Bogowie, honor, Ankh-Morpork [Jingo - pl]

Ciemność wydała świst i coś zaszeptało mu przy karku, o ułamek sekundy wcześniej, nim Jabbar skoczył i powalił go na ziemię.

— Oni strzelają w światło!

— Mwwf?

Vimes ostrożnie uniósł głowę i wypluł z ust piasek oraz okruchy tytoniu.

— Panie Vimes!

Tylko Marchewa potrafił tak szeptać. Szept kojarzył mu się z ukrywaniem i kłamstwem, więc radził sobie, szepcząc bardzo głośno. Ku przerażeniu komendanta wyszedł zza namiotu, trzymając w ręku małą lampkę.

— Odłóż tę przeklętą…

Vimes nie zdołał dokończyć zdania, ponieważ gdzieś wśród nocy zaczął krzyczeć człowiek. Był to piskliwy wrzask, który urwał się nagle.

— Aha… — Marchewa przykucnął obok Vimesa i zdmuchnął lampkę. — To była Angua.

— Przecież to nie… A… no tak. Chyba rozumiem, o co ci chodzi — powiedział niepewnie Vimes. — Ona tam jest, tak?

— Słyszałem ją już wcześniej. Sądzę, że dobrze się bawi. W Ankh-Morpork nie ma właściwie okazji, żeby sobie poszaleć.

— No… no nie. — Vimes wyobraził sobie rozszalałego wilkołaka. Ale Angua z pewnością by nie… — Wy dwoje… Dobrze wam się układa, prawda? — zapytał, starając się zidentyfikować kształty w ciemności.

— Doskonale, sir. Doskonale.

Czyli jej okresowa przemiana w wilka ci nie przeszkadza? Vimes nie potrafił się zmusić, by powiedzieć to głośno.

— Czyli… żadnych problemów?

— Właściwie żadnych, sir. Sama kupuje psie chrupki i ma własną klapkę w drzwiach. Kiedy przychodzi pełnia, praktycznie się nie mieszam.

Wśród nocy rozległy się krzyki, a potem jakiś kształt wyskoczył z ciemności, przemknął obok Vimesa i zniknął w namiocie. Nie szukał wejścia, tylko z pełną szybkością uderzył w płótno, a potem pędził dalej, aż namiot złożył się na nim.

— A to co było? — zdumiał się Jabbar.

— To wymaga dłuższych wyjaśnień — odparł Vimes, wstając z piasku.

Marchewa i Detrytus ściągali już powalony namiot.

— Jesteśmy D’regami — oświadczył z wyrzutem Jabbar. — Powinniśmy zwijać nasze namioty bezgłośnie pośród nocy, a nie…

Księżyc świecił dostatecznie jasno. Angua usiadła i wyrwała Marchewie z ręki kawałek namiotu.

— Bardzo dziękuję — powiedziała, owijając się nim. — I zanim ktoś powie cokolwiek, ugryzłam go tylko w pośladek. Mocno. I muszę was zapewnić, że wcale nie było to przyjemne.

Jabbar popatrzył w głąb pustyni, potem w dół, na piasek, potem na Anguę. Vimes widział, jak myśli. Serdecznie objął go ramieniem.

— Może lepiej wytłumaczę… — zaczął.

— Tam jest paruset żołnierzy — warknęła Angua.

— …później.

— Zajmują pozycje wokół was! I nie wyglądają przyjaźnie! Czy ktoś ma jakieś ubranie, które by pasowało? I jakieś przyzwoite jedzenie? Coś do picia! Tutaj w ogóle nie ma wody!

— Nie ośmielą się zaatakować nas przed świtem — stwierdził Jabbar.

— A co wy zrobicie, sir? — spytał Marchewa.

— O świcie ruszymy do ataku!

— Aha. Hm… Nie wiem, czy mógłbym zaproponować alternatywne rozwiązanie.

— Alternatywne? Atak jest słuszny! Atak to coś, do czego służy świt!

Marchewa zasalutował Vimesowi.

— Czytałem pańską książkę, sir. Kiedy pan… spał. Tacticus ma wiele do powiedzenia o tym, jak sobie radzić z przeważającymi siłami, sir.

— Tak?

— Pisze, że trzeba wykorzystać każdą okazję, by zmienić je w siły niedoważające, sir. Moglibyśmy zaatakować teraz.

— Przecież jest ciemno, człowieku!

— Równie ciemno jest dla nieprzyjaciela, sir.

— Chodzi mi o to, że nic nie widać! Nie wiedzielibyśmy, z kim walczymy. Co drugi raz trafialibyśmy w swoich!

— Nie, sir, ponieważ byłoby nas niewielu. Wystarczy tylko poczołgać się tam, zrobić trochę hałasu, a potem niech oni sami zajmą się resztą. Tacticus pisze, że nocą wszystkie armie są równie liczne.

— Coś w tym jest — zgodziła się Angua. — Oni czołgają się dookoła dwójkami i trójkami, a ubrani są całkiem jak… — Skinęła na Jabbara.

— To jest Jabbar — przedstawił D’rega Marchewa. — Ktoś w rodzaju niewodza.

Jabbar uśmiechnął się nerwowo.

— W waszym kraju często psy się zmieniają w nagie kobiety?

— Skąd. Czasami mijają całe długie dni i nie dzieje się to ani razu — burknęła Angua. — Chciałabym jakieś ubranie, jeśli można. I miecz, skoro mamy walczyć.

— Ehm… wydaje mi się, że Klatchianie mają dość szczególne poglądy na temat walczących kobiet… — zaczął Marchewa.

— Tak! — zgodził się Jabbar. — My się spodziewamy, że doskonale sobie poradzą, Niebieskooki. Jesteśmy D’regami!