Raport “Pelikana” [The Pelican Brief-pl]

ROZDZIAŁ 29

Wybrzeże krainy niedawno nazwanej Luizjaną od tysiącleci było polem bitewnym, na którym natura toczyła nieustanną, cichą i potężną wojnę. Była to wojna o ziemię. Do niedawna ludzie nie brali w niej udziału. Stroną nacierającą od południa był ocean ze swym arsenałem przypływów, wiatrów i powodzi. Od północy parła Missisipi, ciągnąc za sobą niewyczerpane zapasy słodkiej wody i osadów, którymi wspomagała bagna i żywiła pokrywającą je gęstą roślinność. Słone wody Zatoki Meksykańskiej żłobiły brzeg i wypalały słodkowodne bagna, niszcząc porastające je trawy. Rzeka w odpowiedzi wlewała do morza zasoby wodne połowy kontynentu, a wraz z wodą niosła ziemię i odkładała ją w dolnej Luizjanie. Nanosy czopowały główny nurt, zmuszając rzekę do zmiany kierunku. W licznych ramionach delty powstawały bujne, soczyste mokradła. Była to zaiste heroiczna walka, a każdy centymetr gruntu wielokrotnie zmieniał właściciela. Nie było w niej zwycięzców ani pokonanych, bo pieczę nad wszystkim sprawowała natura.

Bagna stanowiły cud naturalnej ewolucji. Żywiąc się żyznymi osadami, zamieniły się w zielony raj, pełen cyprysów, dębów, gęstych kęp sitowia, rdestu i tataraku. W wodzie roiło się od raków, krewetek, ostryg, sandaczy, fląder, ostroszy, leszczy, krabów i aligatorów. Nadbrzeżna równina była oazą dzikich zwierząt. Gnieździły się na niej setki gatunków wędrownych ptaków.

Mokradła były ogromne, bezkresne, żyzne i obfitujące w pokarm.

W roku 1930 odkryto pod nimi złoża ropy naftowej i od tej chwili rozpoczął się rabunek. Kompanie naftowe osuszyły tysiące mil powierzchni mokradeł, żeby dostać się do złóż. Kruchy ekosystem delty poprzecinano siatką rowów i kanałów melioracyjnych, które wyssały wodę i w przerażającym tempie osuszyły bagna.

Od czasu odkrycia pokładów ropy ocean pochłonął dziesiątki tysięcy akrów mokradeł. Co roku znika bezpowrotnie sześćdziesiąt mil kwadratowych powierzchni Luizjany. Co czternaście minut kolejny akr żyznej ziemi zalewa słona woda.

W roku 1979 pewna kompania naftowa wywierciła głęboką dziurę w Terrebonne Parish i trafiła na ropę. Był to rutynowy odwiert, jakich dziesiątki wykonywano każdego dnia, ale jego efekt przerósł najśmielsze oczekiwania. Złoże było ogromne. Wywiercono kolejną dziurę osiem mil dalej i natrafiono na jeszcze większe pokłady. Przeniesiono się o trzy mile i znaleziono trzecią żyłę.

Kompania zaczopowała szyby i zaczęła zastanawiać się, co dalej. Większość specjalistów była zgodna, że trafiono na nowe olbrzymie pole naftowe.

Właścicielem firmy był Victor Mattiece – Cajun [9] z Lafayette, który stracił fortunę, szukając ropy w południowej Luizjanie. W roku 1979 był akurat bogaty i – co ważniejsze – miał dostęp do pieniędzy innych. Dał się szybko przekonać, że chodzi o ogromne złoże. Zaczął wykupywać ziemię wokół zakorkowanych szybów.

Utrzymanie w tajemnicy informacji o odkryciu pól naftowych jest rzeczą nad wyraz ważną, ale trudną do zrealizowania. Mattiece wiedział, że jeśli zacznie szastać pieniędzmi, wkrótce na terenach wokół jego roponośnych pól rozpoczną się szaleńcze odwierty. Był człowiekiem o nieskończenie wielkiej cierpliwości i miał dar przewidywania, toteż spojrzał na rzecz perspektywicznie i zrezygnował z szybkiej fortuny. Postanowił zagrać o całą stawkę. Wspólnie z prawnikami i sztabem doradców opracował plan metodycznego wykupienia okolicznych gruntów na konto setek małych firm. Wdrażanie planu w życie rozpoczęło się od rejestrowania nowych kompanii powstających na bazie starych przedsiębiorstw Mattiece’a oraz podupadających obcych firm wykupionych w części albo w całości przez Mattiece’a. Skupowanie ziemi ruszyło pełną parą.

Ludzie z branży znali Mattiece’a i wiedzieli, że dysponuje sporym kapitałem, który może z łatwością powiększyć. Z kolei Mattiece wiedział, że oni wiedzą, i w sekrecie spuścił ze smyczy kilkadziesiąt anonimowych przedsiębiorstw, których jedynym zadaniem było omamienie właścicieli ziemskich z Terrebonne Parish. Plan realizowano bez zarzutu.

Zamiarem Mattiece’a było zgromadzenie w swoim ręku całego roponośnego terytorium, wykopanie kolejnego kanału odwadniającego nieszczęsne oblegane bagna i wpuszczenie na osuszony teren ludzi, którzy postawią szyby i zaczną bez pośpiechu wydobywać ropę. Kanał – który miał służyć również za drogę wodną – wytyczono na długość trzydziestu pięciu mil; szerokość koryta miała być dwukrotnie większa niż w pozostałych sztucznych szlakach transportowych, gdyż spodziewano się dużego ruchu barek.

Mattiece – ze względu na swą pozycję finansową – cieszył się dużą popularnością wśród polityków i biurokratów. Doskonale znał reguły gry i umiejętnie sterował strumieniem pieniędzy. Pomagał tym, którzy najbardziej tego potrzebowali. Uwielbiał politykę, ale nie znosił reklamy. Jak każdy paranoik, trzymał się na uboczu.