Bogowie, honor, Ankh-Morpork [Jingo - pl]

Vetinari przechylił głowę na bok; jego wargi poruszały się bezgłośnie, gdy powtarzał sobie to zdanie.

— Nie — stwierdził w końcu. — Nie. To mi zupełnie nie pasuje.

Wrócił na swoje miejsce.

— Ruszajmy dalej, ale ostrożnie — polecił. — Możemy wyjść na brzeg pod osłoną ciemności.

— Eee… Czy moglibyśmy wyjść na brzeg pod osłoną osłony? — zaproponował Colon.

— Te dodatkowe statki sprawią, że tym łatwiej zrealizujemy nasz plan — ciągnął Patrycjusz, nie zwracając na sierżanta uwagi.

— Nasz? — zdziwił się Colon.

— Mieszkańcy klatchiańskiej hegemonii występują we wszystkich kształtach i kolorach. — Vetinari spojrzał na Nobby’ego. — Praktycznie we wszystkich kształtach i kolorach — dodał. — Zatem nasze pojawienie się na ulicach nie powinno wzbudzić niepożądanych komentarzy. — Znowu zerknął na Nobby’ego. — Zbyt licznych.

— Mamy na sobie mundury, sir — przypomniał Colon. — Nie możemy przecież tłumaczyć, że idziemy na bal przebierańców.

— Ja w każdym razie swojego nie zdejmę — oświadczył Nobby. — Nie będę biegał po mieście w samych gatkach. Nie w porcie. Marynarze bardzo długo są na morzu. Słyszy się różne rzeczy.

— Jest nawet gorzej. — Sierżant nie tracił czasu na obliczanie, jak długo dowolny marynarz musiałby przebywać na morzu, by wizja Nobby’ego Nobbsa przedstawiła mu się jako cokolwiek innego niż cel. — Bo jak nie będziemy w mundurach, uznają nas za szpiegów. A wiesz, co się robi ze szpiegami.

— Powie mi pan, sierżancie?

— Bardzo przepraszam, wasza lordowska mość… — Colon podniósł głos.

Patrycjusz, pogrążony w dyskusji z Leonardem, obejrzał się niecierpliwie.

— Słucham, sierżancie?

— Co robią ze szpiegami w Klatchu, sir?

— Chwileczkę… — Leonard zastanowił się. — A tak. Wydaje mi się, że oddają ich kobietom.

Nobby rozpromienił się.

— No, to nie brzmi tak źle…

— Ale wiesz, Nobby… — zaczął Colon.

— …bo widziałem obrazki w tej książce, „Perfumowana bruzda”, co ją czytała kapral Angua, i tam…

— …nie, Nobby, posłuchaj, źle to…

— …znaczy, niech mnie, nie wiedziałem, że można to zrobić z…

— Nobby, słuchaj…

— …i jeszcze był taki kawałek, w którym ona…

— Kapralu Nobbs!!! — wrzasnął Colon.

— Tak, sierżancie?

Colon pochylił się i przez chwilę szeptał Nobby’emu do ucha. Wyraz twarzy kaprala zmienił się powoli.

— Oni naprawdę…

— Tak, Nobby.

— Naprawdę…

— Tak, Nobby.

— W domu tak nie robią.

— Nie jesteśmy w domu, Nobby. Wolałbym, żebyśmy byli.

— Chociaż słyszy się czasem różne historie o Ciotkach Cierpienia, sierżancie.

— Panowie — wtrącił Vetinari. — Obawiam się, że Leonard popuścił wodze wyobraźni. Owszem, może się to zdarzać w jakichś górskich plemionach, jednak Klatch to starożytna cywilizacja i tak się nie robi tu oficjalnie. Sądzę raczej, że daliby wam papierosa.

— Papierosa? — zdziwił się Fred Colon.

— Tak, sierżancie. I miły, nasłoneczniony mur, żeby pod nim stanąć.

Sierżant Colon szukał w tej wizji jakichś ukrytych wad.

— Porządnego skręta i mur, o który można się oprzeć? — upewnił się.

— Chyba woleliby, żebyście stali prosto, sierżancie.

— Trudno się dziwić. To, że ktoś jest więźniem, to jeszcze nie powód do niedbałości. No tak… w tej sytuacji mogę zaryzykować.

— Brawo — rzekł chłodno Patrycjusz. — Proszę powiedzieć, sierżancie… Czy w pańskiej długiej karierze wojskowej ktokolwiek rozważał awansowanie pana na oficera?

— Nie, sir.

— Naprawdę nie rozumiem dlaczego.