Белая муха, забойца мужчын
- Автор: Бахаревич Ольгерд Иванович
- Год: 2016
- Язык: белорусский
- Год: Галіяфы
- ISBN: 9789857140077
- Жанр: Современная русская и зарубежная проза
Электронная книга - «Белая муха, забойца мужчын». Краткое содержание книги:
Магчыма, менавіта з гэтай прычыны мы не адразу заўважылі, як над голай, вялікай галавой Джэка Патрашыцеля ўзьнікла прыгожае і шырокае лязо мяча, якое зьявілася з-за яе сьпіны, успыхнула ў сьвятле жырандолі і з усяго размаху апусьцілася на цемя нашай вартаўніцы. Джэк Патрашыцель упала тварам на растаптаны намі дыван, бразнуўся аб паркет Фалічны Сымбаль, пырснула кроў, і празь цела Джэка Патрашыцеля пераступіў добра знаёмы мне чалавек, шавец з атэлье па рамонце абутку.
Тадэвуш Р-скі. Наш вызваліцель.
Мой закляты супернік і вораг.
Пазнаць яго было няцяжка — адно што паўвайсковая форма, якая была на ім, заўжды такім непрыкметным, звычайным жыхаром спальнага раёну, крыху замінала паставіцца да Тадэвуша Р-скага з ранейшай пагардай. Толькі што ён забіў мячом маіх продкаў жанчыну. Забіў са сьпіны, не вагаючыся, і цяпер стаяў перад намі з выглядам народнага збаўцы, шырока расставіўшы ногі і ўсьміхаючыся з асаблівым шляхецкім прыжмурам.
«Гатова, — сказаў Паўлюк. — Няма больш Патрашыцеля».
«Подрочителя, — засьмяяўся азадачана Віталік. — Ну ни хуя себе».
Міхаіл Юр’евіч, відаць, пра нешта здагадваўся. Ён хутка падабраў з падлогі Фалічны Сымбаль, які цяпер ператварыўся зь пякельнай прылады ў звычайную агнястрэльную зброю, парукаўся з Тадэвушам Р-скім і павярнуўся да нас.
«Нам с товарищем поговорить надо, — сказаў ён сувора. — На минутку. А вы, мужики, срочно вниз, собирайте все, что колет, режет, палит, сами разберетесь. За полчаса мы с ними справимся. Они у нас землю жрать будут».
Маўклівы натоўп кінуўся да дзьвярэй, акуратна пераступаючы празь цела Джэка Патрашыцеля. Тадэвуш Р-скі, у бруднай форме, з мокрымі кароткімі валасамі, у залепленых глінай ботах і мокрых нагавіцах быў зусім не такі, як пры нашых сустрэчах у Шляхецкім клюбе. Там я лічыў яго дурнаватым крыкуном — але ў гэты момант побач зь Міхаілам Юр’евічам стаяў, нягучна перамаўляючыся, сапраўдны афіцэр, шляхціч, забойца: ліхія вусы, вострая шабля, быстры конь у галаве. І вяроўка замест сэрца.
Я паспрабаваў прасьлізнуць міма іх, карыстаючыся агульным гармідарам. Ня выйшла: Тадэвуш Р-скі пазнаў мяне і схапіў за плячо.
«Это из моих людей, — усьміхнуўся па-бацькоўску Міхаіл Юр’евіч. — Боец так себе, писака, но выдержал до конца. На допросы его таскали… Не выдал!»
«Я его знаю, — ашчэрыўся Тадэвуш Р-скі. — Никакой он не писака. Самозванец он, прыщ гнойный, и предатель к тому же. Значит, пролез все-таки в мой Замок. А ну-ка пошел за мной! Посидишь пока в отдельном номере, сука!»
Міхаіл Юр’евіч паціснуў плячыма. Я яго больш не цікавіў. У адстаўнога палкоўніка быў шанец зрабіцца генэралам — і марнаваць яго ён не зьбіраўся.
28. Галасуй, а то прайграеш
«Ну што, Якуцкі, — весела сказаў Тадэвуш Р-скі, акуратна прычыняючы за сабой дзьверы. — Зараз ты будзеш трошкі паміраць. Трошачкі, ды, як ні прыкра, навечна. Але я хачу, каб перад сьмерцю ты прызнаў, што Замак належыць нам, Р-скім, і заўсёды належаў нам, а твае сьмярдзючыя дзяды — махляры і халопы, захапілі яго падманам. Падумай, Якуцкі, і прызнай гэта нарэшце».
Я маўчаў. Мне было ўжо абсалютна да задніцы, ці па праве валодалі мае даўно падохлыя продкі гэтай будынінай. Я ведаў, што хто б ні распараджаўся тут стагодзьдзі таму — цяпер Замак належыць Босай і яе дзеўкам. І будзе належаць да самага канца, што б ні адбылося. Бывае час, калі ўсё здараецца апошні раз, і гэты апошні раз надышоў.
«Ты сам не разумееш, у якую сур’ёзную гульню ты ўвязаўся, — сумна прамовіў Р-скі, штурхаючы мяне да крэсла канцом свайго музэйнага мяча. — Я табе спачуваю, хоць ты і пёс убогі. Тут такія сур’ёзныя паны паміж сабой разьбіраюцца, што табе і ня сьнілася, кукла ты цыркавая. Мы тут пагутарылі зь іх чалавекам…» Р-скі задумаўся, зірнуўшы на дзьверы, і прамовіў разважліва, быццам гаворачы да кагосьці іншага, не да мяне.
«Ну, не цяпер, дык праз паўгода… Усё роўна яны прыйдуць. І ўсё скончыцца. Але кожны атрымае сваё…» Ён страпянуўся, паказытаў мячом маё падбародзьдзе: «Прызнай, га, Якуцкі? Інакш я павешу цябе, зараз жа, у двары. Павешу як блудлівага пса, як кошку за хвост. А прызнаеш — памрэш як шляхціч».
Мне было страшна. Ніколі і нідзе я ня меў такога шчасьця і такога жаху, як тут, у Замку. Я сядзеў, баючыся нават варухнуцца, і адчуваў, як меч халодным вострым пальцам гладзіць мне шчэць. Мне хацелася памачыцца, але не казаць жа было пра гэта Р-скаму, гэтаму псіху, які мог бы не стрымацца і зрабіць са мной тое самае, што з Джэкам Патрашыцелем, жанчынай, якая некалі, яшчэ дзяўчом, села ў таксі і прыехала ў Замак. Я падумаў пра яе, і зноў на вочы набеглі сьлёзы, дурныя ўбогія сьлёзы. Р-скі меў рацыю, я быў ніхто, слабы і нікчэмны мужычок, ня здольны ні на гераізм, ні на ўцёкі.