Imperator Legionu [An Emperor for the Legion - pl]

ROZDZIAŁ X

— Co to znaczy, że fundusze nie są dostępne? — zapytał Thorisin Gavras niebezpiecznie opanowanym głosem.

Jego spojrzenie przeszyło logothetę, jak gdyby urzędnik finansowy był wrogiem, którego należy wyeliminować.

W Sali Dziewiętnastu Tapczanów zapadła cisza. Marek słyszał skwierczenie pochodni i westchnienia wiatru na zewnątrz. Wiedział, że jeśli odwróci głowę, zobaczy płatki śniegu całujące szerokie okna sali. Zima w stolicy nie była tak surowa jak na zachodnich płaskowyżach, ale i tak dość paskudna. Szczelniej owinął się płaszczem.

Logotheta przełknął ślinę. Miał jakieś trzydzieści lat, był chudy, blady i niezmiernie pedantyczny. Skaurus przypomniał sobie, że nazywa się Addaios Vourtzes; był jakimś dalekim kuzynem gubernatora miasta Imbros, leżącego na pomocnym wschodzie. Musiał zebrać całą odwagę, by stawić czoło wrogości Imperatora.

Ale zaczął mówić. Z początku urywanie, a potem, w miarę jak brał się w garść, z coraz większym ożywieniem.

— Wasza Wysokość oczekuje zbyt wiele od podległych nam urzędów podatkowych. To, co mimo wszystko zgromadził każdy z nich, powinno być wysławiane jako jeden z cudów Phosa. Ostatnie nieporozumienie… — Oto — po myślał trybun — świetny biurokratyczny eufemizm na określenie wojny domowej — …i, co gorsza, obecność wielkiej liczby nie upoważnionych intruzów… — Marek wiedział, że Vourtzes ma na myśli Yezda — …na cesarskiej ziemi sprawiło, że uzyskanie jakichkolwiek dodatkowych wpływów stało się oczywistą niemożliwością.

O czym on mówi? — zastanowił się z irytacją trybun. Jego videssański był już płynny, ale ten urzędniczy żargon był dlań zupełnie niezrozumiały.

Na szczęście tłumaczenie Baanesa Onomagoulosa było może powierzchowne, ale użyteczne.

— Mówi, że twoi bezcenni poborcy robią pod siebie ze strachu, kiedy tylko wydaje im się, że widzą nomadę, i uciekają, nim sprawdzą, czy mają rację. — Wielmoża wybuchnął gromkim śmiechem.

— Tak jest — zgodził się Namdalajczyk Drax. Skierował szacujące spojrzenie na Vourtzesa. — Na ile znam was, gryzipiórków, to korzystacie z każdej wymówki, by tylko nie płacić. Na Wagera, myślałby kto, że pieniądze pochodzą z waszych, a nie z chłopskich sakiewek.

— Dobrze powiedziane! — zawołał Thorisin.

Jego normalna nieufność do wyspiarzy zmalała, gdy Drax wyraził podzielaną przez niego opinię. Hrabia skinął głową na znak podziękowania.

Vourtzes wyciągnął gruby zwój pergaminu.

— Oto liczby obrazujące stan, jaki nakreśliłem… Jednakże liczby miały niewielkie znaczenie dla żołnierzy, którym chciał je zaprezentować. Thorisin odtrącił zwój na bok, warcząc:

— Krukom dać te śmiecie! Potrzebuję złota, nie wymówek.

Elissaios Bouraphos powiedział:

— Te łajdaczące się urzędasy myślą, że papier załata wszystkie dziury. To dlatego podpisuję się pod twoim zdaniem, Wasza Wysokość. Nadal dostaję raporty zamiast pieniędzy na naprawy i też robi mi się od tego niedobrze.

— Jeżeli zanalizujesz sprawozdania, jakie ci zaprezentowałem — zaczął Vourtzes z rozpaczliwą determinacją — dojdziesz do nieuchronnego wniosku, że…

— …że biurokraci mają w dupie uczciwych ludzi — dokończył za niego Onomagoulos. — Wszyscy to wiedzą, i tak jest od czasów mego dziada. Zawsze chcieliście trzymać władzę w swoich oślizłych łapskach. A gdy wbrew waszej woli na tronie zasiadł żołnierz, głodzicie go za pomocą swych oszukaństw.

— Tu nie ma żadnego oszustwa! — jęknął Vourtzes.

Marek nie miał powodów, by kochać udręczonego logothetę, ale potrafił rozpoznać szczerość, gdy ją słyszał.

— Myślę, że on może mieć trochę racji — powiedział.

Thorisin i jego oficerowie spojrzeli na Rzymianina tak, jakby nie dowierzali własnym uszom.

— Po czyjej stoisz stronie? — zapytał Imperator.

Nawet pełne wdzięczności spojrzenie Vourtzesa było zarazem czujne. Zdawało się, że urzędnik podejrzewa jakąś pułapkę, która może sprowadzić nań jedynie większe kłopoty.

Ale Alypia Gavra przypatrywała się trybunowi z zainteresowaniem. Z jej twarzy jak zwykle nie można było niczego odczytać, lecz chyba nie dlatego Skaurus nie znalazł na niej dezaprobaty. I, w przeciwieństwie do Videssańczyków-żołnierzy, posiadał nie tylko militarne, ale i cywilne doświadczenia i wiedział, o ile łatwiej jest wydawać pieniądze, niż je gromadzić.

Ignorując słowa Thorisina, będące nieledwie oskarżeniem, upierał się: