Raport “Pelikana” [The Pelican Brief-pl]

– Przepraszam, ale nie możesz tam wejść – powiedział.

– Niby dlaczego?

– Pan Feldman prowadzi konferencję. Przekaż jej to, co masz do przekazania. – Wskazał na sekretarkę, która aż zatrzęsła się na myśl, że ktoś może pokazywać ją palcem i nazywać zaimkiem. Pracowała w tej firmie od dwudziestu jeden lat!

Młody dziennikarz nie dał się jednak zbyć.

– Pięknie, z tym że pan Feldman prosił mnie o dostarczenie mu tych materiałów osobiście. Dokładnie o wpół do szóstej. Mamy wpół do szóstej i oto jestem, a to są materiały, o które prosił naczelny.

– Słuchaj, chłopcze, jesteśmy z ciebie dumni. Ale nie możesz tam wejść, kapujesz? Zostaw swoje papiery u tej miłej pani za biurkiem. Jutro też będzie dzień. – Grantham wciągnął brzuch i wyprostował się, jak kogut przygotowujący się do walki.

– Przechowam twoje materiały – powiedziała sekretarka.

Asystent podał jej kilka kartek i wyszedł.

– Dzięki! – krzyknął za nim Grantham.

– Uważam, że jest pan nieokrzesany – oznajmiła sekretarka.

– Przecież powiedziałem “dziękuję”. – Udał, że zabolała go jej uwaga.

– Pajac!

– Jakże pani uprzejma!

Drzwi gabinetu naczelnego otworzyły się nagle i dobiegł ich głos szefa:

– Grantham!

Gray uśmiechnął się do sekretarki i wszedł do środka. Jackson Feldman stał obok biurka. Miał rozluźniony krawat i podwinięte rękawy. Mierzył sześć stóp i sześć cali wzrostu, a na jego ciele nie było ani grama zbędnego tłuszczu. W wieku pięćdziesięciu ośmiu lat biegał co roku w dwóch maratonach i pracował po piętnaście godzin dziennie.

Smith Keen trzymał w ręku czterostronicowy zarys artykułu Granthama i kopię spisanego przez Darby z pamięci raportu. Drugi egzemplarz kopii leżał na biurku Feldmana. Obaj mężczyźni robili wrażenie oszołomionych.

– Zamknij drzwi – polecił naczelny.

Gray spełnił jego prośbę i usiadł na krawędzi konferencyjnego stołu. Nikt się nie odzywał.

Feldman przetarł oczy i spojrzał na Keena.

– Uau! – powiedział wreszcie.

– I to wszystko? – uśmiechnął się Gray. – Daję wam największą bombę od dwudziestu lat, a jedyne, co słyszę, to “uau” naczelnego?

– Gdzie jest Darby Shaw? – spytał Keen.

– Nie mogę ci powiedzieć. To informacja zastrzeżona w umowie.

– W jakiej umowie? – Keen był zniecierpliwiony.

– Tego też ci nie mogę powiedzieć.

– Kiedy z nią rozmawiałeś?

– Wczoraj wieczorem i dzisiaj rano.

– W Nowym Jorku? – rzucił Keen.

– Co za różnica? Po prostu rozmawialiśmy. Ona mówiła, ja słuchałem. Przyleciałem z powrotem, napisałem artykuł i pytam was o opinię.

Feldman pochylił swój długi, chudy tułów i usiadł głęboko w fotelu.

– Ile wie Biały Dom?

– Nie jestem pewny. Verheek powiedział dziewczynie, że raport został przekazany do Białego Domu w zeszłym tygodniu. Wtedy FBI jeszcze zajmowało się sprawą. Później z niewiadomych przyczyn Biuro wycofało się, ale zwracam wam uwagę na fakt, że stało się to po przekazaniu raportu do Białego Domu. Tyle wiem.

– Ile Mattiece dał prezydentowi przed trzema laty?

– Miliony. Całą tę forsę przepuścił przez obywatelskie komitety wyborcze, nad którymi sprawuje pieczę. Facet jest bardzo sprytny. Zatrudnia setki prawników, którzy głowią się nad sposobami w miarę czystego lokowania rozdawanych przez niego pieniędzy. Założę się, że i w tym wypadku nie łamie prawa.

Redaktorzy zamyślili się. Byli wstrząśnięci, jakby dopiero co przeżyli zamach bombowy. Grantham, zadowolony z siebie, machał nogami niczym dzieciak siedzący na molo.

Feldman podniósł powoli spięte razem dokumenty i zaczął je kartkować, dopóki nie znalazł zdjęcia Mattiece’a z prezydentem. Pokręcił głową.

– To dynamit, Gray – oznajmił Keen. – Ale nie możemy tego puścić, dopóki nie znajdziemy potwierdzenia w innych źródłach. Mówię, do cholery, o największej weryfikacji, o jakiej słyszano w tych stronach. To potężna bomba, synu, i ważne, żeby nie wybuchła nam w rękach.

– Jak chcecie to zrobić? – spytał Feldman.

– Mam parę pomysłów.

– Chciałbym je poznać. Muszę wiedzieć, w jaki sposób zamierzasz ryzykować życie.

Grantham zeskoczył ze stołu i wsadził ręce do kieszeni.

– Najpierw spróbujemy odnaleźć Garcię.

– Spróbujemy? To znaczy ty i kto? – spytał Keen.

– Spróbuję, w porządku? Sam. Spróbuję odnaleźć Garcię.

– I dziewczyna ma ci w tym pomóc? – Keen nie dawał za wygraną.

– Nie mogę ci na to odpowiedzieć. Informacja zastrzeżona w umowie.

– Odpowiedz na pytanie – polecił Feldman. – Posłuchaj, możemy mieć sporo kłopotów, jeśli ona zginie pomagając ci przy zbieraniu materiałów. To zbyt ryzykowne. Powiedz mi, gdzie ona jest i co zaplanowaliście.

– Nikomu nie zdradzę miejsca pobytu panny Darby Shaw, która jest moim źródłem i dlatego podlega szczególnej ochronie zgodnie z kodeksem etyki dziennikarskiej. Poza tym nie pomaga mi w zbieraniu materiałów. Jest tylko źródłem, jasne?