Уладар Пярсьцёнкаў: Дзьве вежы

– Гэта я ўжо ведаю, – прамармытаў Эямэр, схапіўшыся за меч. – За тое я й жадаў забіць яго, забыўшыся пра закон каралеўскай залі. Але ж ёсьць і іншыя нагоды.

Ён крочыў наперад, але Гэндальф затрымаў яго, узьняўшы руку.

– Эявін цяпер у бясьпецы, – вымавіў ён. – Ты, Зьмеяроты, зрабіў, што змог, для свайго сапраўднага гаспадара. Пэўную ўзнагароду ты, вядома, заслужыў. Але ж Саруман хутка забываецца на паслугі й дамовы. Я параіў бы табе ехаць да яго як хутчэй ды нагадаць яму, пакуль ён яшчэ не забыўся пра тваю вернасьць.

– Ты маніш! – прашыпеў Зьмеяроты.

– Надта лёгка й часта зьлятае гэтае слова з тваіх вуснаў, – сказаў Гэндальф. – Не, я не маню цябе. Зірні, Тэядэн, – якая зьмяя перад табою. I з сабою ўзяць небясьпечна, і пакінуць яшчэ небясьпечней. Справядлівей было б забіць яго. Аднак не заўжды ён быў такі. Калісьці быў ён чалавек, а не атрутлівы гад і служыў табе як мог. Дай яму каня й дазволь ехаць, куды пажадае. Няхай ягоны выбар стане яму прысудам.

– Ты чуў, Зьмеяроты? – абвесьціў Тэядэн. – Вось твой выбар: ці ехаць з мною на вайну й даказаць вернасьць у сечы, ці выпраўляцца зараз жа куды пажадаеш. Але ж у такім выпадку калі сустрэнемся зноў, суд мой ня будзе мілажальны.

Павольна ўзьняўся Зьмеяроты. Зірнуў з-пад павекаў на ўсіх па чарзе. Апошнім – на Тэядэна. I разявіў быў рот, нібы жадаючы сказаць. І зьнянацку выпрастаўся. Рукі ягоныя дрыжэлі. Вочы блішчэлі. Гэткая злосьць палала ў іх, што людзі адсунуліся на крок ад яго з вусьцішы. Ён вышчарыў зубы й тады з шыпеньнем харкнуў пад ногі каралю ды, кінуўшыся ўбок, памчаў уніз па сходах

– За ім! – загадаў Тэядэн. – Прасачыце, каб ён не нарабіў анікому шкоды й каб яму аніхто не перашкаджаў і ня шкодзіў. Дайце яму каня, калі ён пажадае.

– Калі нейкі конь пагодзіцца несьці яго, – дадаў Эямэр.

Адзін з ахоўнікаў пабег уніз па лесьвіцы. Другі – да крыніцы ля ўзножжа тэрасы, дзе набраў у шалом вады. Ёю абмыў камяні, якія спаганіў Зьмеяроты.