de brief wanneer je die geschreven hebt en ik zal ervoor zorgen.’
Ze hadden het hem verteld, maar hij had ernaar moeten vragen. En Rhands pa hebben ze niet genoemd. Misschien denken ze dat het mij niet kan schelen, of misschien... Bloedvuur, ik weet het niet. Wie weet ooit iets zeker bij Aes Sedai? ‘Ik reisde samen met een vriend, Moeder. Rhand Altor. U herinnert zich hem vast. Weet u of het goed met hem is? Ik wed dat zijn pa ook bezorgd is.’
‘Voor zover ik weet,’ zei de Amyrlin gladjes, ‘gaat het redelijk goed met de jongeman, maar wie weet ooit iets zeker? Ik heb hem maar eenmaal gezien, dezelfde keer dat ik jou in Fal Dara heb gezien.’ Ze wendde zich tot de Hoedster. ‘Misschien zou een stuk taart wel goed vallen, Leane. En iets voor zijn keel, als hij zo door blijft praten. Kun je ervoor zorgen dat het wordt gebracht?’
De lange Aes Sedai ging weg met een gemompeld: ‘Zoals u beveelt, Moeder.’
Toen de Amyrlin zich weer tot Mart wendde, glimlachte ze, maar haar ogen waren blauw ijs. ‘Sommige zaken kun je maar beter niet noemen, zelfs niet in de aanwezigheid van Leane. Een losse tong heeft meer mensen gedood dan alle onverwachte stormen bij elkaar.’
‘Gevaarlijk, Moeder?’ Zijn mond voelde plotseling kurkdroog, maar hij zorgde ervoor dat hij zijn lippen niet aflikte. Licht, hoeveel weet zij van Rhand? Had Moiraine maar niet zo geheimzinnig over alles gedaan. ‘Moeder, ik weet niets gevaarlijks. Ik kan me maar amper de helft herinneren van wat ik behoor te weten.’
‘Herinner jij je de Hoorn?’
‘Welke Hoorn bedoelt u, Moeder?’
Ze schoot overeind en boog zich zo snel over hem heen dat hij haar nauwelijks had zien bewegen. ‘Speel geen spelletje met me, jongen, anders laat ik je heel hard om je mammie huilen. Ik heb geen tijd voor spelletjes en jij evenmin. Nou, weet... je... het... nog?’ Mart klemde de deken stevig om zich heen en moest slikken voor hij iets kon zeggen. ‘Ik weet het nog, Moeder.’
Ze leek zich te ontspannen, een beetje, en Mart trok ongemakkelijk zijn schouders op. Hij voelde zich net of hij zijn hoofd van het beulsblok had weggetrokken.
‘Goed. Dat is goed, Mart.’ Ze ging langzaam weer zitten en nam hem op. ‘Weet je dat jij met de Hoorn bent verbonden?’ Zijn lippen vormden geschrokken het woord ‘verbonden’ en ze knikte. ‘Ik dacht al dat je dat niet wist. Jij was de eerste die de Hoorn heeft gestoken nadat die was gevonden. Voor jou zal hij de dode helden uit het graf oproepen. Voor ieder ander is het een gewone hoorn – zolang jij leeft.’ Hij haalde diep adem. ‘Zolang ik leef,’ zei hij dof en de Amyrlin knikte. ‘U had me kunnen laten sterven.’ Wederom knikte ze. ‘Dan had u iemand anders kunnen vinden om erop te blazen en zou de Hoorn voor hem hebben gewerkt.’ Weer een knikje. ‘Bloedvuur! U wilt dat ik erop blaas. Voor u! Als de Laatste Slag komt, wilt u dat ik de dode helden oproep uit het graf om de Duistere te bestrijden. Bloed en bloed en bloedvuur!’
Met haar elleboog op de armleuning en haar hand onder de kin bleven haar ogen hem aankijken. ‘Geef je dan de voorkeur aan de andere mogelijkheid?’
