Wielobarwny kraj [The Many-Colored Land - pl]

Zasalutował niedbale Creynowi — przyłożył palec do daszka zniszczonej, dwudziestowiecznej czapki marynarki wojennej USA.

— Witam na pokładzie, milordzie, panie i panowie! Kapitan Highjohn do waszych usług. Klapnijcie sobie gdzie chęć, ale najlepszy widok jest na dziobie. Wy tam, nosze tutaj, przywiązać i umocować.

Podróżujący ludzie weszli na dziwny statek i nieco trwożliwie usiedli na fotelach; okazały się pneumatyczne i przystosowane do kształtu ciała, ze skomplikowanym układem pasów, które kapitan pomógł im zapiąć.

— Kapitanie, czy rzeka jest bardzo burzliwa?

— spytała Sukey. Zajęła miejsce blisko Steina i rzucała co chwila zaniepokojone spojrzenia w stronę śpiącego olbrzyma. Ludzie z załogi zabezpieczyli nosze mocną siatką.

— Nie ma strachu. Pływam na tym szlaku Rodan-Sródziemniak od szesnastu lat i nigdy nie straciłem statku. — Highjohn odsunął pokrywkę na poręczy fotela; odsłonił się ukryty pojemnik. — Wiaderko w razie nagłych mdłości.

— Może nie straciłeś statku, ale jak z pasażerami?

— pisnął Aiken.

— Wygląda na to, chłopcze, że masz mocną pompkę. Gdyby wrażenia były dla ciebie za mocne, Lord Creyn zaprogramuje ci przez obręcz uspokojenie. Wszyscy na miejscach? Około południa zatrzymujemy się przy Plantacji Feligompo na lunch dla tych, którzy będą jeszcze mieli apetyt. Wieczorem dotrzemy do Darask, leżącym poniżej miejsca przyszłego Awinionu, wiecie, tego z mostem. Do zobaczenia. — Machnąwszy przyjaźnie ręką poszedł w stronę dziobu.

Służący pałacowi, którzy przynieśli Steina i bagaż podróżników, zeszli na ląd. Po statku zaczęli biegać robotnicy portowi; przygotowywali go do odcumowania. Pasażerowie przyglądali się temu z mieszaniną ciekawości i niepokoju.

Statek żeglugi rzecznej podobny był w ogólnych zarysach do większości innych statków stojących w przystani. Od wysokiego, ostrego jak nóż dziobu do nazbyt zaokrąglonej rufy mierzył czternaście metrów. Był dalekim kuzynem nadmuchiwanych tratw i pontonów, używanych przez sportsmenów i odkrywców na bardziej burzliwych wodach planet Środowiska Galaktycznego. Kadłub, z wypisaną po obu stronach nazwą statku Mojo, był z mocnej, nadmuchiwanej wewnątrz błony z grubymi zewnętrznymi sfalowaniami i poduszkowatymi zderzakami, wystającymi w regularnych odstępach wzdłuż linii wodnej. Statek wyglądał, jakby można było wypuścić z niego powietrze i złożyć dla przetransportowania karawaną. Do ładowni na dziobie i rufie prowadziły ściśle zamknięte luki. Miejsca pasażerskie znajdowały się na śródokręciu na otwartej przestrzeni, nad którą biegł szereg półkolistych obręczy. Robotnicy portowi szybko naciągnęli na ten stelaż segmenty ciemno zabarwionej, przejrzystej folii przypominającej dekamol. Gdy umocowano ostatnią, wewnątrz statku ruszyła dmuchawa dla wentylacji pomieszczenia pasażerskiego i usztywnienia nadciśnieniem wodoszczelnego baldachimu.

— Nie podobało mi się to, co powiedział kapitan. W co my się pakujemy? — zwróciła się Sukey do siedzącej obok Elżbiety.

— W każdym razie w interesującą podróż, jeśli wziąć pod uwagę liczbę objawów i znaków wieszczych. Bryan, czy wiesz cokolwiek na temat Rodanu?

— W naszych czasach był cały poprzegradzany tamami, śluzami i kanałami objazdowymi — odpowiedział antropolog. — Tutaj w pliocenie spadek jest zapewne znacznie większy, muszą więc być na rzece bystrza. Gdy zbliżymy się do okolic Awinionu, jakieś sto pięćdziesiąt kilometrów stąd, znajdziemy się prawdopodobnie w strefie głębokiego przełomu. W XXII wieku był on zamknięty zaporą Donzere Mondragon, jedną z największych w Europie. Ale co tam teraz zastaniemy… no cóż, nie może być aż tak źle, bo by tamtędy nie pływali, nieprawdaż? Sukey zaśmiała się niepewnie.

— Słusznie mówisz. Więc, kochani, czyśmy gotowi czy nie, wyścig startuje.

W tylnej części statku za przedziałem pasażerskim zaczął się wysuwać dość gruby teleskopowy maszt. Gdy osiągnął pełną wysokość, cztery metry, otworzył się jego górny odcinek i wypuścił bom ze zwiniętym żaglem podobnym jak dwie krople wody do staromodnego amatorskiego ekranu filmowego. Żagiel rozwinął się i lekko zakołysał. Dokerzy odrzucili liny cumownicze. Wibracja pokładu zasygnalizowała, że na statku pracuje mały silnik pomocniczy. Mojo zaczął kręto przemykać się między innymi statkami ku głównemu nurtowi, z czego Bryan wywnioskował, że dla zapewnienia maksymalnej manewrowości musi mieć więcej niż jeden ster.

Odpłynęli od brzegu pod ostrym kątem. Gdy prąd ich pochwycił, mury Roniah uciekły w tył z zadziwiającą szybkością. Ponieważ do obu brzegów mieli po dwieście metrów, ocena prędkości nie była łatwa; Bryan przypuszczał, że mulista woda w rzece pędzi z szybkością przynajmniej dwudziestu węzłów. Co nastąpi, gdy ta masa wody zostanie w dalszym biegu ściśnięta między dwiema ścianami skalnymi, przekraczało wyobraźnię antropologa. Jego rozważania na ten temat miały posmak wyraźnie przyprawiający o mdłości.