Dwie wojowniczki [Le due guerriere - pl]

— To nie o to chodzi. — Jej głos drżał.

Wciągnęła go do środka i zamknęła za sobą drzwi, opierając się o nie plecami.

— Czy coś jest nie tak? — spytał Lonerin.

Wydawało się, że niczego się nie spodziewa.

Dubhe podniosła wzrok i utkwiła go w jego oczach.

— Popełniliśmy błąd.

Zdawał się nie rozumieć.

— Ja — Nie możemy być razem.

Te słowa wyszły z jej ust z niewypowiedzianym trudem. Ciążyły jak głazy.

Lonerin zamarł, po czym uśmiechnął się pobłażliwie.

— Jaką znowu historię wymyśliłaś, żeby odmówić sobie szczęścia, co? Jesteśmy blisko Sennara, zapomniałaś? On cię uwolni, doprowadzimy też do końca naszą misję. Wszystko idzie dobrze, wreszcie będziesz wolna…

Potrząsnęła głową, wbijając wzrok w podłogę.

— To nie to. Ja myślę, że cię nie kocham.

Popatrzyła na niego. Nie dowierzał.

— I jestem pewna, że gdybyś spojrzał w głąb swojego serca, zorientowałbyś się, że ty też mnie nie kochasz.

— Mylisz się, i to bardzo. Szukasz tylko wymówek, aby mnie odsunąć, bo się boisz. Przez tak długi czas przyzwyczaiłaś się do braku nadziei, że teraz kochasz swoje cierpienie i nie chcesz się od niego oderwać. I to jest normalne, uwierz mi. Musisz tylko przezwyciężyć ten moment.

Zbliżył się, żeby ją objąć, ale ona przycisnęła plecy do drzwi, umykając mu. Czuła, jak pieką ją oczy.

— Było pięknie, nie mogę temu zaprzeczyć. I próbowałam dać się ponieść, po prostu brać to, co mi dawałeś, nie zastanawiając się nad tym. Ale to nie jest możliwe. Nie jestem w stanie. Nie potrafię roztopić się w twoich objęciach, nie potrafię rozpalić się pod twoimi pocałunkami. A chciałabym, naprawdę bym chciała… Dla mnie pozostajesz tylko przyjacielem, najlepszym i prawdopodobnie jedynym. Ale nic ponadto.

Twarz Lonerina była jeszcze bielsza niż przenikające do pokoju światło księżyca. Wydawał się jakby sparaliżowany, jego ręce wciąż były ku niej wyciągnięte.

— Wtedy w grocie tak nie było. Odpowiadałaś na moje pieszczoty, pragnęłaś ich tak samo jak ja — zaprotestował.

Dubhe zamknęła oczy, opierając głowę o drzwi. Pomyślała o liście ukrytym w swoich ubraniach i o śnie, jaki miała, zanim się tu obudziła.

— Kochałam tylko raz i tą osobą był mój Mistrz. On był sensem mojego życia, moją siłą, uratował mnie i wszystkiego nauczył. Kiedy on umarł, otworzyła się we mnie pustka, której do tej pory nie potrafiłam zapełnić. Przez te wszystkie lata nie robiłam nic innego, tylko szukałam jego, wszędzie. Cokolwiek robiłam, było to dla niego, dla jego pamięci. I w tobie, Lonerinie, znowu szukałam tylko jego obrazu.

Stał z osłupiałym spojrzeniem, z rękami zwieszonymi wzdłuż ciała.

— Nie mówisz chyba serio…

— Przez jakiś czas wierzyłam, że możesz być osobą, której chcę. Wierzyłam, że mogę uczepić się ciebie i ocalić się, ale tak nie jest. — Mimo tego, co wydarzyło się w grocie, dalej rozumuję tak, jak gdybym była sama i czuję się sama. Ty z kolei jesteś przekonany, że aby mnie ocalić, wystarczy pokonać klątwę, i wszystkie twoje wysiłki krążą wokół tego. Miłość, którą wydaje ci się, że do mnie czujesz, jest tylko litością dla mojej sytuacji, czytam to w twoich oczach za każdym razem, kiedy na mnie patrzysz. Dla ciebie nie jestem niczym więcej, tylko ofiarą Gildii, kimś, kogo należy wyrwać twoim odwiecznym nieprzyjaciołom.

— Nawet nie próbuj!

Dubhe wzdrygnęła się. Gniew Lonerina wybuchł niespodziewanie, przestraszył ją.

— Nie waż się przekonywać mnie, że to dla naszego dobra! — krzyknął. — To ty mnie nie chcesz, to ty nie chcesz zrozumieć, że mógłbym cię ocalić, po prostu cię kochając.

Dubhe osunęła się powoli wzdłuż drzwi, o które była oparta. Teraz siedziała, niezdolna do dłuższego przeciągania tej nieznośnej rozmowy. Raniła go śmiertelnie, ale nie było innego sposobu. Pomyślała o krzywdzie, jaką wyrządziła Jennie, o tym, jak niemożliwe było dla niej poruszanie się bez sprawiania bólu innym, nawet kiedy nie miała najmniejszego zamiaru tego czynić.

Lonerin nachylił się do jej wysokości i wziął jej dłonie w swoje.

— Powiedz mi, że to tylko chwila, proszę cię. Prześpij się z tym, zobaczysz, że jutro rano wszystko będzie jak wcześniej.

Dubhe potrząsnęła głową. Chłopak mimo to zbliżył się i nadstawił usta. Spróbowała się wymknąć.

— Nie chcę…

Odwróciła się bokiem, ale Lonerin wziął jej twarz w dłonie i nie zważając na nic, pocałował ją siłą. Dopiero kiedy usłyszał, że szlocha, oderwał się. Miał błędny wzrok.

Rozpłakała się wówczas bez żadnego umiaru, podnosząc dłonie do oczu. Usłyszała skrzypienie drewna, kiedy siadał przed nią.

— Wybacz mi… — mruknął. — Ja nie wiem… a raczej wiem. Nie mogę bez ciebie żyć.

Dubhe odsłoniła twarz i popatrzyła na niego.

— Chciałabym móc cię kochać, chciałabym naprawdę. Czy myślisz, że lubię tę samotność i to osamotnienie? Myślisz, że podoba mi się moje życie? Ale nie potrafię, nie potrafię!