Hij fronste en herinnerde zich toen wat die andere mogelijkheid was. Als iemand anders die Hoorn moest laten schallen... ‘U wilt dat ik de Hoorn steek? Dan zal ik erop blazen. Ik heb nooit gezegd dat ik dat niet zou doen, nee toch?’
De Amyrlin slaakte een vermoeide zucht. ‘Jij doet me denken aan mijn oom Huan. Niemand kon hem ooit vastpraten. Hij hield ook van gokken en hij gaf de voorkeur aan pret boven werk. Hij stierf bij het redden van kinderen uit een brandend huis. Hij gaf het niet op zolang er nog kinderen waren achtergebleven. Lijk jij op hem, Mart? Zul jij er zijn als de vlammen opstijgen?’
Hij kon haar niet recht aankijken. Hij lag naar zijn vingers te kijken, die driftig aan de wol plukten. ‘Ik ben geen held. Ik doe wat ik moet doen, maar ik ben geen held.’
‘De meeste mensen die wij heldhaftig noemen, deden wat ze moesten doen. Ik neem aan dat dit voldoende is. Voor vandaag. Je mag met niemand, behalve met mij, over de Hoorn praten, zoon. Of over je band met de Hoorn.’
Voor vandaag? dacht hij. Bloedvuur, het is de eerste en laatste keer, voor altijd. ‘Bloed en as, ik ben niet van plan het iemand...’ Ze trok een wenkbrauw hoog op en hij kalmeerde wat. ‘Ik zal het niemand vertellen. Ik heb liever dat niemand het weet. Waarom wilt ü zoiets geheim houden? Vertrouwt u de Aes Sedai niet?’
Een ogenblik meende hij dat hij te ver was gegaan. Haar gezicht verhardde zich en haar ogen konden een bijl scherpen. ‘Als ik ervoor kon zorgen dat alleen jij en ik het wisten,’ zei ze koel, ‘dan had ik dat gedaan. Hoe meer mensen het weten, hoe meer dat nieuws zich zal verspreiden, al gebeurt het met de beste bedoelingen. Algemeen wordt aangenomen dat de Hoorn van Valere slechts een legende is, en zij die beter weten, geloven dat een Jager uit Ulian hem zal vinden. Maar Shayol Ghul weet dat hij gevonden is en dus weten sommige Duistervrienden dat ook. Ze weten echter niet waar hij is en, het Licht schijne op ons, dat jij erop hebt geblazen. Wil je liever dat de Duistervrienden jou opjagen? Halfmannen of ander Schaduwgebroed? Zij willen de Hoorn hebben. Dat moet je weten. Hij zal zowel voor de Schaduw werken als voor het Licht. Als ze echter willen dat hij voor hen werkt, dan moeten ze jou gevangennemen of doden. Wil je dat gevaar lopen?’
Mart wilde maar dat hij onder een tweede deken lag en zo mogelijk een ganzenveren dekbed had, want de kamer voelde opeens door en door koud. ‘Vertelt u me nu dat Duistervrienden mij hier te pakken willen nemen? Ik dacht dat de Witte Toren Duistervrienden wel buiten kon houden.’ Hij herinnerde zich wat Selene over de Zwarte Ajah had verteld en vroeg zich af wat de Amyrlin daarop zou zeggen. ‘Een goede reden om te blijven, vind je niet?’ Ze stond op en streek haar rok glad. ‘Ga slapen, mijn zoon. Je zult je gauw veel beter voelen. Rust uit.’ Ze deed de kamerdeur zachtjes dicht. Heel lang lag Mart naar het plafond te staren. Hij merkte nauwelijks dat een dienstmeisje het blad met de lege schalen omruilde voor een stuk taart en een kan melk. Zijn maag rommelde luid als reactie op de warme geur van appels en kruiden, maar hij besteedde er geen aandacht aan. De Amyrlin meende hem als een mak schaap in het hok te