Raport “Pelikana” [The Pelican Brief-pl]

Podziękowała bibliotekarce i wyszła na ulicę. Na Sześćdziesiątej Drugiej skręciła w stronę parku. Był rześki październikowy ranek. Nie niebie ani jednej chmurki, od morza wiał chłodny wiatr. Przyjemnie było chodzić po ulicach i nie przejmować się duchotą, tak jak w Nowym Orleanie…, gdyby nie okoliczności. Miała na nosie nowe okulary, a całą twarz ukryła niemal w wysoko podciągniętym golfie. Włosy wciąż były ciemne, ale postanowiła już ich nie przycinać. Nakazała sobie iść ulicą i nie oglądać się za siebie. Miała nadzieję, że nikt jej nie śledzi, ale miną lata, zanim znów będzie mogła cieszyć się spacerami.

Drzewa w parku okryły się wspaniałymi żółto-pomarańczowoczerwonymi barwami. Liście kołysały się delikatnie na wietrze. Przy Central Park West skręciła na południe. Jutro wyjedzie z miasta i spędzi kilka dni w Waszyngtonie. Jeśli przetrwa to wszystko, wyniesie się na jakiś czas z kraju – może na Karaiby? Była tam dwukrotnie i spodobało jej się na maleńkich wysepkach, gdzie ludzie tak śmiesznie mówią po angielsku.

W zasadzie powinna wyjechać już teraz. Zgubili jej ślad i nic nie stoi na przeszkodzie, żeby wskoczyła do samolotu odlatującego do Nassau albo na Jamajkę. Dotarłaby tam przed zmrokiem.

Znalazła automat telefoniczny na tyłach cukierni przy Szóstej i wystukała redakcyjny numer Granthama.

– To ja – powiedziała.

– Kamień spadł mi z serca. Bałem się, że wyemigrowałaś.

– Zastanawiam się nad tym.

– Czy możesz zaczekać z tym tydzień?

– Zobaczymy. Jutro będę u ciebie. Czego się dowiedziałeś?

– Sortuję śmieci. Mam kopie bilansów rocznych siedmiu spółek oskarżonych w procesie.

– Pozwanych w procesie. To nie jest sprawa kryminalna.

– Wybacz, to niedopuszczalne przejęzyczenie! Mattiece nie figuruje jako pracownik ani tym bardziej prezes zarządu żadnej z nich.

– Co jeszcze?

– Dzwoniłem do różnych miejsc. Wczoraj trzy godziny wałęsałem się po sądach i wypatrywałem Garcii.

– Gray, czy ciebie trzeba wszędzie prowadzić za rękę? Chodzenie po sądach nic ci nie da. Garcia nie jest prawnikiem występującym na rozprawach. Reprezentuje interesy korporacji.

– Oświeć mnie, jeśli masz lepszy pomysł.

– Mam nawet kilka pomysłów.

– Świetnie, więc czekam na twój przyjazd.

– Zadzwonię zaraz po przylocie.

– Byle nie do domu.

Rozważała przez chwilę jego słowa.

– Czy mogę wiedzieć, dlaczego?

– Niewykluczone, że ktoś mnie podsłuchuje, może nawet śledzi. Jeden z moich najlepszych informatorów twierdzi, że nawrzucałem dosyć kamieni do czyjegoś ogródka, by zasłużyć sobie na dyskretną opiekę.

– Cudownie! I chcesz, żebym padła ci w objęcia i pomagała w śledztwie?!

– Nic nam nie grozi, Darby. Musimy być po prostu ostrożni.

Ścisnęła mocniej słuchawkę i zgrzytnęła zębami.

– Co ty wiesz o ostrożności! To ja od dziesięciu dni wymykam się pogoni, a ty masz czelność mówić mi, że nic nam nie grozi! Pocałuj mnie gdzieś, Grantham! Może w ogóle nie powinnam z tobą rozmawiać…

Przerwała i rozejrzała się po cukierence. Dwóch mężczyzn siedzących przy najbliższym stoliku spoglądało na nią z zaciekawieniem. Niepotrzebnie krzyczała. Odwróciła się i wzięła głęboki oddech.

– Nic ci nie jest? – zapytał Grantham.

– Czuję się świetnie.

– Przyjedziesz do Waszyngtonu?

– Nie wiem. Tutaj jestem bezpieczna, a w ogóle to powinnam wsiąść do samolotu i wynieść się z kraju.

– Jasne. Myślałem tylko, że masz jakiś pomysł na odnalezienie Garcii, a potem, jeśli Bóg pozwoli, na dobranie się do Mattiece’a. Myślałem, że jesteś oburzona, moralnie wstrząśnięta i pałasz chęcią zemsty. Co się z tobą stało?

– No cóż, odczuwam palącą potrzebę dożycia swoich dwudziestych piątych urodzin. Nie jestem zachłanna, ale chciałabym też zgasić trzydzieści świeczek na urodzinowym torcie. Nie sądzisz, że byłoby to miłe?

– Rozumiem twój punkt widzenia.

– Nie jestem tego pewna. Obawiam się, że bardziej interesuje cię nagroda Pulitzera i wiążące się z nią zaszczyty niż los mojej głowy.

– Zapewniam cię, że to nieprawda. Zaufaj mi, Darby. Opowiedziałaś mi najważniejszą historię w swoim życiu. Musisz mi zaufać.

– Zastanowię się.

– A więc nic nie jest przesądzone?

– Nie, nie jest. Potrzebuję czasu.

– Rozumiem.

Odłożyła słuchawkę i zamówiła rogalik. Mała cukierenka rozbrzmiewała tuzinem języków. “Uciekaj, maleńka, uciekaj, póki czas – podpowiadał jej zdrowy rozsądek. – Pojedź taksówką na lotnisko. Zapłać gotówką za bilet do Miami. Zarezerwuj lot na południe i zmykaj. Niech Grantham robi, co do niego należy. Nie jest głupi i znajdzie jakiś sposób na opublikowanie tej historii. Przeczytasz ją sobie w gazecie, leżąc na plaży i popijając piña coladę”.

Chodnikiem kuśtykał Tucznik. Wypatrzyła go przez szybę pośród morza głów. Poczuła nagłą suchość w ustach i zawrót głowy. Nie zajrzał do środka. Przeszedł obok z niezbyt tęgą miną. Utykając lekko, dotarł do rogu Szóstej i Pięćdziesiątej Ósmej, gdzie przystanął, czekając na zmianę świateł. Zaczął przechodzić przez Szóstą, lecz na środku jezdni zmienił zdanie i skręcił w Pięćdziesiątą Ósmą. Niewiele brakowało, a rozjechałaby go taksówka.