Raport “Pelikana” [The Pelican Brief-pl]

– Pan Martin czeka na mnie. – Spojrzał groźnie na urzędniczkę.

Zatkało ją i nie wiedziała, jak zareagować. Gray odwrócił się na pięcie i zdecydowanym krokiem pomaszerował przed siebie. Dostrzegł Garcię wchodzącego do gabinetu. Tabliczka na drzwiach informowała, że pracuje za nimi David M. Underwood. Gray nawet nie zapukał. Chciał uderzyć szybko i szybko stąd wyjść, gdyby zaszła taka konieczność. Pan Underwood wieszał właśnie marynarkę.

– Cześć. Nazywam się Gray Grantham i pracuję dla “Washington Post”. Szukam człowieka o nazwisku Garcia.

Underwood zamarł. Wyglądał na zaskoczonego.

– Jak pan się tu dostał? – spytał.

Tak, to był ten głos!

– Na własnych nogach. To ty jesteś Garcia, prawda?

– Nazywam się David M. Underwood – powiedział zimno i wskazał palcem tabliczkę z wypisanym złotymi literami nazwiskiem, stojącą na biurku. – Na tym piętrze nie pracuje nikt o nazwisku Garcia. Mówiąc szczerze, nie sądzę, żeby ktoś taki w ogóle tu pracował.

Gray uśmiechnął się, dając mu do zrozumienia, że wie, o co chodzi. Underwood był przestraszony albo wściekły.

– Jak tam twoja córka? – spytał od niechcenia.

Underwood wyszedł zza biurka. Spoglądał na Granthama wielce zaniepokojonym wzrokiem.

– Która?

Coś tu nie pasowało. Garcia bardzo się martwił o córeczkę, chyba niemowlę, i gdyby miał więcej dzieci, na pewno wspomniałby o tym.

– Najmłodsza. Co słychać u żony?

Underwood był już tak blisko, że z łatwością mógłby go uderzyć. Napierał całym ciałem i z pewnością nie należał do tych, którzy boją się fizycznego starcia.

– Nie mam żony. Jestem rozwiedziony.

Podniósł do góry pięść i przez ułamek sekundy wydawało się, że uderzy natręta. Po chwili Gray zrozumiał jego gest: pokazywał mu palce, na których nie było obrączki. Nie ma żony. Albo nie nosi obrączki. Garcia kochał swoją żonę i z pewnością nie wstydziłby się małżeńskiego pierścienia na palcu. Chyba trzeba się zbierać.

– Czego pan chce? – spytał ostro Underwood.

– Myślałem, że na tym piętrze pracuje Garcia – odparł Gray, cofając się o krok.

– Czy pański kumpel jest prawnikiem?

– Tak.

Underwood odprężył się nieco.

– No to nie w tej firmie. U nas pracuje Perez i Hernandez i może ktoś jeszcze, ale nie znam żadnego Garcii.

– Cóż, to duża firma. – Gray stał już pod drzwiami. – Przepraszam za najście.

Underwood zagrodził mu przejście.

– Niech pan posłucha, panie Grantham, nie jesteśmy przyzwyczajeni do takich najść ze strony reporterów. Zadzwonię po ochronę, może oni panu pomogą znaleźć drogę do wyjścia.

– To nie będzie konieczne. Dzięki. – Grantham był już w holu i znikał za rogiem.

Winda była pusta i Gray przeklinał na całe gardło, żeby sobie ulżyć. Był wściekły na Crofta za jego bezmyślność. Klął jeszcze wtedy, gdy winda zatrzymała się na parterze i drzwi się otworzyły, ukazując Crofta stojącego obok automatów telefonicznych. Wyszli z biurowca ramię w ramię.

– To nie on – warknął Grantham.

– Rozmawiałeś z nim?

– Owszem. To nie ten facet.

– Cholera! Przecież był podobny jak dwie krople wody do tego z fotografii, no nie?

– Nie. Byłeś blisko, ale spudłowałeś. Postaraj się, chłopie.

– Mam już tego dosyć, Grantham. Mam już…

– Dostajesz forsę, nie? Pokręć się przy tym jeszcze tydzień, dobra? Znam cięższe roboty.

Croft zatrzymał się przy krawężniku, Grantham szedł dalej.

– Tydzień, Grantham, i rzucam to w cholerę! – wrzasnął za nim.

Gray machnął ręką. Wsiadł do volvo stojącego za znakiem zakazu parkowania i popędził do redakcji. Cóż, pomylił się. Nie było to rozsądne posunięcie. Głupio zagrał, jakby nie miał za sobą wieloletniego doświadczenia. Nie przyzna się do tego błędu podczas codziennej pogawędki z Jacksonem Feldmanem i Smithem Keenem.