Белая муха, забойца мужчын

«Яе забілі, — сказаў я, адвярнуўшыся. — Няма больш Джэка».

«Хто?» — спыталі бровы Босай. «Ён,» — адказалі мае. Босая хмыкнула, і праз імгненьне Тадэвуша Р-скага больш не было на сьвеце. Прынамсі, на гэтым. Сьвет, куды ён выправіўся, быў значна прасьцейшы. Там былі вострыя шаблі, і быстрыя коні, і ліхія вусы, і тысячы Ганнаў гарэлі, кожная пры сваім дрэве, кожная намертва прывязаная вяроўкай, прыгожыя вузлы, завітыя языкі полымя… Забіты жанчынай, ён ляжаў проста перада мной, сьціскаючы ў руках двухручны меч, і на твары ягоным была такая крыўда, быццам яму так і не далі разгадаць апошні сканворд.

Бывае, надыходзіць час, калі ўсё апошні раз і больш не паўторыцца.

«Люба знайшла пляны з падземнымі хадамі, — таропка сказала Босая. — Так што ня бойся, Грыльдрыг, у іх ёсьць, куды ісьці. А ў нас з табой наперадзе цудоўная ноч. Хадзем прагуляемся, у мяне тут засталася яшчэ адна справа».

Я пайшоў за ёй. Што мне яшчэ заставалася рабіць? Замак кіраваў мной — бо час уладароў прайшоў, цяпер будынкі загадваюць людзям, куды ісьці. Людзям і жанчынам са зброяй у руках. А тахканьне гадзіньніка гэтай гісторыі рабілася ўсё гучнейшым. Толькі мы ня чулі яго, аглухлыя пераможцы, сьляпыя гаспадары жывога і відушчага Замка.

Мы сустрэлі іх адразу ж, калі прамінулі калідор. Яны выйшлі адначасова з усіх бакоў — Міхаіл сьвет Юр’евіч, Паўлюк Ператрус, Рыгор-ад-трактара-матор… Віталік, Цімур, і поп у доўгай чорнай расе, і нейкія незнаёмыя мне людзі з тварамі едакоў разагрэтай у мікрахвалёвай печцы шавурмы, і гаспажа Ацтэцкая, і Жанчына ў Зялёным, і ўсе, усе, усе, іх сотні, тысячы, мільёны, і я ня ведаю, як іх усіх завуць, але яны жывуць вакол нас, і іншага чалавецтва ў мяне для вас няма. Іх ня так ужо й цяжка запомніць, яны людзі і часам жанчыны, хаця ня ўсё так адназначна, і калі б у мяне спыталі, ці люблю я іх, напэўна, я адказаў бы: люблю, бо ў кожнага зь іх свая гісторыя, а мы, менчукі, любім гісторыі, любім — але ня хочам расказваць, бо раптам пакрыўдзіцца хто — а нам будзе няёмка.

Сотні, тысячы, мільёны мірных людзей. Грамадзянаў Краіны Замкаў, Расейскай Фэдэрацыі і Эўразьвязу.

Што праўда, Кунцэ і Шпэцль трымаліся воддаль. Яны адшукалі ў штабе Босай свае тэлефоны і цяпер заклапочана азіраліся вакол, шукаючы, дзе б падзарадзіць.

У іншых жа былі свае, ня менш важныя клопаты. На іхных тварах было бясконцае расчараваньне.

У вачах іхных застыў нязьдзейсьнены подзьвіг — а хіба ёсьць на сьвеце больш гераічны подзьвіг, чым знайсьці вінаватага і пакараць яго. Дзеўкі зьніклі, растварыліся ў ночы, і ніхто ня ведаў, дзе іх шукаць. Як скрозь зямлю праваліліся, між каранёў гісторыі, у жвір, туды, дзе бярэ свой пачатак усё непераможнае пустазельле.

Босая паклала Фалічны Сымбаль на парапэт. Міхаіл Юр’евіч ухвальна ўсьміхнуўся і забраў яго, перадаўшы папу.

«Вот и всё», — уздыхнула Віталікава жонка і тут жа зачырванелася, схавалася за сьпінай у мужа.

«Как ты, сынок? — спытаўся у мяне Міхаіл Юр’евіч. — Ну, не сцы, видишь, все кончилось, она тебя больше не тронет. Элегантная победа, а?»