Dwie wojowniczki [Le due guerriere - pl]

— Kogóż my tu mamy… — mruczy dziko gnom.

Learchos kieruje się instynktem i próbuje uciekać. Cóż innego może zrobić? Ido jest legendą, niezwyciężonym wojownikiem.

Gnom rzuca się naprzód z niewyobrażalną prędkością, a jednocześnie czerwony smok chwyta wierzchowca księcia za ogon. Zwierzę ryczy z bólu, a Learchos z trudem utrzymuje się na grzbiecie.

Umrę, myśli. Umrę!

Czerwony smok wytęża się i udaje mu się odrzucić daleko drugiego smoka.

Learchos nie rozumie już, gdzie się znajduje, i otumaniony spada na ziemię. Ido jednak nie atakuje go. Patrzy na niego bezlitośnie, kiedy on niezgrabnie podnosi się na nogi.

Chłopak przygotowuje się do obrony, pewien, że nie ma ratunku. Ściska miecz w obu dłoniach i wyciąga go przed siebie.

Ido wskazuje na broń.

— Widzę, że wciąż jeszcze przekazujecie go sobie z ojca na syna — mówi drwiąco.

Learchos pojmuje. To miecz jego ojca.

— Wiesz, kim jestem?

— Ido.

Gnom uśmiecha się.

— Twój ojciec był mniej więcej w twoim wieku, kiedy upokorzyłem go w Akademii. Trzymał w ręku ten sam miecz, co ty teraz. Na pewno ci o tym opowiadał.

Nie, nigdy tego nie zrobił. W korytarzach pałacu rzeczywiście często szeptano o tym, jak Ido upokorzył przyszłego króla przed wszystkimi uczniami Akademii, pokonując go w trzech atakach na trzy, aby napiętnować jego zuchwałe zachowanie.

Learchos mocno ściska miecz w dłoniach. Dobrze wie, co teraz nastąpi. Ido jest zaprzysięgłym wrogiem jego ojca, nie przepuści takiej okazji. Zemści się na Dohorze poprzez niego. Zabije jedynego spadkobiercę króla, a najpierw będzie go torturował i go poniży. To będzie koniec.

Czuje lepkie od potu dłonie i wilgotne czoło. Zimno mu.

Będę walczył — myśli. — Zrobię to, czego mnie nauczyli, zachowam się tak, jak chciałby mój ojciec, z honorem.

Ido atakuje z zaskoczenia, a jemu ledwo udaje się odeprzeć cios. Cofa się od razu, gwałtowność ataku nieprzyjaciela jest ogromna. Gnom czuje się panem sytuacji, czyta to w jego oczach, i ma rację. Atakuje bez spoczynku, bawi się, cieszy, a on jest kompletnie na jego lasce.

Ido zwiększa tempo, a Learchos czuje pieczenie w ramieniu. Trafiony. Koniec nieprzyjacielskiego ostrza jest czerwony. To jego krew. Pierwszy raz zostaje zraniony mieczem. Do tej pory był tylko bicz Forry.

Wyrywa mu się lekki jęk, opuszcza głowę, ale potem podejmuje walkę. Musi zachować honor. Być może umrze, ale jego ojciec będzie z niego dumny. Nigdy jeszcze nie był, Learchos wie o tym. Dlatego tak ważne jest, aby zachował się odważnie, to jego ostatnia szansa. Postanawia trzymać miecz tylko jedną ręką.

Ido wraca do natarcia, a jego ciosy trafiają celu z większą precyzją. Małe cięcia, lecz przy każdym z nich z ust Learehosa wyrywają się ciche jęki. — Próbuje je zdusić, ale mu się to nie udaje. Czuje się słaby i głupi, chce mu się z tego powodu płakać.

Powiedzą mojemu ojcu, że byłem tchórzem.

—  Dobry jesteś — mówi mu Ido. — Ale niedoświadczony — dodaje, uśmiechając się sarkastycznie.

Uderza z boku w jego ostrze i naciska z taką siłą, że wykręca mu nadgarstek — To wystarcza, miecz Learchosa odlatuje daleko. Jeszcze patrzy, jak kreśli na niebie świetlisty łuk, kiedy Ido kopie chłopca w środek klatki piersiowej.

Książę ma wrażenie, że się dusi, i osuwa się na ziemię.

Zapada nagła cisza. Learchos słyszy tylko swój zadyszany oddech. Miecz gnoma znajduje się o włos od jego gardła. Ido też ma zadyszkę i czubek jego ostrza się trzęsie. Chłopak czuje, że przecina mu gardło, tam, gdzie wystaje mu jabłko Adama. Przełyka ślinę, zamyka oczy.

Wie, że ta chwila nadeszła, ale nie boi się tak bardzo, jak sądził. Jego serce nagle zwalnia. Podnosi więc głowę i odsłania gardło.

— Jeżeli musisz uderzyć, po prostu to zrób.

Zdanie godne głupiego bohatera — myśli, takiego jak postacie zaludniające historię, do których czytania zmusza go jego ojciec. A jednak czuje, że pasuje do tej chwili, że wyraża to, czego naprawdę pragnie.

Ido patrzy na niego poważnie, cały czas mierząc mieczem w jego gardło.

— Co tu robisz sam? Gdzie jest reszta?

Pytanie, którego Learchos do tego stopnia się nie spodziewa, że musi zastanowić się nad odpowiedzią.