Dzieci Boga [Children of God - pl]

Carlo uśmiechnął się rozbrajająco i czekał na oczywiste pytanie: Więc do czego ja ci jestem potrzebny?

Okaleczone ręce znieruchomiały, a bazyliszkowe oczy uniosły się, by napotkać spojrzenie Carla.

— Mówiłeś coś o zemście.

— Wolisz ten termin, nie sprawiedliwość? A więc chyba w końcu dojdziemy do porozumienia! — zawołał Carlo z zadowoleniem. Usiadł na metalowym fotelu i oparł jeden łokieć na kolanach, przyglądając się uważnie Sandozowi. — Widzisz, Sandoz, studiowałem stosunki między drapieżnikami a ich zdobyczą.

To mnie bardzo interesuje. Myślę, że gatunek ludzki stał się samodzielny, kiedy przestał być zwierzyną, kiedy zbuntował się przeciw tym, którzy na niego polowali, i wziął swój los we własne ręce. Na ulicach Moskwy czy Rzymu nie ma wilków. Nie ma pum w Madrycie czy Los Angeles. Nie ma tygrysów w Delhi ani lwów w Jerozolimie. Dlaczego mieliby być Jana’atowie w Gayjurze?

— Zamilkł, jego szare oczy były nie do przeniknięcia. — Wiem, co to znaczy być zwierzyną, Sandoz. Tak jak ty. Powiedz szczerze: Kiedy patrzyłeś, jak Jana’atowie mordują i pożerają ruńskie niemowlęta, nie przypominało ci to niedźwiedzi wyławiających łososie z wody, prawda?

— Nie. Nie przypominało.

— Jeszcze zanim opuściłeś Rakhat, niektórzy Runowie zaczęli się buntować. Konsorcjum Kontakt doniosło, że po tym, jak wy im pokazaliście, że tyranii można się oprzeć, doszło do buntów w całym południowym Inbrokarze. — Zamilkł na chwilę, marszcząc czoło. — Jezuici sprawiają wrażenie, jakby się tego wstydzili! A niby dlaczego? Przecież to wasz Pedro Arrupe powiedział, że niesprawiedliwość to ateizm w działaniu! Żadna ludzka społeczność nie wywalczyła sobie wolności, wyrzekając się przemocy. Ci, którzy mają władzę, rzadko oddają swoje przywileje dobrowolnie. Jak ty to ująłeś podczas przesłuchań?

— „Gdyby Runowie mieli powstać przeciw swoim jana’atańskim panom, ich jedyną bronią byłaby liczebność”. Możemy to zmienić, Sandoz.

— Nowoczesne środki łączności? Broń, przystosowana do potrzeb Runów i wyrabiana na miejscu?

— Takie wsparcie techniczne mogę im dostarczyć w każdej chwili — oświadczył Carlo. — A co ważniejsze, nie zawahałbym się podsunąć im ideologii niezbędnej do wywalczenia wolności, równości i sprawiedliwości.

— Chcesz rządzić.

Tylko przejściowo. „Bo wszystko blednie i szybko staje się legendą, a wnet ulega całkowitemu zapomnieniu” — zacytował z emfazą Aureliusza. — Oczywiście jest pewien urok w możliwości zapisania się na zawsze w ruńskiej mitologii… może jako ich Mojżesz! Z tobą jako moim Aaronem przemawiającym dc faraona.

— Aha. Więc nie tylko południowe Włochy — zauważył spokojnie Sandoz. — Nie tylko Europa, ta stara dziwka, skorumpowana już dawno temu, ale cała dziewicza planeta. Twój ojciec nigdy się o tym nie dowie, Carlo. Umrze, zanim wrócisz.

— To dopiero radosna nowina — stwierdził Carlo z zadowoleniem. — Prawie warta piekła. Opowiem mu o wszystkim, kiedy tam się zjawię. Wierzysz w piekło, Sandoz, czy jako eksjezuita uważasz się za zbyt przemądrzałego, by doceniać taki melodramat?

— „Nie mów mi o piekle, nie pytaj, czy z niego pochodzę. Czyżbyś mniemał, że ja, który oglądałem oblicze Boga, nie jestem nękany dziesięcioma tysiącami piekieł?”

— Mefistofeles! — zawołał Carlo, rozbawiony. — Moja rola w tym dramacie, to pewne, chociaż ty też do niej pasujesz. Wiesz, zawsze uważałem za taktyczny błąd ze strony Boga, że kocha nas wszystkich jak leci, podczas gdy Szatan wyłazi ze skóry, żeby uwieść każdego osobno. — Carlo uśmiechnął się; apollińską piękność zmącił niszczycielski grymas małego chłopca. — Inspirujące, co? Będziemy się nawzajem zabawiać? Będziemy zgłębiać swoje dusze? Bo ja nie wątpię, że nawet podczas takiej wyprawy jak ta, największą przygodą jest odkrywanie ludzkiej duszy. Proponuję ci układ: ty możesz zdecydować, czy mamy wyzwolić Runów, czy nie! Moje upodobanie do operowej pompy przeciw twojej sile moralnej. Ciekawe wyzwanie, prawda?

Sandoz odwrócił głowę od ściany i spojrzał na Carla z oddali, wzrokiem zmąconym działaniem narkotyku.

— John musi się niepokoić — powiedział. — Chciałbym mieć trochę czasu na dokładne rozważenie twojej propozycji. Na razie daję ci słowo, że nie będę się wtrącał w twoje interesy. Tylko tyle, ale może to wystarczy jako zadatek na to, co zostało z mojej duszy?

— To miłe z twojej strony — odpowiedział Carlo, uśmiechając się łaskawie. — Naprawdę bardzo miłe.