Белая муха, забойца мужчын

«Встать! — залямантаваў Міхаіл Юр’евіч. — Сюда — и давай-давай-работай! Или своими же руками, блядь, кончу на месте! Я за него головой поручился перед серьезными людьми, а он тут жопу греет!»

Я падняўся і падышоў да сьцяны, прываліўся да яе, націснуў, вяла ляпнуў па кветачках кулаком.

«Вот так, — супакоіўся Міхаіл Юр’евіч. — Да посильнее давай. Молодец, писака».

Шпэцль правёў мяне невідушчымі вачыма — яго ніхто і не зьбіраўся запрашаць, на Шпэцля даўно махнулі рукой: пустое месца з мокрым ілбом і сьлінай на падбародзьдзі, але раптам ён, Шпэцль, падскочыў, разагнаўся і тым самым спацелым ілбом сваім ударыў проста ў цэнтар сьцяны, у самую расколіну. Ніхто і войкнуць не пасьпеў ад зьдзіўленьня — а расколіна нечакана разышлася па швах, і на падлогу пасыпалася драўлянае пілавіньне разам з кавалкамі цэмэнту і тынку.

З досыць прасторнай адтуліны да нас па двое, па трое, зь цісканінай і радасным мацюганьнем палезьлі суседзі — і дзіўна было бачыць новых людзей і жанчын пасьля амаль трохдзённага зьняволеньня, дзіўна было бачыць, што існуюць іншыя чалавечыя твары апрача цынічных абліччаў тэрарыстак і абрыдлых ужо за гэты час маіх таварышаў.

Першае, што яны зрабілі, гэта палезьлі да нас цалавацца. Я паспрабаваў ухіліцца ад гэтага ганаровага абавязку, але мяне дагнаў мажны мужык з ланцугом на шыі і, схапіўшы ў жалезабэтонныя абдымкі, прысмактаўся да вуснаў. Недзе я чуў, што цалуюць тройчы — але ён зрабіў гэта разоў пятнаццаць, кожнага разу адрыгваючы. Краем вока я назіраў, як Міхаіл Юр’евіч ціскаецца зь нейкім доўгавалосым юнаком, рукі іхныя спляліся, а целы жарсна прытуліліся адно да аднаго, бы ў нейкім павольным танцы. На Цімуры вісела адразу некалькі кабетаў, Паўлюк цалаваўся з Рыгорам, Віталік ляжаў на падлозе, а на ім поўзалі двое дзядкоў, мацалі яго, як быццам шукалі на целе Віталіка блох або кашалёк. На калені беднаму Шпэцлю ўселася кабета гадоў пяцідзесяці, і на твары Шпэцля была такая асалода, што мне падалося, зараз ён намочыць штаны. Кунцэ абдымаўся з папом у доўгай расе, крычалі дзеці, пранізьліва, так што вушы закладвала — дзяцей было ўсяго трое ці чацьвёра, але яны ўвесь час насіліся сярод нас, з разяўленымі ратамі, сьветлавалосыя дэцыбэлы з позіркамі дэбілаў. А нашы жанчыны абступалі ўсё новых і новых мужчын, гладзілі іх па румяных шчоках і шорсткіх бародах, абвівалі іхныя шыі сваімі лебядзінымі рукамі, і ва ўсім гэтым было столькі жарсьці, што і я на імгненьне паддаўся агульнаму ачмурэньню, зь якога нас вывеў аглушальны і рэзкі стрэл.

Са столі пасыпаўся анёльскі цукар. Усе застылі на месцах, падціснуўшы хвасты. Апасьліва паглядзелі на дзьверы — у пройме стаяла Джэк Патрашыцель з Фалічным Сымбалем у руках і з пагардай абводзіла позіркам нашую оргію яднаньня.

«Я нядаўна высьветліла, што гэтая штука, — патлумачыла Джэк Патрашыцель, павёўшы ствалом, — можа страляць адзіночнымі. А можа і чэргамі. В порядке живой очереди, так бы мовіць».

Усе змрочна маўчалі, зачараваныя чорнай зрэнкай, якая глядзела на нас спакойна і дзелавіта: на ўсіх разам і на кожнага паасобку.